Nirvana...

Η αλήθεια είναι ότι τα έχω παίξει... Δεν έχω τι να γράψω εδώ... Ακόμα δεν έχω καταλάβει ότι είναι Χριστούγεννα... Μου λείπει το έξω, οπότε πρέπει να το χορτάσω όσο μπορώ τώρα που έχω χρόνο...

Είμαι πολύ πολύ καλά... (αυτή τη στιγμή που γράφω τουλάχιστον... γιατί με τις κυκλοθυμίες μου ένας θεός ξέρει...). Χτες το απόγευμα ήταν τέλειο... Παίζαμε παντομίμα στο φροντιστήριο και σήμερα θά ψήσουμε (στο φροντιστήριο πάλι) και θα φάμε εκεί μεσημεριανό... Μετά θα πάω βόλτα με την Λια μου... Γενικά επανήλθα μετά από μια δύσκολη, κουραστική, σπαστική, άθλια, φουλ στο ξενέρωμα και βαρετή τελευταία εβδομάδα...

(Εντελώς ξέμπαρκο αλλά μόλις έμαθα πως μπαίνουν τα διαλυτικά ! Πατάς shift και τον τόνο διπλα από το "Λ" και μετά το γράμμα...

Πφφ τα έχω χάσει... Δεν πειράζει φυσική αντίδραση είναι...

Επίσης έλειψα 10 μέρες και μπήκε αυτό το άθλιο άσπρο φόντο... Δεν ξέρω τι έχει πάθει και κολλάει όταν πάω να το αλλάξω...)

Λοιπόοον...

Αυτό εδώ είναι το πιο μικρό από τα 5 γατάκια που έχουν μαζευτεί κάτω απ' το σπίτι μου κι έρχεται όλη την ώρα και μπλέκεται ανάμεσα στα πόδια μου όταν περπατάω...

Αυτός είναι ο σκύλος της μικρής μου αδερφής... Η Λίζα... (εγώ πρόβατο το φωνάζω έτσι που είναι...)

Κι αυτό... Δεν είναι γλύκα ? Το φέρανε στη γιαγιά μου και το κρατήσαμε... Σαν ψεύτικο μοιάζει, έχει γαλανά ματάκια κι είναι τόσο δα μικρούλι...

(Τον Black μου, τον δικό μου σκύλο, δεν τον έχω σε φωτογραφία... Αλλά θα τον δείξω κι αυτόν μια μέρα...)

Τι γλύκα που είναι το μικρόοο...

Πάμε κατά διαόλου...

Είσαι 16. Πας σχολείο υποτίθεται για να γίνεις άνθρωπος μαζί με άλλους ανθρώπους. Γιατί (ξανά υποτίθεται) ο πρωταρχικός στόχος του σχολείου είναι να δημιουργεί υγιείς προσωπικότητες, να καλλιεργεί δημοκρατικό πνεύμα, σεβασμό, ανώτερες αξίες κι άλλα τέτοια κλισέ που θυμίζουν λόγια από βοήθημα έκθεσης. Όταν έχεις πρόβλημα θα σε βοηθήσουν ο διευθυντής, οι καθηγητές, οι φίλοι σου, οι συμμαθητές σου. Ζούμε στον 21ο αιώνα. Έννοιες όπως ο ρατσισμός δεν έχουν πλέον υπόσταση στην κοινωνία μας. Δεν πειράζει που είσαι από άλλη χώρα. Μπορείς να ζεις ελεύθερα εδώ. Οι διαφορές λύνονται με διάλογο. Μπορείς να εκφράζεσαι ελεύθερα εδώ. Μπορείς...

Και μετά γυρνάς πλευρό, χτυπάς στο κομοδίνο και ξυπνάς. Πας σχολείο, έχει αγώνα μπάσκετ, φωνάζεις υπέρ του σχολείου σου φυσικά, μετά γυρνάς να πάρεις τα πράγματα σου, μια κοπέλα σε φωνάζει, κάτι σε θέλουν στις τουαλέτες, πας. Μπαίνεις μέσα, είναι κάτι τύπισσες εκεί απ' το "αντίπαλο" (λόγω του αγώνα) σχολείο και σε περιμένουν, μόλις μπεις κλείνουν την πόρτα, ξαφνικά τα πράγματα δεν φαίνονται και τόσο "εντάξει". Σε περικυκλώνουν. Αρχίζουν τα λόγια. Τα λόγια γίνονται φωνές. Οι φωνές γίνονται απειλές. Οι απειλές σκουντήματα, τα σκουντήματα χαστούκια, τα χαστούκια γίνονται ένα χέρι στο λαιμό που σε πνίγει. Απέξω ακούς φωνές. "Ξύλο ξύλο..." φωνάζουν αυτοί που κάποτε θεωρούσες συμμαθητές σου. Κανείς απ' τους "συμμαθητές" δεν σε βοηθά όμως. Σε τραβήξανε και βίντεο, σε απειλούν και γελούν τώρα μαζί σου. Κάτι μελανιές, σημάδια στο λαιμό, σημάδια στη ψυχή... Την γλίτωσες φτηνά στο τέλος... Έτσι σου είπαν... Κανόνισε όμως γιατί θα τις ξαναφάς...

