"Είσαι καλός με άπειρους τρόπους, και δεν είσαι κακός όταν δεν είσαι καλός. Απλά χασομεράς και τεμπελιάζεις. Τι κρίμα που τα ελάφια δε μπορούν να μάθουν στις χελώνες να είναι γρήγορες. Η καλοσύνη σου βρίσκεται στη λαχτάρα σου να βρεις το γιγαντιαίο εαυτό σου· κι αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε όλους. Αλλά σε μερικούς αυτή η λαχτάρα είναι χείμαρρος ορμητικός που τρέχει προς τη θάλασσα κουβαλώντας τα μυστικά της λοφοπλαγιάς και τα τραγούδια του δάσους. Και σε άλλους είναι ένα ήσυχο ρυάκι που χάνεται στις γωνίες και φιδογυρίζει και χρονοτριβεί πριν φτάσει στην άκρη. Ωστόσο μην αφήσεις αυτόν που λαχταρά πολύ να πει σ' αυτόν που λαχταρά λίγο: «Γιατί αργείς και κοντοστέκεσαι ;». Γιατί αυτός που είναι αληθινά καλός δε ρωτά το γυμνό: «Πού είναι τα ρούχα σου ;». Ούτε τον άστεγο: «Τί απέγινε το σπίτι σου ;»."
Μέτρα από εδώ, μέτρα από εκεί, μετράνε όλοι και βρίσκουν λειψά αυτά που κάποτε είχαμε πολλά ή έστω αρκετά. Μα πού πήγαν ; Εσύ ; Μέτρησες τίποτα εσύ ; Αυτά που πάντα τα είχαμε λειψά γιατί δεν τα ψάχνει κανένας ;
Μια κοπέλα κόλλησε ένα "ΠΩΛΕΙΤΑΙ" απάνω στη ψυχή της, κάθισε μπροστά στο φακό και ξαφνικά ο Θεός έπλασε την ηθική. Εσύ την είδες ; Την αγόρασες ; Τη διαπόμπευσες ; Τη συγχώρεσες ;
Ένα παιδί έσκασε σαν πυροτέχνημα γιατί κάποιοι άλλοι είναι εγκεφαλικά καμένοι. Εσύ φώναξες ; Σώπασες ; Αναρωτήθηκες «Ω μα που είναι επιτέλους οι επαναστάτες του Δεκέμβρη να τα σπάσουν ξανά ;» ; Τουλάχιστον έφτιαξες κάνα γκρουπ στο facebook βρε αδερφέ ; (Πως δειλιάζω να ρωτήσω αν ένιωσες κάτι... Οτιδήποτε...)
Οι ΟΥ(Γ)Κάδες ξαφνικά σου βγήκαν ρατσιστές (ή πατριώτες, εξαρτάται σε ποια πλευρά του δρόμου στεκόσουν). Αμαύρωσαν την εθνική σου επέτειο ή επιτέλους κάποιος (ξανα)φώναξε σ' αυτή τη χώρα αυτά που πιστεύεις ;
Κρίνω, κρίνεις, κρίνει, κρίνουμε, κρίνετε αλλά μόνο και πάντα οι άλλοι "κάνουν". Εμείς, με την εκάστοτε υπόδειξη των καλοπροαίρετων media, αρκεί να θυμόμαστε ν' αλλάζουμε μπαταρίες στα φωτοστέφανα μας και στα τηλεκοντρόλ μας. Όλα τ' άλλα εκτελούνται αυτόματα σαν αλυσιδωτές ψευδοαντιδράσεις.
Άλλωστε όταν πρόκειται για ευθύνες, όλοι είμαστε εις το... οι άλλοι ! Όχι εμείς ! Όχι εγώ ! Όχι...
"Σε έχω συχνά ακούσει να μιλάς για κάποιον που κάνει κακό σαν να μην είναι ένας από εσάς, αλλά κάποιος ξένος που εισέβαλε στον κόσμο σας. Εγώ όμως λέγω πως όπως οι άγιοι και οι δίκαιοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν το μέγιστο ύψος που βρίσκεται μέσα στον καθένα σας, έτσι και οι κακοί και οι αδύνατοι δεν μπορούν να πέσουν χαμηλότερα απ' το μέγιστο βάθος που βρίσκεται επίσης στον καθένα σας. Κι όπως το φυλλαράκι δεν κιτρινίζει μόνο του αλλά με τη σιωπηρή συναίνεση όλου του δέντρου, έτσι και αυτός που κάνει το κακό δεν μπορεί να το κάνει χωρίς την κρυφή συναίνεση όλων σας. Σαν να ακολουθείτε μια πομπή, όλοι μαζί πορεύεστε προς το θεϊκό σας εαυτό. Εσείς είστε η οδός, εσείς και οι οδοιπόροι. Κι όταν ένας από εσάς πέφτει καταγής, πέφτει για χάρη όλων αυτών που ακολουθούν, προειδοποιώντας για το λιθάρι που πάνω του σκόνταψε. Μάλιστα, πέφτει και εξαιτίας αυτών που προπορεύονται, γιατί, αν και βάδισαν πιο γοργά και σίγουρα, δεν έβγαλαν το λιθάρι απ' το δρόμο."
*Τα αποσπάσματα στα εισαγωγικά είναι απ' το βιβλίο του Kahlil Gibran, "Ο Προφήτης".
0 Neverminds:
Δημοσίευση σχολίου