Όλα μας τα 'παν και τα μάθαμε αλλιώς - (Updated)

Αρχική δημοσίευση: Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

"Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν· την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού· την τέχνη να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο· την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ' αποχτήσει δύναμη· την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσα τους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για κείνους που γράφουν κάτω απ' το φασισμό, υπάρχουν όμως και γι' αυτούς που τους κυνήγησαν ή που έφυγαν ακόμα και για όσους γράφουν στις χώρες της αστικής ελευθερίας" - Bertolt Brecht

Ο μοναδικός σκοπός της αλήθειας ίσως είναι να κάνει τον κόσμο κατανοητό στους άλλους.
Κάπου λοιπόν σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν υπερκαταστήματα στα οποία δουλεύουν παιδιά, και μάλιστα μόνο κορίτσια. Κορίτσια που βάζουν τιμές στα ράφια, σου μετρούν τα ρέστα στο ταμείο και γυαλίζουν τα πατώματα ενός καπιταλισμού που περιλαμβάνει λευκές ποδιές και χτενισμένα παιδικά μαλλάκια. Τι περιποιητική εκμετάλλευση! Όμως το κακό φανερώνεται, όπως πάντα, μετά από λίγο... "Εκατομμύρια κορίτσια στον κόσμο δεν ολοκληρώνουν την εκπαίδευση τους γιατί δουλεύουν από μικρή ηλικία" μας πληροφορούν κάτι λευκά γράμματα. "Απαιτήστε αξιοπρέπεια" μας ζητά ο τίτλος. Μα δε μου φαίνεται να λείπει στα παιδιά η αξιοπρέπεια...
Βλέποντας το εν λόγω βιντεάκι της Διεθνούς Αμνηστίας, ένα εντεκάχρονο -που δεν στερείται εκπαίδευσης (ούτε κι εξυπνάδας)- αναρωτιέται σχεδόν έτοιμο να το πιστέψει "Έτσι είναι; Δουλεύουν σε σουπερ μάρκετ;". Τι να του απαντήσω; Πόσο να διαφέρει η σκέψη του απ' την σκέψη όλων των υπολοίπων και γιατί να το κάνει; Άλλωστε οι εικόνες που λαμβάνει είναι γνώριμες. Εμπορικό κατάστημα, παιχνιδιάρικα μουτράκια, καθαρά ρούχα και μερικά χαμόγελα. Μικρή παραφωνία η παιδική εργασία, που όμως καλύπτεται απ' την υπόλοιπη οικεία αύρα, και μοιάζει σχεδόν χαριτωμένη... Σχεδόν αποδεκτή... Σχεδόν...
Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντέξουν την αλήθεια. Ναι... Μια "σχεδόν" αλήθεια είναι προτιμότερη. Πιο φιλική στο στομάχι. Πόσο μάλλον όταν το πληροφορούμαστε τούτο το σχεδόν. "Οι καταστάσεις είναι συμβολικές". Υπάρχει όμως ένα προβληματάκι μεγέθους αντιστρόφως ανάλογου της γραμματοσειράς στην προηγούμενη πρόταση: Όταν δε λες την πλήρη αλήθεια, λες ψέματα!
Όπως είχε πει κι ο Δημητρακαρέας "αν το ευγενέστερο ιδανικό της ζωής είναι ο ασταμάτητος αγώνας για την ανθρώπινη ευτυχία, το ακατανίκητο όπλο αυτού του αγώνα είναι η ατρόμητη αναζήτηση και υπεράσπιση της αλήθειας". Ναι, υπάρχουν παιδιά, και όχι μόνο κορίτσια, που εργάζονται στα sweatshops πριν καν τα χρόνια τους γίνουν διψήφιος αριθμός. Υπάρχουν παιδιά που κρατούν όπλα στα χέρια. Που πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Που εξωθούνται στην πορνεία για είκοσι ευρώ. Που δεν έχουν πόσιμο νερό να πιούν. Που δε θα λάβουν ποτέ παιδεία. Που μεγάλωσαν σε μια τόση δα στιγμή. Υπάρχουν παιδιά που δε χαμογελάνε... Υπάρχουν αλήθειες που πονούν... Και το μόνο χειρότερο απ' αυτό είναι ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που όλα αυτά τα αγνοούν, γιατί δεν τα ξέρουν! Γιατί μάθαμε να χωράμε την αλήθεια σε συμβολικότητες, να την ωραιοποιούμε, κι έτσι περιποιημένη να την πετάμε στους άλλους, μεθοδευμένα, ίσα να τους αγγίζει, προσεκτικά, μην τραυματίσει κανέναν μικρόκοσμο...