(Κι έλεγα να σταματήσω για λίγο να γράφω αλλά δεν μπόρεσα...)

Τραβηγμένη ιστορία μοιάζει αυτό ? Μακάρι να την είχα βγάλει απ' το μυαλό μου... Μακάρι... Αλλά συνέβη. Πριν δυο μέρες στο σχολείο μου. Μετά από τόσα που έγιναν ήρθε κι αυτό να μου επιβεβαιώσει ότι πάμε κατά διαόλου... Όλοι μαζί. Και φταίω εγώ κι εσύ και όλοι μας.

Δεν θα πω τίποτα για τις "τύπισσες" που πλάκωσαν το κορίτσι στο ξύλο. Τα καμένα χαρτιά τα σκορπά ο άνεμος.

Τα άλλα όμως παιδιά ? Που κάθονταν απέξω ? Γαμώτο, βλέπεις 6 άτομα να τα έχουν βάλλει με ένα κορίτσι μόνο του. Δεν κάνεις τίποτα ? Δεν σε ενοχλεί ? Δεν νιώθεις μία ρε ? Μόνο κάνεις ότι και οι άλλοι ? Αδιαφορείς και βρίσκεις, ακόμα και σε ένα τέτοιο γεγονός, αφορμή για χαβαλέ ?

Και πες, τα παιδιά είναι ανώριμα, είναι ηλίθια...

Ο διευθυντής το κέρατο μου ? Που δεν θέλει να καλέσει την αστυνομία, δεν θέλει ούτε καν να τιμωρήσει τις μαθήτριες ? "Δεν είναι καλό να βγαίνουν αυτά προς τα έξω, για να μην χαλάσει η εικόνα του σχολείου...". Ωωω μα φυσικά, ούτε ιδιωτικό να ήμασταν, δεν το συζητώ...

Μήπως όμως κύριε διευθυντά, λέω μήπως, αντί να κάνετε το σχολείο "κολέγιο" όπως τόσο επιθυμείτε, το κάνατε κάτι άλλο που αρχίζει από "μπου-" και τελειώνει σε "-ρδέλο" ?

Κι αν ήταν το δικό σας παιδί ? Θα το ανεχόσασταν τόσο παθητικά ? Θα τους λέγατε κι ευχαριστώ ?

Μήπως στα σχολεία χρειαζόμαστε πρώτα παιδαγωγούς ?

Και κανέναν ψυχολόγο αν σας βρίσκετε εύκαιρος...

Και λίγο σύντομα, πριν χρειαστούμε νεκροθάφτη...

Μου το 'πες τότε... Δεν κρατάει πολύ...

Θα λείψω... Για λίγο... Για πολύ... Δεν ξέρω...

Δεν έχω φύγει, είμαι ακόμα εδώ...
Μια μέρα θα'μαι όνειρο κι εγώ...

Όσοι αγαπάνε κι όσοι πονάνε
τα μάτια κλείνουν και γελάνε
κάτι τους δένει και μοιάζουν ξένοι
τα χέρια ανοίγουν και πετάνε...

Ξυλοδαρμός 15χρονων από Αστυνομικούς... Σε ζωντανή ραδιοφονική μετάδοση...

Ακούστε τον ρεπόρτερ του Alpha Radio, Γιώργο Κακούση, την ώρα που δίπλα του τα ΜΑΤ, χτυπούν δυο 15χρονα και ο κόσμος τους αποδοκιμάζει. Ένα απο τα πολλά περιστατικά που απέφυγαν να αναδείξουν τα δελτία ειδήσεων των καναλιών.

Όχι... Δεν είναι όλοι οι μπάτσοι μαλάκες...
Αλλά αν αρχίσω να μιλάω τώρα, θα μιλήσω άσχημα...
Δεν θα σχολιάσω τίποτα...
Ακούστε μόνοι σας...

Ksylodarmos 15 xronwn se zwntanh radiofwnikh metadosh - Alpha Radio

Μπράβο ρε... Να είστε περήφανοι...

