*

Είναι τρία πιτσιρίκια μέσα στο αστικό, πέντε-έξι χρονών, έτσι ακριβώς όπως τα φαντάζεσαι... Πλάι στις μαμάδες τους, με σκουρόξανθα μαλλιά, φωτεινά μάτια και τις τσάντες στους ώμους...

-"Εγώ ξέρω να φτιάχνω πλαστελίνη" λέει το αγόρι στο κορίτσι δίπλα του.

-"Όλοι ξέρουν να φτιάχνουν πλαστελίνη" απαντά η μικρή απαξιωτικά. Εκείνος γυρνάει στο μέρος του και σκύβει το κεφάλι...

-"Όχι, αλήθεια, ξέρει να φτιάχνει πλαστελίνη απ' την αρχή!" πετάγεται το άλλο κοριτσάκι από απέναντι... Όμως το προσωπάκι της συννεφιάζει όταν βλέπει πως η υποστήριξη της δεν βρήκε ούτε στάλα ανταπόκριση απ' τον πιτσιρικά... Πατάω το κουμπί για τη στάση. Λίγο πριν κατέβω της κλείνω το μάτι. Μου χαμογελάει κι όλα τα χαζά μου παράπονα ούτε που τα θυμάμαι... 

*"Turns out I've had the most terrible things happen. And the most brilliant things. And sometimes, well, I can't tell the difference. They're all the same thing. They're... they're just me. You know, Stephen King said once, he said, "salvation and damnation are the same thing." And I never knew what he meant. But I do now." - Dr.W.