(Ακολουθεί διάλογος σε εντελώς άκυρη στιγμή. Καθισμένη στο γραφείο να ενημερώνω τα εσόδων-εξόδων και δίπλα το εντεκάχρονο να παίζει ikariam και να σφραγίζει μπλοκάκια).
Γαβριέλα: Το νόημα της ζωής είναι ένα δέντρο στην μέση της ερήμου που δεν έχει ούτε ρίζες, ούτε κορμό ούτε κλαδιά…Ξέρεις τί σημαίνει αυτό;
Άρτεμις (νομίζοντας ότι πρόκειται απλά για ένα ακόμα απ' τα ανέκδοτα της): Ότι δεν υπάρχει;
Γαβριέλα: Ακριβώς! Το νόημα της δεν υπάρχει πραγματικά, αλλά πρέπει εμείς να το ψάχνουμε για να παίρνουμε δύναμη και να τα καταφέρνουμε στις δυσκολίες της ζωής…
(Σιωπή. Στιγμιαία αποκόλληση κάτω γνάθου και στροφή 90 μοίρες δεξιά συνοδευμένη από εσωτερική κραυγή: "τι είπε τώρα;". Λες να παράκουσα εξαιτίας της αντιβίωσης; Οι σκέψεις οργιάζουν. Ίσως πρέπει να πάψω να αναθεματίζω την ελληνική παιδεία. Ίσως η μικρή μου αδερφή είναι τόοοοσο αναίσθητη γιατί έχει πιάσει το λεγόμενο νόημα. Κι εγώ είμαι πιο ηλίθια απ' αυτήν; Και τι την τάιζε η μάνα μου; Τι διάολο βάζουν μέσα στη nutella κι έχει τέτοια αποτελέσματα;)
Πέντε λεπτά αργότερα...
Άρτεμις: Μόνη σου το σκέφτηκες αυτό;
Γαβριέλα (απαθέστατη): Όχι... Στον Αρκά το διάβασα...
Υ.Γ.: 'Eχει και blog.
Υ.Γ.2.: Κι εγώ δίνω εικοσάευρα για να αγοράζω Oscar Wilde και Rimbaud.
Υ.Γ.3.:
0 Neverminds:
Δημοσίευση σχολίου