Υπάρχουν λέξεις
που δεν υπάρχουν στα τραγούδια.
Υπάρχουν νύχτες
που δεν περνάνε με κρασί.
Είν' αποχρώσεις
που δεν υπάρχουν στα λουλούδια,
όπως της πλήξης
το βαθύ το βυσσινί.
Είναι ζωές
που πιάσαν πάτο και κολλήσαν,
μα υπάρχουν βάθη
που δεν τα γνώρισε κανείς.
Είναι και κάποιοι που δεν υπήρξαν.
Είναι και κάποιοι που δεν υπήρξανε ποτέ.

Σε ποιον πανέμορφο κόσμο γυρνάω, απάντησέ μου…

Δεν μπορώ... Έχω απογοητευτεί τόσο πολύ... Αυτό που έγινε με το παιδί στα Εξάρχεια... Πόση αθλιότητα χωρά σε αυτόν τον κόσμο. Πως σου κάνει καρδιά να σκοτώσεις ένα παιδί ρε γαμώτο ? Ακούω διάφορα... Ειδικά σήμερα στο σχολείο πετούσαν τη μία μαλακία μετά την άλλη...
"Καλά του έκαναν... Τι δουλειά είχε εκεί ?","Να ψοφίσει το μαλακισμένο που κατέστρεφε ξένες περιουσίες", κι άλλα τέτοια ανάλογου επιπέδου, που δεν έχει νόημα να γράψω...
Ρε πάτε καλά ? Τι πάει να πει καλά του έκαναν ? Σε κανέναν δεν αξίζει ο θάνατος, ότι και να 'χει κάνει. Και πες μου τώρα τι έκανε ρε αυτό το παιδί ? Κάποιοι λένε ότι βρέθηκε τυχαία εκεί, άλλοι λένε ότι πετούσε κι ο ίδιος μολότοφ μαζί με αναρχικούς άλλοι ότι αντιμίλησε στον φρουρό... Φήμες.
Δεν με ενδιαφέρει να πιστέψω κάτι απ' αυτά. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το παιδί δεν έφταιγε σε τίποτα. Ακόμα κι αν ήταν μαζί με αναρχικούς, σε κανέναν δεν αξίζει κάτι τέτοιο. Στα 15 σου δεν νομίζω να έχεις ιδιαίτερη επίγνωση του τι κάνεις όταν μπλέκεσαι με αυτά. Είναι καθαρά υποκινούμενα. Και υποτίθεται ότι οι ειδικοί φρουροί δεν φέρουν όπλα. Τα παιδιά δεν τα σκοτώνουν ρε. Δεν τους τα μαθαίνουν αυτά στη σχολή ? Θέλει πολύ μυαλό να το καταλάβεις αυτό ?

Αύριο όλα τα σχολεία κλειστά. Και χαίρονται τα ζώα επειδή χάνουν μάθημα. "Ζήτω οι μπάτσοι, δεν έχουμε σχολείο..." Το άκουσα κι αυτό από συμμαθητές. Μαζί με ένα σωρό άλλα. Και ντρέπομαι για την ανωριμότητα τους. Ένιωθα λες και βρισκόμουν μες στην κιβωτό του Νόε. Τόσο ζώα. Είναι κάποια πράγματα που δεν τα λες ούτε για πλάκα. Δεν είναι αστείο. Είναι ηλίθιο. Μέχρι και οι καθηγητές μας δούλευαν. "Σε λίγο θα οπλοφορούμε κι εμείς, δεν θα χρειάζεστε τους μπάτσους... Θα σας ξεκάνουμε εμείς...". Μπράβο ρε... Παιδαγωγοί πάνω απ' όλα...
Και βγαίνει κι ο μαλάκας ο Λαζόπουλος και λέει "Συνεχίστε...". Μιλάνε όλοι, μιλάνε και οι τσέπες... Τι να πεις πια...
Δεν θέλω να πάρω το μέρος κανενός.
Κρίνω απ' όσα βλέπω κι ακούω. Αυτά που κυκλοφορούν και λέγονται... "Γ*μω τις μάνες των μπάτσων" κι έτσι, δεν μου αρέσουν.

Αυτό που ξέρω είναι ότι η δημοκρατία δεν γίνεται ούτε με δακρυγόνα, ούτε με μολότοφ, ούτε με σφαίρες...

Θα ξεχαστεί κι αυτό...
Θα περάσει...
Όπως όλα τα δήθεν λάθη τους...
Βγαίνουν και ζητούν εκδίκιση, λένε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη...
Κι απόψε θα κοιμηθούν ήρεμοι...
Γιατί πιάσαν το φονιά...
Θα τον δικάσουνε γι' αυτό που τον έμαθαν να κάνει...
Το παιδί όμως έχει ήδη χαθεί...
Καλή συνέχεια στον συμβιβασμένο μας ύπνο...

