ἔπεπτώκειν

Όταν πήγαινα πρώτη λυκείου, έκανα παρέα με τον Σ., τον Β. και την Η. Ήμασταν στο Α4 και μας έκανε αρχαία η εξηνταπεντάχρονη ιεροεξετάστρια φιλόλογος με το αυχενικό, το αναπνευστικό, τον καταρράκτη του Νιαγάρα και άλλες παθήσεις σε αλφαβητική σειρά. Εκείνη την εποχή η durex είχε βγάλει κάτι δονούμενα δαχτυλίδια (durex+δαχτυλίδια=you get my point για το που τοποθετούνταν) και ο Σ. με τον Β., σαν κλασσικές ορμόνες με πόδια που ήταν, είχαν προμηθευτεί ένα. Ο Σ. μου ζητάει μια κόλλα χαρτί. Του τη δίνω και τον παρακολουθώ για να δω τι σκοπεύει να κάνει - εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να τη χρησιμοποιήσει για οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σκοπό. Αρχίζει να διπλώνει το χαρτί, φτιάχνοντας ένα καραβάκι και το βάζει χαμογελαστός πάνω στην δική του άδεια μεριά του θρανίου μας. Βγάζει απ' τη τσέπη του το δαχτυλίδι και το κρύβει στην εσοχή κάτω απ' το καραβάκι, αφού πρώτα το έχει βάλει σε λειτουργία. Ξαφνικά ουρλιάζει "Κυριααααά!" και στιγμιαία η σιωπή απλώνεται στην τάξη. Δεν ακούγεται τίποτα πέρα από ένα περίεργο βουητό. Συμμαθητές και καθηγήτρια έχουν στρέψει τα μάτια τους στο θρανίο μας. "Κοιτάχτε μαγικό! Τηλεπάθεια! Γιούρι Γκέλεεεερ!" ξαναουρλιάζει, κουνώντας τα δάχτυλα του πάνω απ' το καραβάκι, το οποίο επίσης κινούνταν, κάνοντας οχτάρια, χάρις στη δόνηση του δαχτυλιδιού. Όμως κανείς άλλος δεν ήξερε πως κατάφερε να κινεί ο Σ. το καραβάκι. Οι μισοί είχαν χαζέψει κι οι υπόλοιποι χτυπιόνταν στα γέλια. Ο διπλανός μου βέβαια, ακάθεκτος, συνέχισε να φωνάζει "Μαγικό! Μαγικό! Είναι μαγεία!". Η κακομοίρα η φιλόλογος νόμιζε πως λάλησε. Μη μπορώντας να εξηγήσει το φαινόμενο, ούρλιαξε κι εκείνη... "Άρτεμις, πως είναι ο υπερσυντέλικος του πίπτω;!"