Αν θες να προβάλεις την πραγματικότητα, δείξε την ολόκληρη, ωμή κι απροκάλυπτη. Δείξε το πρόβλημα, όμως πριν απαιτήσεις λύση, δείξε και τις αιτίες. Πες γιατί τα επώνυμα κι ακριβά αμερικάνικα παπούτσια φτιάχνονται στο Βιετνάμ. Γιατί δολοφονούν τις γυναίκες στην Ασία. Γιατί υπάρχουν παιδιά στρατιώτες στο Σουδάν. Δείξε ποιοι χάνουν, δείξε όμως και ποιοι κερδίζουν... Αφού το ξέρεις, έχεις υποχρέωση να το κάνεις. Γιατί είναι θέμα δικής σου αξιοπρέπειας. Γιατί "αν θέλει κανείς να γράψει μ' επιτυχία την αλήθεια για τις κακές συνθήκες πρέπει να την γράψει έτσι που να διακρίνονται οι, όχι αναπόφευκτες, αιτίες τους. Μιας και φανούν τα -όχι αναπόφευκτα- αίτια, μπορούν πια να πολεμηθούν οι κακές συνθήκες".

Σ' έχω δει να ζητάς μια στιγμή σιγουριάς

έστω δυο πράγματα να έχεις να διαλέξεις

δεν έχεις τίποτα από αυτά για όσα πονάς κι αγαπάς

ούτε λυγίζεις, ούτε χάνεσαι, ούτε πέφτεις.

Τι έχεις και σε ποιο κόσμο γυρνάς

σε μια στιγμή γεννιέσαι, μεγαλώνεις, γερνάς.

Μόνο στην άκρη των ματιών σου το δάκρυ θα δω,

μοιάζουμε λίγο, μα σίγουρα δεν είσαι από δω.

Κάπου γεννιούνται κορίτσια και μεγαλώνουν νωρίς

κι αν δε το πω, κι αν δε το πεις δε θα το μάθει κανείς

Κάπου φιλιώνουν γιαγιάδες με τη δροσιά της σιωπής

τα είδαν όλα πια και τι να τους πεις.

Κάπου ζούνε μανάδες με ραμμένο το στόμα

Θαμμένες-ζωντανές από χρόνια

και κάπου αλλού πεθαίνουν νεράιδες ακόμα

Κάπου είδα γυναίκες με λυμένα μαλλιά

να ψάχνουν τα παιδιά τους σε πλατείες

και να ρωτάν με τα μάτια χωρίς να βγάζουν μιλιά

ξόδεψε πάνω τους ο κόσμος αμαρτίες

Κάπου τις όμορφες τις κρύβουν με μαντίλες

να μη τους κλέψει μια ματιά ούτε ο ήλιος, το φως

και συ δεν άκουσες - δεν είδες

όλα μας τα παν και τα μάθαμε αλλιώς

(Sadahzinia - Κατά λάθος προσευχή)

Update 4/6/2010: "Το βίντεο αυτό έχει αφαιρεθεί από το χρήστη." λέει, χαλώντας μου το λινκ που είχα δημοσιεύσει στην εφημερίδα (και ουσιαστικά το αντικείμενο του άρθρου μου) και την παραπομπή του youtube για "πρώτη ενσωμάτωση" σε τούτο το έρμο ποστ...
(Τυχαίο..? Δε νομίζω...)

Ορίστε το "νέο" βίντεο...