Your voice is echoing again...

Περπατάω στην άκρη του γκρεμού της θλίψης. Έτσι νιώθω. Απ' τη μία πλευρά η χαρά κι απ' την άλλη το χάος μου. Θα επανέλθω. Πάντα βρίσκω έναν τρόπο. Πάντα όλα περνάνε. Απλά μου έχουν λείψει τόσα πολλά. Και κυρίως οι φίλοι μου. Οι βλακείες που κάναμε. Οι στιγμές μας. Η αίσθηση του "ότι να 'ναι", της ελευθερίας, της έλλειψης άγχους και τα αμέτρητα όνειρα που φτιάχναμε μαζί. Βυθίζομαι στα λάθη μου. Κλείνομαι. Μπερδεύομαι. Χάνομαι γενικά... Και μου το έχουν πει αμέτρητες φορές για την ριμάδα την αντικοινωνικότητα. Θα το φτιάξω. Πρέπει. Μια ανάσα να πάρω...
Πήρα χτες το Schooligans. Έκατσα να το διαβάσω μόλις βράδιασε. Και τι δεν θυμήθηκα. Όλα τα χρόνια του γυμνασίου πέρασαν από μπροστά μου. Και μια νοσταλγία αφάνταστη. Τότε μου άρεσε. Τότε που ήμασταν όλοι μαζί. Μπήκα και λίγο στο msn και βλέπω μηνύματα που μου έστειλε ο Γιουσούφ, που διάβασε το ποστ με το λεύκωμα και βούρκωσε... Και τώρα βούρκωσα κι εγώ ρε...
Θα μαζευτούμε, θα βρεθούμε. Ξανά, έστω για λίγο. Πρέπει γαμώτο... Το θέλω πολύ. Είναι βλακεία που χαθήκαμε έτσι.

Άσχετο τώρα αυτό... Αλλά άπό τότε που χτίστηκε το σπίτι μου, έχω βάλει στο μάτι το δωμάτιο της ταράτσας. Είναι ένα μικρό δωματιάκι κι απο κει πάνω βλέπεις τα πάντα. Χωράει λίγα έπιπλα και περιμένω να έρθουν τα Χριστούγεννα και θα το κάνω κούκλα. Αργά το θυμήθηκα βέβαια, σε λίγους μήνες δεν θα είμαι εδώ, αλλά δε βαριέσαι, θέλω ένα μέρος να ξεφεύγω για λίγο... Να ανεβάσω εκεί πάνω τα βιβλία μου, τις μουσικές μου, τα χαρτιά μου, τον κόσμο μου γενικά...

Ουφ... Πάω μάθημα...

:(

Βαρέθηκα... Βαρέθηκα τις φάτσες που βλέπω, τη κενοδοξία τους, τη μουρμούρα τους, τα νεύρα τους, τα πρέπει κι όλα τα δήθεν, την υποκρισία και το ψέμα τους. Βαρέθηκα να ακούω "τι έχεις ?" και να πρέπει να απαντάω "τίποτα". Θέλω λίγη ησυχία, να ξεφύγω απ' την κυκλοθυμία μου, λίγο να μείνω μόνη μου. θέλω μια παύση απ' όλα. Με έχουν κουράσει. Και ξέρω, δεν είναι μόνο το σχολείο και το υπέροχο μου πρόγραμμα που φταίει γι' αυτό... Είναι, σε γενικότερο πλαίσιο, τα πάντα που μου φταίνε. Βλέπω καταστάσεις που δεν μ' αρέσουν. Και δεν έχω πολύ κουράγιο να τις αντιμετωπίσω... Κι αναπτύσσω αυτήν την παθητική ανεκτικότητα όπως μου την έχουν κατονομάσει... Με απλά λόγια τη σιωπή μου. Θέλω λίγο χρόνο, να σταματήσω να σκέφτομαι αυτά που "πρέπει", και να κάτσω ήρεμα να ασχοληθώ λίγο με τα βιβλία μου, το γράψιμο μου και τη μουσική μου...

Και είναι αυτή η αντικοινωνικότητά που χειροτερεύει...

Πφφ...

Εγώ φταίω για όλα αυτά...

Μόνο εγώ ?

Μαζεύω σιωπές και κομμάτια...

Με βουβά δάκρυα στα μάτια...

Ψάχνω κάτι να πιστέψω...

Γιατί ξέρω... Δεν θ' αντέξω...

Μου πλέκουν ονειροπαγίδες...

Κι όλο ματώνουν οι ελπίδες...

Όμως... Ακόμα ελπίζω...

Φταίνε οι στιγμές...