Το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτου

Απορία Κυριακάτικου πρωινού: Πόσο άριστη θα ήταν άραγε η κυβέρνηση μας, αν ξέραμε πως να κυβερνάμε τους εαυτούς μας...; "Το χαρακτηριστικό των δυνατών λαών είναι η αχαριστία απέναντι στους μεγάλους άνδρες της πατρίδας τους" πίστευε ο Πλούταρχος. Και τελικά ίσως έτσι να ήταν, κι έτσι να είναι. Εμείς όμως, όσων αφορά την πνευματική κληρονομία μας, δεν έχουμε απλά μνήμη επιλεκτική, αλλά διαστρεβλωτική. Όχι μόνο δεν είμαστε αχάριστοι στους ανθρώπους που προσφέρουν, αλλά είμαστε ανεκτικοί σε αυτούς που φυγοπονούν. Κι ακόμα χειρότερα αδιαφορούμε για αυτούς που φλεβοτομούν το μέλλον μας. Μμμ... Ίσως βέβαια να κάνω λάθος με αυτούς τους τελευταίους. Ίσως να τους αγαπάμε. Κάποιος πρέπει να γεμίζει τα δελτία ειδήσεων άλλωστε...
"Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί τεντωμένο ανάμεσα στο ζώο και τον Υπεράνθρωπο, ένα σκοινί πάνω από μια άβυσσο" μας λέει ο Νίτσε εδώ και δεκάδες χρόνια. Μα "ο καθένας μας για τον εαυτό του είναι άνθρωπος με Α κεφαλαίο" - Αξίωμα. Καθώς διανύουμε τις ζωές, τις μέρες και τα έργα μας παριστάνοντας πως υπάρχουμε, συνηθίσαμε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας αχόρταγα ψάχνοντας για ελαττώματα στους άλλους. Λες κι αυτά θα θρέψουν το δικό μας "εγώ". Εγώ ο έξυπνος, γύρω μου ανόητοι. Εγώ ο σωστός, γύρω μου τα λάθη. Εγώ ο ηθικός, γύρω μου αμοραλιστές. Εγώ ο δίκαιος, γύρω μου οι κλέφτες (το πρώτο είναι παντός καιρού, τα δυο τελευταία όμως φοριούνται πολύ αυτή την εποχή, διαλέγεις και παίρνεις). Όλοι μας, μισούμε ο ένας τον άλλο. Και αυτό το αμφίδρομο μίσος, είναι το μοναδικό πράγμα που μας ολοκληρώνει. Αλλά μήπως όταν βλέπω πως ο γιαλός είναι στραβός, αρμενίζω εγώ στραβά; Φευ... Μα πως αλλιώς να φερθούν στο κοπάδι, όπου ο καθένας θεωρεί τον διπλανό του ηλίθιο... Ως ποιο σημείο πρέπει να μας φέρουν ώστε επιτέλους στους άλλους να δούμε τον εαυτό μας; Και αντί για το ''Εγώ'' και το ''Αυτοί'' να πούμε επιτέλους ''ΕΜΕΙΣ''; Αλλά γιατί; Αφού ο καθένας από εμάς είναι το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτου. Έτσι δε μας είπαν;

Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι το να καλείς να γίνουν όλοι ανεξάρτητοι και ελεύθεροι. Ας λατρέψουμε τους φόβους μας επιτέλους. Πόσα ερεθίσματα μας προσέφεραν απλόχερα για να το κάνουμε. SARS, γρίπη των πτηνών, γρίπη των χοίρων, ιός των υπολογιστών, ιός της τρομοκρατίας, πόλεμος στο λίπος, πόλεμος στο κάπνισμα, 2012, παρασκευή και 13... Αλίμονο από φαντασία και δημιουργικότητα άλλο τίποτα. (Για την εξυπνάδα τους δεν μπορώ να πω το ίδιο βέβαια. Τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι το αυτοάνοσο νόσημα της βλακείας θα μας ξεκάνει έτσι κι αλλιώς;). Οι μάζες πρέπει να είναι υποδουλωμένες. Να τρέφονται με παραισθήσεις και τρόμο. Με λάθος χρήση της ελευθερίας, αυτή θα μας ξεσκίσει. Να τη φοβόμαστε την ελευθερία... Ε; 

Μα τέτοιες σκέψεις είναι πολυτέλειες, εμείς άλλωστε είμαστε συνεχώς απασχολημένοι με άλλα πράγματα. Απασχολημένοι στο να διαιρούμαστε μεταξύ του ρομαντισμού της αντίστασης και της αναγκαίας προσαρμογής για επιβίωση. Να διαιρούμαστε σε αριστερά, δεξιά, κέντρο κι άκρα. Να υιοθετούμε γνώμες, μα απόψεις να μην έχουμε. Να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, με κριτήριο τα χρώματα, τα έθνη, τις φυλές, τις θρησκείες, τις ταξικές θέσεις, τα εισοδήματα. Και τελικά διαχωρισμένοι μεταξύ μας να καταντάμε να είμαστε όλοι ίδιοι και να χρήζουμε όλοι της ίδιας αντιμετώπισης. Καταστολή και περιπαίξιμο. Προφανές. Το περίφημο σύστημα μας ελέγχει. Αλλά εάν ο καθένας αρχίσει να σκέφτεται εκτός σχεδίου, τότε του συστήματος δεν του απομένουν αρκετά χέρια, μέθοδοι και κανόνες για να μας τιμωρήσει όλους... Μα υπάρχουν τόσα καλούπια για να χωρέσει κανείς ! Τόσοι επιθετικοί προσδιορισμοί να μας χαρακτηρίσουν, τόσες μόδες να ακολουθήσουμε, τόσες οθόνες να κοιτάξουμε. Η εποχή των εντυπώσεων. Λάθος ή σωστών, δεν έχει σημασία, όσο το βεληνεκές τους είναι το μέγιστο δυνατό. Κι έτσι φτάνουμε στο μικροσκοπικό κι όμως διόλου ευκαταφρόνητο συμπέρασμα...

Τι επανάσταση που είναι στις μέρες μας να μπορείς υπερήφανα να κοιτάς στα μάτια τον κόσμο και το είδωλο σου στον καθρέφτη... 

Τι επανάσταση να είσαι απλά, και σε οποιαδήποτε κατάσταση, ο εαυτός σου...