Nevermindland

I took the blows and did it my way

2011-12-04T23:24:00.001+02:00

Καμιά φορά περπατάω στους δρόμους σαν να έχω κρεμάσει απ’ το λαιμό μου το φανάρι του Διογένη. Το βάρος του γίνεται ένα άγχος ατελείωτο που πλακώνει το στήθος μου και δε μπορώ να πάρω ανάσα. Άλλοτε πάλι χαζεύω το καθρέφτισμα στις τζαμαρίες των μαγαζιών και μου χαμογελάω, δε μου χρειάζεται τίποτα πέρα απ’ τ΄απλούστερα των πραγμάτων για να είμαι χαρούμενη και πρώτη φορά νιώθω σαν να μ’ αγαπώ τόσο πολύ. Έκλεισα δυο δεκαετίες στον κόσμο μέχρι να το καταφέρω αυτό. Συμπαθώ τα βιβλία λίγο περισσότερο απ’ τους ανθρώπους, και τα χέρια πιο πολύ απ’ τα στόματα. Γι’ αυτό μην κάνεις τον κόπο να μου μιλάς αν δεν υποστηρίζεις το λόγο σου με τις πράξεις σου, γιατί δε θα κάνω τον κόπο να σ’ ακούσω. Τα λόγια που λέγονται, μόνο και μόνο επειδή ακούγονται σωστά κι ωραία, όχι μόνο τα χόρτασα, τα σιχάθηκα. Όπως και την επιβαλλόμενη από άλλους λογική, ειδικά όταν είναι το μόνο πράγμα που καθοδηγεί τις ζωές ορισμένων. Το μέτρο όταν σε κρατά μακριά απ’ ότι ονειρεύεσαι δεν είναι δίχτυ ασφαλείας, δείκτης δυστυχίας είναι. Και αφού το αυτονόητο έπαψε να είναι δεδομένο, έπαψα κι εγώ να γουστάρω παραμυθάκια για σταθερότητα πάνω στην ανεμόσκαλα. Παρ’ το απόφαση, η πραγματικότητα θα σε βρει κάποια στιγμή, όπου κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς, και θα σε πλακώσει στο ξύλο. Αλλά αν το πιάσεις το δίδαγμα, της οφείλεις το μεγαλύτερο "ευχαριστώ" που έχεις πει ποτέ σου. Και στην τελική, όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Οι γυάλες είναι μόνο για τα χρυσόψαρα, και την τελευταία φορά που το τσέκαρα, δεν είχε κανείς μας λέπια...

(κι αυτό)

*

2011-10-05T17:53:00.000+03:00

Είναι τρία πιτσιρίκια μέσα στο αστικό, πέντε-έξι χρονών, έτσι ακριβώς όπως τα φαντάζεσαι... Πλάι στις μαμάδες τους, με σκουρόξανθα μαλλιά, φωτεινά μάτια και τις τσάντες στους ώμους...

-"Εγώ ξέρω να φτιάχνω πλαστελίνη" λέει το αγόρι στο κορίτσι δίπλα του.

-"Όλοι ξέρουν να φτιάχνουν πλαστελίνη" απαντά η μικρή απαξιωτικά. Εκείνος γυρνάει στο μέρος του και σκύβει το κεφάλι...

-"Όχι, αλήθεια, ξέρει να φτιάχνει πλαστελίνη απ' την αρχή!" πετάγεται το άλλο κοριτσάκι από απέναντι... Όμως το προσωπάκι της συννεφιάζει όταν βλέπει πως η υποστήριξη της δεν βρήκε ούτε στάλα ανταπόκριση απ' τον πιτσιρικά... Πατάω το κουμπί για τη στάση. Λίγο πριν κατέβω της κλείνω το μάτι. Μου χαμογελάει κι όλα τα χαζά μου παράπονα ούτε που τα θυμάμαι...

*"Turns out I've had the most terrible things happen. And the most brilliant things. And sometimes, well, I can't tell the difference. They're all the same thing. They're... they're just me. You know, Stephen King said once, he said, "salvation and damnation are the same thing." And I never knew what he meant. But I do now." - Dr.W.

Παραμονή της μακρύτερης μέρας...

2011-06-21T03:41:00.004+03:00

Όλοι βλέπουν οράματα
κανείς ωστόσο δεν τ' ομολογεί·
πηγαίνουν και θαρρούν πως είναι μόνοι.

Δέξου ποιος είσαι.
Το ποίημα
μην το καταποντίζεις στα βαθιά πλατάνια
θρέψε το με το χώμα και το βράχο που έχεις.
Τα περισσότερα -
σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις.

Τ' άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης
επιστέφει μόνο εκείνο που ήσουν.

