Καλύτερα να μην ξυπνάς ποτέ

...

Η Μαρία βρίσκεται κάπου στο Heathrow να σέρνει μια βαλίτσα. Είχαμε πει πως θα πηγαίναμε μαζί Λονδίνο. Τώρα λέμε θα πάμε μαζί Μονμάρτρη ή Βαρκελώνη ή κάπου... Κάπου μακριά. Έχω την αίσθηση ότι είναι Παρασκευή κι όχι Πέμπτη. Ίσως επειδή δεν πήγα πανεπιστήμιο σήμερα. Ήρθε ο καλός άνθρωπος και μου έφτιαξε το φυσικό αέριο. Έχω ζεστό νερό: Παράδεισος. Έκανα κανονικό μπάνιο, όχι βαφτίσια με μπουκάλια Αύρα. Είδα τη μισή Αμελί ξανά, ίσα ίσα να μου κολλήσει το soundtrack. Χθες το fight club και σήμερα το sin nombre. Δεν έχουν τόσο σημασία οι ταινίες, όσο το ότι μπορώ και κάθομαι να τις βλέπω μόνη μου. Περνούν οι μέρες και το καταλαβαίνω μονάχα απ' τις βιταμίνες που τελειώνουν στο γυάλινο μπουκαλάκι. Έξω βρέχει και κάνει κρύο. Όχι το πολύ έντονο κρύο, μονάχα "αυτή την παγωνιά που ζεσταίνει" που τραγουδά ο Αγγελάκας. Φοράω τις πιτζάμες μου και είμαι τυλιγμένη με μια πράσινη κουβέρτα που μου θυμίζει βάτραχο. Η κατακόκκινη dSLR μου κάθεται παραπονεμένη στη βιβλιοθήκη. Θέλω να την εγκαινιάσω με τη θέα απ' την αίθουσα 10. Τα βιβλιοπωλεία στη Γούναρη είναι ανοιχτά και μετά τις εννιά το βράδυ. Βρήκα κι έναν Ρεμπώ με τρία ευρά. Απ' τη συγκίνηση νόμιζα πως "τα άνθη του κακού" τα είχε γράψει ο Αρθούρος. Η Χαρά μου είπε ότι τα άνθη είναι του Μπωντλέρ κι εγώ φυσικά επέμενα ότι ήταν του Ρεμπώ. Την εποχή στην κόλαση εννοούσα. Μπούρδες... 

Σήμερα ο Elem-J με ρώτησε πως μου φαίνεται η σχολή... Είναι όπως στο φροντιστήριο, αν βγάλεις τη φυσική και την έκθεση, προσθέσεις άλλα εκατόν πενήντα άτομα, δέκα παρατάξεις, μια ξινή στη γραμματεία και πολλούς υπολογιστές. Είναι καλά, με όλα αυτά τα οικονομικά, τα μαθηματικά (που θα τα συμπαθώ μόνο για όσο διάστημα θα μπορώ να τα κατανοώ) και την πληροφορική (έμαθα να γράφω τα πρώτα μου προγράμματα σε C μέσα σε μια μέρα). Δίπλα στα οικονομικά δεν βάζω καμιά παρένθεση. Το καλοκαίρι που δούλευα στο γραφείο η υπάλληλος με ρωτούσε πως μπορώ και τα καταλαβαίνω. Πως εκείνης της πήρε χρόνο, ενώ εγώ έμαθα αμέσως να χειρίζομαι τη Singular, θυμόμουν τους κωδικούς για κάθε ΦΠΑ και αν είναι αγαθά, πρώτες ύλες, εμπορεύματα, έξοδα ή πάγια ή μπλα μπλα μπλα. Όταν, σε λίγα χρόνια, θα κάνω αίτηση για επίδομα ανεργίας, λες να συγκινηθούν αν τους πω ότι ξέρω να καταχωρώ Ζ απ' την πέμπτη δημοτικού; Ερώτηση παγίδα, αδελφές μου. Έτσι κι αλλιώς, σε λίγα χρόνια, θα είμαστε οικονομικοί μετανάστες...

Χθες το πρωί η Μακεδονίας ήταν απίστευτα ήσυχη. Τόσο που με έκανε να χαμηλώσω τις μελωδίες απ' τα ακουστικά μου. Λες και πίστεψα πως περπατώντας πλάι στα σπίτια και τα μαγαζιά των ανθρώπων, θα τους ενοχλούσα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως μου λείπουν οι  φίλοι μου. Κι όμως, όσο ήμουν (ή δεν ήμουν) μαζί τους τα Χριστούγεννα/Πάσχα/καλοκαίρι, ένιωθα ότι πλέον γίναμε κάτι σαν ξένοι. Κατάλαβα ότι δε θα καθίσουμε ποτέ ξανά στο ίδιο θρανίο, δε θα περιμένουμε ποτέ ξανά έξω απ' το φροντιστήριο και καμιά ρουτίνα δε θα μας τοποθετεί καθημερινά μαζί. Τώρα είναι ο καθένας δευτεροετής στη σχολή του, στη φοιτητική πόλη του, με τα διαβάσματα του, το σπίτι του, τους νέους γνωστούς και τους νέους φίλους του. Και τώρα όλα είναι αλλιώς. "Μεγαλώνουμε". Πρέπει να 'χουμε πλάνα, σχέδια, πρόγραμμα, κάτι ανούσιο τέλος πάντων να μας αγχώνει. Σκεφτόμαστε κι υπολογίζουμε αν θα μας φτάσουν ο χρόνος, τα χρήματα, η ζωή μας... (Εννοώ, εδώ και ένα χρόνο έχω ΑΦΜ, πρέπει να δώσω για δίπλωμα και σε λιγότερο από ένα μήνα μπαίνω στα είκοσι. Επιτρέπεται να φρικάρω λίγο, έτσι;). Μετά βγήκα στη φασαρία της Δελφών και συνήλθα...

Μου έμεινε όμως μια άλλη, παρόμοια σκέψη: υπάρχει μια συγκεκριμένη προσωπική αίσθηση, που δε μπορώ με καμία δύναμη να περιγράψω με λόγια, και την οποία φοβάμαι ότι ποτέ ποτέ δε θα ξανανιώσω... 

Κάθε μέρα ανοίγω ένα τυχαίο βιβλίο, σε μια τυχαία σελίδα, και ψάχνω να βρω μια φράση που να μου αρέσει ή μια που να έχει νόημα για μένα εκείνη τη στιγμή. Μόλις την εντοπίσω, βάζω έναν σελιδοδείκτη, το κλείνω και το αφήνω πάλι πίσω. 

.

Σήμερα ο Πεσσόα είπε: 

.

καλύτερα ούτε να μην ονειρεύεσαι ούτε να ονειρεύεσαι.

καλύτερα να μην ξυπνάς ποτέ.

.

Σήμερα δεν άφησα πίσω το βιβλίο...

.