Εσύ τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις ?

Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ζωγράφος. Είχαμε ένα καβαλέτο στο νηπιαγωγείο και κάθε Παρασκευή ένα παιδάκι μπορούσε να ζωγραφίσει τα εσώψυχα του σε καμβά. Μετά η κυρία Δώρα το κρεμούσε (όχι το παιδί, τον καμβά) ψηλά στον τοίχο της τάξης, πλάι στις ζωγραφιές των υπολοίπων. Μια μέρα ήρθε κι η σειρά μου λοιπόν. Θυμάμαι πριν ξεκινήσω τους ελαιοχρωματισμούς, γύρισα και κοίταξα τα καλλιτεχνικά παράγωγα των συμμαθητών μου κι όλα απεικόνιζαν ένα σπιτάκι με δύο παράθυρα και μια καμινάδα. Όλα όμως. Μου τη βαράει εμένα και άρχισα να περιλούζω τον καμβά με ότι χρώμα είχαμε διαθέσιμο. Όταν τελείωσα φώναξα και τη νηπιαγωγό να το δει. Τελικά κατέληξα να είμαι τιμωρία για όλη την υπόλοιπη μέρα, επειδή "δεν έφτιαξα κι εγώ ένα σπιτάκι σαν τους υπόλοιπους", όπως μου είπε, αλλά χαράμισα τις μπογιές και τον καμβά για να εκφράσω τα ψυχεδελικά μου ένστικτα. Εγώ όμως, ακάθεκτη απ' τις αντιδράσεις που εισέπραττα, συνέχισα να θέλω να γίνω ζωγράφος.
Ανακοινώνοντας τις επαγγελματικές φιλοδοξίες μου στη γιαγιά μου, με συμβούλεψε να διαλέξω μια άλλη δουλειά γιατί οι ζωγράφοι είναι μπατίρηδες και δε θα βγάζω μία. Με προέτρεψε μάλιστα να ασχοληθώ με τους υπολογιστές, καθότι "η τεχνολογία είναι το μέλλον" και "οι προγραμματιστές βγάζουν πολλά λεφτά". Τουλάχιστον δεν μου είπε να γίνω γιατρός ή δικηγόρος, κάτι ήταν κι αυτό. Εγώ και πάλι εξακολούθησα να θέλω τα χρώματα, αγνοώντας τις υποδείξεις (το ότι όντως κατέληξα να σπουδάζω προγραμματισμό είναι απλά αποτέλεσμα συμπτώσεων κι ενός "όσα παίρνει ο άνεμος" μυαλού κατά τη διάρκεια των πανελληνίων).

