Και α και ου, λοβοτομή παντού!

Έχω ένα πρόβλημα. Ξέρω ξέρω, η τράπεζα σου πήρε το χάμστερ και ο γιος σου διαβάζει μανιωδώς σούπερ-κατερίνα, αλλά εγώ βρίσκομαι αντιμέτωπη με το σοβαρότερο πρόβλημα που έχει εμφανιστεί ποτέ στα είκοσι-παρά-φεύγα έτη του πολυτάραχου βίου μου.

Που λες λοιπόν, κάθε πρωί όταν πάω για ύπνο, βλέπω έναν ονειροεφιάλτη. Είμαι λέει στη σχολή μου, ας την πούμε Πα.πα.ρια.Μακ. και φτιάχνω χάρτινες βαρκούλες με τις ανακοινώσεις των εκάστοτε παρατάξεων, προσπαθώντας μάταια να πείσω το καημένο το χαρτάκι ότι δεν χαραμίστηκε άδικα παρακολουθώ το μάθημα με τον εγκέφαλο μου να διογκώνεται από τις πολύ ενδιαφέρουσες και χρήσιμες γνώσεις που μου προσφέρουν απλόχερα οι δικτάτορ διδάκτορες.

Και που λες λοιπόν, καμιά φορά μου έρχεται η όρεξη να μοιράσω λίγη από τη σοφία μου στην παρέα τριγύρω. Αλλά, επειδή οι υπόλοιποι 7 σοφοί προκάτοχοι μου, έκαναν μόδα στο λόγο τη λακωνικότητα - το less-is-more που λέμε στα ellinika - αναγκάζομαι να αποβάλλω τον ιντελέκτουαλ γλωσσικό μανδύα μου και χρησιμοποιώ μια διάλεκτο που θα καταλάβαινε ο οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος που έχει βρεθεί έστω και σε έναν αγώνα Μπαοκ-Άρης.

Και που ξαναλές λοιπόν, εκεί που χρησιμοποιώ την προαναφερθείσα διάλεκτο για να εξυμνώ τις πολιτικές μας παρατάξεις και τα πεπραγμένα τους, πετάγεται σαν την π..οιήτρια η καλή μου η Π. και λέει ότι οι παρατάξεις είναι τέλειες, ειδικά άμα εννοώ τη ΔΑΠ. Ε λοιπόν εκεί ξυπνάω και ανοίγω τα μάτια και καταλαβαίνω ότι όλο αυτό δεν ήταν ονειροεφιάλτης αλλά πραγματικότητα και η αγαπητή Π. κάθεται δίπλα μου φορώντας μπλε βραχιολάκια Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Αφού λοιπόν έκανε το λάθος να διαφωνήσει μαζί μου την παρακαλώ & προκαλώ να μου εκφράσει έστω τα επιχειρήματα της, τα οποία και συνοψίζονται στο "Εγώ κοιτάω το συμφέρον μου -αφού αυτό κάνουν όλοι- και η ΔΑΠ βοηθάει, χαζή είμαι να πω όχι;". 

Εγώ που δε με βλέπεις, να σου ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω ψευδελπίδες πως θα αλλάξω τον κόσμο, απλά προσπαθώ να σκέφτομαι ελεύθερα, μακριά από δεξιά, αριστερά, κέντρα, σεντερ μπακ, δεξί χαφ και πάει λέγοντας. Επίσης να ξέρεις, συνηθίζω -δυστυχώς για μένα- να παίρνω τα πράγματα πολύ σοβαρά. Και όταν ακούω μαλακίες τέτοιου βεληνεκούς από άτομα που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου, νιώθω την ευφυΐα μου να μειώνεται και παθαίνω κατάθλιψη. Οπότε δε μπορούσα να αφήσω τούτη την κουβέντα να πάει άκλαφτη, ειδικά όταν εξέρχεται από στόμα 19χρονου παιδιού (το οποίο έχει και τις πέντε αισθήσεις του ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του τη δεδομένη χρονική περίοδο). 

