Οι απέραντοι δρόμοι...

"Θυμάμαι μια φορά που ήμουνα σ’ ένα νησί. Μεσημέρι ήτανε, ζεματούσε ο ήλιος, ερημιά στα σοκάκια. Ξάφνου, άνοιξε μια πόρτα και πετάχτηκε έξω ένα πιτσιρίκι ξαναμμένο. Ξαναμμένο για παιχνίδι. Άρχισε να τρέχει. Μάλλον για να πάει να βρει τους φίλους του. Η μάνα του ίσα που πρόλαβε και βγήκε στην πόρτα, πριν εξαφανιστεί εντελώς ο πιτσιρικάς. "Πού πας παιδί μου;" του φώναξε ανήσυχα "θα σε πάρει ο δρόμος". Θα σε πάρει ο δρόμος. Εμένα ποια φωνή μου το λέει αυτό σαν παρηγοριά μέσα μου, κάθε φορά που έρχομαι μονάχος εδωπέρα με το αμάξι;"

Σ. Σερέφας

 Από την παράσταση
"Θα σε πάρει ο δρόμος" 

Δεν είναι το έργο που θα σου πω να τρέξεις να το δεις. 

Που θα κάτσω να του γράψω μια πολύ ιντελλέκτουαλ κριτική.

Που θα βγεις απ' το θέατρο και θα 'χεις αλλάξει ή επιβεβαιώσει όλη την κοσμοθεωρία σου. 

Που θα του 'βαζες δέκα στα δέκα ή οχτώ ή τρία... 

Είναι το έργο που όταν τελειώσει θα είναι δεκάμισι το βράδυ, κι εσύ θα κατέβεις απ' την Παρασκευοπούλου στα άδεια πεζοδρόμια της Βασιλίσσης Όλγας, θα στρίψεις αριστερά να πας σπίτι, και στη διαδρομή θα περάσεις έξω από ένα pet shop. Μέσα σε κάτι μικροσκοπικά πλαστικά κελιά θα κοιμούνται κουλουριασμένα πέντε μικροσκοπικά σκυλάκια. Το ένα απ' αυτά θα είναι ξύπνιο, θα σε κοιτάει με δυο πανέμορφα μάτια και, ίσως, θα αναρωτιέται γιατί εσύ δακρύζεις χαζεύοντας τη σκοτεινή βιτρίνα, ενώ κάποιοι άλλοι -αν κάνουν τον κόπο να τα κοιτάξουν- συνήθως κολλάνε τη μούρη τους στο τζάμι και φωνάζουν "άχου το, μωρέεε". Θα σκεφτείς να σπάσεις τη τζαμαρία, να τα πάρεις και τα πέντε αγκαλιά και να τα πας σπίτι σου γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πάψεις, έστω για λίγο, να αναρωτιέσαι "για-ποιο-λόγο-οι-άνθρωποι-στοιβάζουν-ψυχές-πίσω-από-βιτρίνες". Όμως, αν το κάνεις, το πιθανότερο είναι να καταλήξεις κι εσύ σε ένα μικροσκοπικό κελί... Σιδερένιο...

Γιατί, καμιά φορά, εκεί που εσύ βλέπεις πέντε σκυλιά, κάποιοι άλλοι βλέπουν ένα εμπόρευμα δυόμισι χιλιάδων ευρώ...

Εκεί που εσύ βλέπεις έναν άνθρωπο να κοιμάται μες στο κρύο κάτω από μια αερογέφυρα, κάποιοι δεν βλέπουν τίποτα... 

Εκεί που εσύ βλέπεις ένα φεγγάρι, κάποιοι δεν γυρνάνε καν να κοιτάξουν... 

Αυτό είναι μοναξιά...