Στην περιβόητη Τρίτη λυκείου δε μπορούσα να διαλέξω καμιά σχολή, καμία απ' τις επιλογές μου δεν με έλκυε. Ίσως γιατί πίστευα ότι θα έμενα για πάντα ανάμεσα στα δεκαπέντε - δεκαεφτά και δε θα χρειαζόταν να επιλέξω τίποτα άλλο. Ίσως γιατί όλα όσα μου αρέσουν δεν μπορούν να γίνουν κι ούτε θέλω να τα κάνω "επαγγέλματα". Ίσως γιατί απ' τη μια μέρα στην άλλη άλλαζα εγώ η ίδια, πόσο μάλλον οι αποφάσεις κι οι αντιλήψεις μου. Ακόμη και τώρα περνάνε διαστήματα που θα επιθυμούσα να ακολουθήσω άλλα πράγματα απ' αυτά που είναι προδιαγεγραμμένα. Τούτη την περίοδο θέλω να γίνω νηπιαγωγός, συγγραφέας παιδικών παραμυθιών, web developer και εθελόντρια στην Αφρική. Πριν δυο χρόνια ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας και εθελόντρια στην Αφρική (ναι, η Αφρική είναι στάνταρ απ' το γυμνάσιο).
Τι σχέση έχουν τώρα όλα τούτα με αυτό που θέλω να πω ? (Καμία, αλλά η συγγραφική μου δεινότητα με εγκατέλειψε πριν καν την αποκτήσω και επίσης κάπως πρέπει να γεμίσει κι αυτή η στήλη). Απλά όσο πλησιάζει η ώρα των φετινών πανελλαδικών (σαν εκείνη τη διαφήμιση με το σλόγκαν "Ήρθε το τέλος") ακούω όλο και περισσότερα παιδιά να κάνουν παρόμοιες σκέψεις με τις δικές μου. Γιατί όντως έρχεται το τέλος, όχι του ευρύτερου κόσμου, αυτό θα έρθει σε δυο χρόνια, αλλά του δικού τους κόσμου. Του κόσμου στον οποίο μόνη σου υποχρέωση είναι να ξυπνάς στις εφτά το πρωί και να χαζεύεις όλη μέρα ανθρώπους που αποκαλούνται καθηγητές, ενώ ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν γιατί έγιναν καθηγητές. Όμορφα τα όνειρα για το μετά, πραγματικά όμορφα και ίσως τα αγνότερα που θα υπάρξουν ποτέ. Όμως οι περισσότεροι ακόμη βιώνουν τον κόσμο πίσω από μια προστατευτική δικλείδα. Και ξαφνικά πρέπει, ίσως για πρώτη φορά, να πάρουν αποφάσεις με δική τους ευθύνη γι' αυτό που ονομάζεται δικό τους μέλλον. Σπάνια έχουν αντικειμενική και ουσιαστική καθοδήγηση. Σπάνια οι συμβουλές που θα ακούσουν θα είναι καθαρές, προσγειωμένες και παράλληλα συνυφασμένες με τα δικά τους θέλω. Το ρήμα "να βολευτείς" θα σιχαθούν να το ακούνε.
Στα δεκαοχτώ σου συνήθως δε μπορείς να κάνεις εύκολα τέτοιες επιλογές. Δεν ξέρεις τι σε περιμένει στη συνέχεια του δρόμου που θα ακολουθήσεις, όποιος κι αν είναι αυτός. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, όσο μεγάλος ή έμπειρος κι αν είναι, όσο κι αν νοιάζεται για το καλό σου. Θέλω να πιστεύω ότι για τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, κατά βάθος, έχουμε δικαίωμα επιλογής. Ακόμα κι αν μερικές φορές το αρνούμαστε επειδή ξέρουμε πως το κυνήγι του "θέλω" μας θα απαιτούσε άρνηση του συμβιβασμού και πολύ περισσότερο κόπο σε σχέση με το επιβαλλόμενο "πρέπει". Ότι κι αν διαλέξει ο καθένας, αρκεί να θυμάται ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα τελεσίδικο όσο ζούμε. Αρκεί οι επιλογές να του αφήνουν χώρο ν' αναπνέει και να δημιουργεί. Να δημιουργεί γιατί πάνω στη δημιουργικότητα στηρίζεται η βελτίωση κι η εξέλιξη του ανθρώπου. Και να αναπνέει για να μπορεί ν' αλλάζει τις αποφάσεις του, όταν νιώθει πως δεν του αρμόζουν πια...


Ότι ξυπνάει τη δική μου χαρά
Είν' ένα όνειρο σπασμένο στα δύο
Με πιάνει απ' το χέρι και με λόγια γλυκά
Σαν παιδί μ' οδηγάει στ' όμορφό σου σφαγείο

Και να 'μαι ξανά
Σ' ένα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο
Κλωτσάω στα τυφλά
Σαν παλιάτσος σκοντάφτω πάνω στο ίδιο θηρίο
Που όλο μου λέει
Πως η δικιά μου σκλαβιά ειν' ένα χάρτινο τσίρκο
Με κάνει να κλαίω
Και φαίνομαι αστείος, γίνομαι αστείος...

(Τρύπες - Χάρτινο Τσίρκο)