Κατανοώ ότι, ως Κύπρια, δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα -εδώ δεν έχουν οι ίδιοι οι Έλληνες- αλλά μάτια έχει και βλέπει. Βλέπει ότι οι παρατάξεις, και ειδικά η συγκεκριμένη, δεν προσφέρουν κανένα απολύτως συλλογικό έργο στο πανεπιστήμιο. Δεν προσφέρουν γενικότερα. Είναι απλά γραφεία τουρισμού με διαφορετικό χρώμα στη διαφημιστική τους αφίσα. Πριν λίγες εβδομάδες μας σταμάτησαν ένα εργαστήριο γιατί δεν είχαν κονδύλια για την αμοιβή του καθηγητή. Όμως η τέλεια παράταξη είχε λεφτά να πληρώσει για να βγει σε μαγαζί να γιορτάσει την -λέμε τώρα- αυτοδυναμία της. Όλη τη χρονιά εκδρομές, κλαμπς, καραόκε, κερασμένα μπουκάλια σε μαγαζιά και δεν τρέχει κάστανο. Ή θα πλακώνονται μεταξύ τους ή θα παίζουνε τις κουμπάρες στο φουαγιέ της σχολής, σφουγγαρίζοντας το πάτωμα με τα σάλια τους κι άμα λάχει θα κάνουν και το πανεπιστήμιο γυαλιά καρφιά, κρεμασμένοι σα χιμπατζήδες από τις λάμπες. Το χειρότερο βέβαια είναι όταν τους πιάνει ο εκλογικός οίστρος και κουβαλάνε μαζί τις κούκλες τους... Η κατά τ' άλλα σκεπτόμενη νεολαία του θείου Σαμ. Ίσα το φλάμπουρο πρόεδρε... 

Αλλά το πρόβλημα μου δεν είναι αυτοί, αυτούς δεν ξέρω αν πρέπει να τους λυπάμαι ή να τους φτύνω, γι' αυτό τους φτύνω αλύπητα. Το πρόβλημα μου είναι η γαμημένη νοοτροπία που μόλις άκουσα. ΣΥΜΦΕΡΟΝ. Πάνω και πίσω απ' όλα. Μόνο αυτό. Το ρημάδι το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια, ο αυτοσεβασμός στην τελική, που πήγαν; Κοιτάμε όλοι την πάρτη μας και μόνο, ανταλλάζουμε "χάρες" και παίρνουμε "βοήθειες" από κάτι γελοίους, παραχωρώντας τους εξουσία πάνω μας. Η τάδε έκανε -παράνομη- αλλαγή σχολής χάρη στην ΠΑΣΠ, ο άλλος είπε άμα θες να γραφτείς στην ΔΑΠ και τα τεσσάρια σου θα γίνονται πεντάρια στις εξετάσεις και καλή καρδιά μωρέ, καλώς ήρθες στην Ελλάδα του μέσου. Αξιοκρατία über alles. Απλή ερώτηση: Αν ο γιατρός σου περνούσε έτσι τα μαθήματα στη σχολή θα τον εμπιστευόσουν; "Ε άλλο αυτό". Σε τι διαφέρει δηλαδή ο γιατρός από τον πολιτικό μηχανικό, ή τον προγραμματιστή; Αλλάζει αξία η κοροϊδία; Κι αν το πάμε έτσι, αυτοί που δεν διαθέτουν "κονέ" τι θα κάνουν; Αν ήσουν εσύ στη θέση τους; Αν αύριο μεθαύριο δεν έχεις μέσο να σου βολέψει το παιδί, πως θα σου φαίνεται τότε ο κόσμος και η νοοτροπία σου; Tι θα του λες; Και δε μιλάω εκ του ασφαλούς, είχα κι εγώ πολύ σοβαρό πρόβλημα με τη σχολή, ξέρω πως είναι, αλλά δε μου το έλυσε καμία ΠΑΣΠ και καμία ΔΑΠ, ούτε θα δεχόμουν να το κάνει...

Αντί όμως να αγωνιστούμε ενάντια στην αδικία, γινόμαστε ένα με τα σκατά μην τυχόν και χάσουμε το πλεονέκτημα. Αντί να συγκρινόμαστε με τον καλύτερο δυνατό εαυτό μας, συγκρινόμαστε με τους τελειωμένους μην τυχόν και προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω, μην τυχόν κι εξελιχτούμε και γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Έχουμε αλλεργία στη βελτίωση. Και το θέμα είναι και προσωπικό, γιατί γενικολογώντας όλοι ωραίοι και καλοί είμαστε, αλλά από τις επιλογές του θα κριθεί ο καθένας... 

Και μετά από δυο επαναληπτικές εξηγήσεις του παραπάνω κατεβατού άκουσα μονάχα ένα "μπράβο σου ο τρόπος που τα σκέφτεσαι είναι σωστός, αλλά εγώ δε μπορώ να είμαι έτσι, κάτσε εσύ να σε γαμάνε όλοι". Εγώ όμως δε θέλω να ακούσω ότι τα λέω σωστά μόνο και μόνο για να πάψω να μιλάω. Θέλω μονάχα να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη σε τούτες τις σκέψεις... Και να φανταστείς ότι σταμάτησα να γράφω γιατί νόμιζα πως όλα όσα τριγυρίζουν στο κεφάλι μου είναι απλά και αυτονόητα και υπάρχουν σε κάθε μυαλό που χρησιμοποιείται από τον ιδιοκτήτη του, οπότε δε χρειάζεται να τα επαναλαμβάνω. Φευ...