Come tell me some days come again

Περασμένα μεσάνυχτα. Κάθομαι στο δωμάτιο μου, χαμένη σε ένα σωρό σκέψεις, με τα ακουστικά να μου ψιθυρίζουν το Maybe Someday. "Άρτεμη, έρχεσαι μαζί μου να πιω λίγο νερό;". Οι μύες των ποδιών μου πονούν λες και χρησιμοποιήθηκαν σα λάστιχο για σφεντόνα, αλλά πως να πεις όχι σ' ένα κουταβίσιο βλέμμα. Σηκώνομαι και μου λέει αμέσως "ευχαριστώ". Καθώς πηγαίναμε προς την κουζίνα, προσπαθούσα να θυμηθώ τι παιχνίδια έπαιζα στην ηλικία της και δεν μπορούσα. Το μόνο που μου ερχόταν ήταν πως διάβαζα κάτι βιβλία της Ζωρζ Σαρρή. Την έβαλα για ύπνο και την παρατηρούσα. Έχει ψηλώσει και σχεδόν με φτάνει. Όχι ότι έχω και κανένα σοβαρό ύψος, αλλά όσο να 'ναι το ότι τα χρόνια που μας χωρίζουν είναι πλέον περισσότερα απ' τα εκατοστά, αρχίζει να μου φαίνεται περίεργο.
Όταν είχα εγκατασταθεί επίσημα πια στη Θεσσαλονίκη, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. Όλοι εδώ θα μεγαλώνουν κι εγώ θα λείπω. Και εντάξει οι μεγάλοι, πάντα μεγάλοι ήταν. Τους μικρούς  που μεγαλώνουν πως να τους συνηθίσεις; Και πως μέσα στους δυο καλοκαιρινούς μήνες να δεχθείς τόσες αλλαγές;
Ο δεύτερος μου ξάδερφος μεγάλωσε τόσο που με δυσκολία πλέον τον σηκώνω αγκαλιά. Έμαθε να μιλάει, να θυμώνει όταν τον ξυπνάς, να αγανακτεί όταν αργείς ή όταν τον πας κάπου που δεν του αρέσει και να βάζει τη σφραγίδα "κατεχωρήθη" στα τιμολόγια, όταν τον κρατάω στα πόδια μου. Η αδερφή του (και βαφτιστικιά μου), περιφέρει το ξανθό της κεφαλάκι παντού και χαμογελάει με το πιο όμορφο χαμόγελο του κόσμου, αλλά -δυστυχώς- μεγαλώνει κι αυτή. Κι ανησυχώ γιατί η μάνα της της έχει γεμίσει το δωμάτιο και το dvd-player με τις πριγκίπισσες της Disney, ενώ εγώ θέλω να της διαβάζω τα παραμύθια του Wilde και να βλέπουμε Lion King.
Η δικιά μου αδερφή βέβαια έχει μάθει τα πάντα (η μικρή, γιατί η μεσαία "περνάει φάση" λέει και δεν ξέρει τι της γίνεται). Κατάλαβε πως να κατεβάζει ταινίες με torrents, γράφει για τις γάτες της στο blog της, τις τραβάει και βίντεο και τις ανεβάζει youtube, είναι κινούμενο ανέκδοτο και με όλα αυτά που διαβάζει πετάει κάτι απίστευτες ατάκες.
 Όταν έλειπα, κάθε φορά που γυρνούσε απ' το σχολείο θα με έπαιρνε τηλέφωνο για να με κάνει να γελάσω, γιατί ήξερε πως δεν ήμουν καλά, ή θα κάναμε κάτι σιωπηλούς μαραθώνιους με ανοιχτές κάμερες στο msn. Τελευταία γράφω συνέχεια για εκείνη, γιατί κατάλαβα πως είναι το μόνο άτομο με το οποίο θέλω να συγχρωτίζομαι. Κάθε μεσημέρι και βράδυ μεταναστεύω το κρεβάτι της και βλέπουμε ταινίες στο λάπτοπ. Για όλους τους άλλους έχω τυλιχθεί με crime scene tape που γράφει επάνω "LEAVE ME ALONE - DO NOT CROSS MY LINES". Κι έτσι έχω γίνει ακόμα πιο παράξενη και δε θέλω ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε συναντήσεις. Μες στο μυαλό μου επικρατεί μονάχα σύγχυση και μέχρι να συνεννοηθώ εγώ με τον εαυτό μου για το τι μου συμβαίνει, αποκλείονται πάσης φύσεως επαφές με τρίτους. Μόνο μεταναστεύσεις και ταινίες...

I don't want what I was/

I had a change of head/

but maybe someday/

maybe someday...