4:41 Αντικαταπληκτικά

Νιώθω σαν να έχω ξεχάσει να γράφω. Όχι γιατί έχω πάψει να γράφω γενικά, αλλά επειδή έχω πάψει να γράφω για μένα. Δεν ξέρω πια πως ν' αρχίσω μια ανάρτηση, τι απ' όσα σκέφτομαι πρέπει να φανερώσω ή τι θέλω να φανερώσω. 

(Απορία: γίνεται να χρησιμοποιηθούν τα ποστ ως τεκμήρια για εγκλεισμό σε ψυχιατρείο;) 

Τζάμπα αναλώνομαι σε τέτοια διλήμματα όμως, το delete κάνει θαύματα. 

Βραχυκύκλωμα.

Γκρινιάζω πολύ, πολύ πολύ. 

Πήρα το καινούριο του Παύλου. Αντικαταπληκτικότατα. Το κατάστημα ήταν άδειο και ο πωλητής ολομόναχος ανάμεσα στους ασημόδισκούς του. Σαν σχεδόν να τον λυπήθηκα. Ειδικά όταν μου είπε τρεις φορές "ευχαριστώ" κι άλλη μία όταν είχα φτάσει στην έξοδο.

Ήθελα να πάω και δίπλα, στο αγαπημένο μου υπόγειο βιβλιοπωλείο, αλλά ήταν κλειστό. Τόσο δύσκολο να καταλάβουν πως δέκα και μισή το βράδυ είναι ιδανική ώρα για να χαζεύεις βιβλία στο κέντρο; Nevermind. Έχω αγοράσει τόσα πολλά, έχω ξεκινήσει να τα διαβάζω όλα μαζί και στο τέλος δε θυμάμαι ούτε λέξη απ' όλα όσα υπογραμμίζω μέσα τους. Κι αυτά που θα πάρω στη Θεσσαλονίκη, όταν επιστρέψω, θα είναι περισσότερα απ' όλα τα υπόλοιπα πράγματα μου μαζί.

Στην είσοδο της πολυκατοικίας θα κείτεται η ΔΕΗ, απλήρωτη. 

Τι ωραία! Κάποιος με περιμένει.

Είχα φαγωθεί να κατέβω Ρόδο. Τώρα όμως νιώθω τόσο περίεργα που δε μπορώ να πάρω το λεωφορείο για να πάω οπουδήποτε ή να κατέβω στην παραλία και να περπατήσω μέχρι το οπουδήποτε.

Οπουδήποτε. Η Σαλόνικα δεν έχει ποτέ προορισμούς. 

Περίμενα να βραδιάσει. Κλειδιά, ακουστικά και δρόμο. Βλέμματα στις ταμπέλες με τα ονόματα των οδών και α-μπε-μπα-μπλομ πάμε από εκεί, πάμε από εδώ, πάμε... Έτσι έμαθα την πόλη κι έτσι μου λείπει. 

Δύο το μεσημέρι, επιστροφή απ' τη σχολή, κρύο κρύο κρύο. Στάση Γεωργίου τότε. Κατεβαίνω και ξαφνικά μικροσκοπικές νιφάδες άρχισαν να προσγειώνονται πάνω μου. Χιόνι. Πρώτη φορά τ' αντίκριζα. Απογοήτευση. Αυτό είναι όλο; Τόσο λίγο; Μπα... Μικρή απάτη. Οι πρώτες φορές είναι της απογοήτευσης. Προσμένω τις επόμενες.

Ιούνιος. Ζέστη. Χρωστάω μια μπύρα σε έναν συμφοιτητή. Νεκρά ενδιαφέροντα. Κι επιστροφή...

-"Γαβριέλλα, σε έξι-εφτά χρόνια θα κάνω παιδάκι".

-"Κι εγώ θα πάω στο Hollywood".

-"Μα θα γίνεις θεία!"

-"Όχι θα δίνω πανελλήνιες".

Σιωπή. Τελικά ο μόνος που με παίρνει στα σοβαρά είναι η μικρή μου αδερφή. Αναρωτιέμαι πως γίνεται να είναι μόνο έντεκα. 

Δε γίνεται.

Εμένα όταν μου άρεσε κάποιος (ηθοποιός) απλά μου άρεσε. Το εντεκάχρονο το έχει δέσει κόμπο ότι θα πάει να βρει όλους όσους της αρέσουν. Τη θαυμάζω. Θα μου πληρώσει και το εισιτήριο να πάω μαζί της, λέει. Εγώ πάντως θα κάνω παιδάκι.

-"Μαμά, μπορώ να ανοίξω λογιστικό γραφείο όπως το δικό μας και παράλληλα ν' ασχολούμαι μ' επιχειρησιακή πληροφορική, όπως το κατάστημα δίπλα μας;"

-"Ναι".

Ο χρόνος περνάει. Τρο μα κτι κά   γ ρ ή γ ο ρ α.

Και ξέρεις τι; 

Δεν έχει άλλο. 

Αυτό είναι.

*Ο Παύλος για τη Χριστίνα (ναι, ναι, εσάς)*
*και για μένα*