#define happiness !?

Βρέχει συνέχεια. Στην οθόνη του λάπτοπ ένα μήνυμα από χθες βράδυ, να κατέβω Αθήνα να πάμε Ανεστόπουλο. Το διαβάζω και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κοιτάξω στον ΟΣΕ για εισιτήρια. Το πρόγραμμα έτοιμο στο μυαλό μου. Να 'ρθω στις 4 να πάμε Παύλο, Μοναστηράκι, Θησείο, στις 6 να κεράσω Θάνο και να φύγω Κυριακή. Intercity express: 29 ευρά. Οι φωτογραφίες με τα τραίνα μου προκαλούν θλίψη. Ένας άνθρωπος, που είναι πάντα εσύ και ποτέ κάποιος άλλος, καθισμένος σε ένα παγκάκι στο σταθμό, με αποτσίγαρα στα πόδια, να περιμένει κάτι απροσδιόριστο. Τη ζωή του μάλλον... Αυτές οι σκέψεις μυρίζουν πολύ παρελθόν... Δεν ανανέωσα το πάσο ακόμα. Πως να προλάβω να έρθω και να γυρίσω και μετά Ρόδο, γενέθλια και πάλι πίσω. Έχω και πρόοδο στον προγραμματισμό. Θέλω να 'ρθω...

Χθες βράδυ, τηλέφωνο, η μάνα να ευχηθώ στον κ. Δημήτρη (βλέπε εφημερίδα πίσω στην πατρίδα). "Άρτεμη με ξέχασες όμως". Όχι, όχι. Το μυαλό μου ξέχασε εμένα, ένα μήνα τώρα, κι όποτε παλεύω να γράψω βαράει game over. Να στείλω άρθρο. Θέλω... Αλλά...

Κατά πολύ βάθος είμαι νορμάλ άνθρωπος. Η Χ. με ρώτησε αν έχω κανένα σύμπτωμα που να υποδηλώνει ορμονικά. Πριν λίγες μέρες το δέρμα μου έγινε ξαφνικά πολύ λιπαρό. Τώρα μου πέρασε. (Ξέρω δε μπορούσες να ζήσεις δίχως αυτή την πληροφορία). Tις προάλλες διάβαζα ένα blog μιας μαμάς και έβαλα τα κλάματα. Το ένα της αγοράκι το παράτησε ο πατέρας του πριν καν γεννηθεί, και σε μια φάση εκείνη το ρώτησε τι θα έκανε αν ο βιολογικός μπαμπάς του ήταν μαζί του, κι ο πιτσιρικάς έδωσε την πιο γαμάτη απάντηση ever existed. "Θα μου μάθαινε όσα ξέρει". Τα πεντάχρονα κατέχουν το πλήρες νόημα. Θα μου μάθαινες όσα ξέρεις κι εγώ όλα όλα όσα ξέρω σε σένα... Επίσης δάκρυσα και στον Μουζουράκη (έλεος ε;), εκεί που είπε αυτό το κομμάτι, ότι έκανε 3 χρόνια να το γράψει και μετά ήρθε και μια ταινία που λεγόταν "η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού", ε πολύ θέλει ο άνθρωπος; (πολύ drama queen ρε φίλε. Ίσως να 'χει δίκιο για το ορμονικό). Όλο το ΓΑΙΑ ήταν φουλ κι εμείς στο όρθιο, στον εξώστη, έπρεπε να 'χαμε κλείσει τραπέζι λέει... Στον Μουζουράκη ήρθαμε ρε φίλε όχι στα μπουζούκια. Κατά τις 3 το σχόλασε η παρέα που καθόταν στον καναπέ και πήραμε τη θέση της. Η Χ. έγραψε σ' ένα χαρτάκι "τώρα αυτό πως να στο πω; ♥" και το πάσαρε η Β. στον ντράμερ κι ο ντράμερ τον Μυλωνά κι ο Μυλωνάς στον Μουζουρ ή κάπως έτσι, εγώ είχα κατεβάσει 3 κόκκινα ξηρά (νηστικιά), δεν πρόσεχα. Μου το είπαν τα κορίτσια όταν φύγαμε. Θυμάμαι μονάχα πως ο Μουζουρ φίλησε το χαρτάκι πριν πει το εν λόγω τραγούδι. Η Χ. με βοήθησε να κατέβω τις σκάλες και "δε θα φύγεις ποτέ νηφάλια απ' αυτό το μαγαζί ε;". Μπααα...

Τεσσερισήμισι το πρωί στο δρόμο, να τραγουδάω "νομίζω πως ακούωωω φωνές από τ' αστέριααα, πέρασαν τόσα καλοκαίριααα χωρίς να καταλάβω πωωως" (το τραγούδησαν και είπαν και τη Λευκή Καταιγίδα, άλλο δάκρυ εκεί). 

Μετά η παρέα πεινούσε. Αριστοτέλους - Τσιμισκή γωνία:

- Τι θα πάρετε;

- Ένα καλτσόνε.

- Εσείς;

- Κι εγώ ένα καλτσόνε.

- Εσείς τι θα πάρετε;

- Την αράχνη!

Στη "βιτρίνα" με τα φαγητά, απ' τη μέσα μεριά, έκοβε βόλτες μια αραχνούλα. Καλά, μόνο εγώ το πρόσεξα;

Την άλλη μέρα, "έρχεσαι Βαλαωρίτου;". Όχι, έχω περίοδο, θα φορέσω τις πιτζάμες Garfield και θα δω Βαλένθια-Μαγιόρκα, ντάξει; 

Ήθελα να πάω και στον Sivert Høyem, αλλά 30 ευρώ είσοδος; Ντεν έκο οβολό καρντιά μου... Λεφτά υπάρχουνε... (Που πήγαν οι παλιές καλές εποχές με το χαμηλό ΦΠΑ... Με 10 ευρώ έπινες 3 μαυροδάφνες στη Μέθεξη κι άφηνες κι ένα ευρώ στην κοπελιά να πάρει τσίχλες). Και να 'χα, δεν ήξερα κανέναν άλλο που θα τα έδινε για να έρθει μαζί μου. Μετά γνώρισα την άλλη Χ. που τον ήξερε και που θα τα 'δινε, αλλά ήταν αργά. Πέρσι κοιτούσα τις αφίσες στους δρόμους με όλα αυτά τα live και τα θέατρα που δεν μπορούσα να πάω, σιχαινόμουν τον μονήρη βίο μου και ένιωθα κάπως έτσι. Τώρα το νιώθω μόνο όταν βλέπω αφίσα για Active Member και όταν ο Ραψωδός βγάλει τον "ακρωτηριασμένο Αχιλλέα" κι έρθει προς τα 'δω. 

Θα πάμε και στη Μεντή ε;

*Οι χάλια φωτό από κινητό. 

Η pentax δε χωρούσε στη τσάντα.