Τ' άσπρο χαρτί μιλά με τη φωνή σου,
τη δική σου φωνή
όχι εκείνη που σ' αρέσει·
μουσική σου είναι η ζωή
αυτή που σπατάλησες.

Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες
τούτο το κενό είναι ό,τι έδωσες
το άσπρο χαρτί.

Μιλούσες για πράγματα που δεν τα 'βλεπαν
κι αυτοί γελούσαν.
Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
πάνω νερά·
να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
στα τυφλά, πεισματάρης
και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σαν το πολύροζο λιόδεντρο -
άφησε κι ας γελούν.
Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος
στη σημερινή πνιγερή μοναξιά
στ' αφανισμένο τούτο παρόν -
άφησε τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής
υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.

Γιώργος Σεφέρης

"Θερινό Ἡλιοστάσι"

(επιλογή στίχων)

Και α και ου, λοβοτομή παντού!

2011-05-23T04:37:00.008+03:00

Έχω ένα πρόβλημα. Ξέρω ξέρω, η τράπεζα σου πήρε το χάμστερ και ο γιος σου διαβάζει μανιωδώς σούπερ-κατερίνα, αλλά εγώ βρίσκομαι αντιμέτωπη με το σοβαρότερο πρόβλημα που έχει εμφανιστεί ποτέ στα είκοσι-παρά-φεύγα έτη του πολυτάραχου βίου μου.

Που λες λοιπόν, κάθε πρωί όταν πάω για ύπνο, βλέπω έναν ονειροεφιάλτη. Είμαι λέει στη σχολή μου, ας την πούμε Πα.πα.ρια.Μακ. και φτιάχνω χάρτινες βαρκούλες με τις ανακοινώσεις των εκάστοτε παρατάξεων, προσπαθώντας μάταια να πείσω το καημένο το χαρτάκι ότι δεν χαραμίστηκε άδικα παρακολουθώ το μάθημα με τον εγκέφαλο μου να διογκώνεται από τις πολύ ενδιαφέρουσες και χρήσιμες γνώσεις που μου προσφέρουν απλόχερα οι ~~δικτάτορ~~ διδάκτορες.

Και που λες λοιπόν, καμιά φορά μου έρχεται η όρεξη να μοιράσω λίγη από τη σοφία μου στην παρέα τριγύρω. Αλλά, επειδή οι υπόλοιποι 7 σοφοί προκάτοχοι μου, έκαναν μόδα στο λόγο τη λακωνικότητα - το less-is-more που λέμε στα ellinika - αναγκάζομαι να αποβάλλω τον ιντελέκτουαλ γλωσσικό μανδύα μου και χρησιμοποιώ μια διάλεκτο που θα καταλάβαινε ο οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος που έχει βρεθεί έστω και σε έναν αγώνα Μπαοκ-Άρης.

Και που ξαναλές λοιπόν, εκεί που χρησιμοποιώ την προαναφερθείσα διάλεκτο για να εξυμνώ τις πολιτικές μας παρατάξεις και τα πεπραγμένα τους, πετάγεται σαν την π..οιήτρια η καλή μου η Π. και λέει ότι οι παρατάξεις είναι τέλειες, ειδικά άμα εννοώ τη ΔΑΠ. Ε λοιπόν εκεί ξυπνάω και ανοίγω τα μάτια και καταλαβαίνω ότι όλο αυτό δεν ήταν ονειροεφιάλτης αλλά πραγματικότητα και η αγαπητή Π. κάθεται δίπλα μου φορώντας μπλε βραχιολάκια Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Αφού λοιπόν έκανε το λάθος να διαφωνήσει μαζί μου την παρακαλώ & προκαλώ να μου εκφράσει έστω τα επιχειρήματα της, τα οποία και συνοψίζονται στο "Εγώ κοιτάω το συμφέρον μου -αφού αυτό κάνουν όλοι- και η ΔΑΠ βοηθάει, χαζή είμαι να πω όχι;".

Εγώ που δε με βλέπεις, να σου ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω ψευδελπίδες πως θα αλλάξω τον κόσμο, απλά προσπαθώ να σκέφτομαι ελεύθερα, μακριά από δεξιά, αριστερά, κέντρα, σεντερ μπακ, δεξί χαφ και πάει λέγοντας. Επίσης να ξέρεις, συνηθίζω -δυστυχώς για μένα- να παίρνω τα πράγματα πολύ σοβαρά. Και όταν ακούω μαλακίες τέτοιου βεληνεκούς από άτομα που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου, νιώθω την ευφυΐα μου να μειώνεται και παθαίνω κατάθλιψη. Οπότε δε μπορούσα να αφήσω τούτη την κουβέντα να πάει άκλαφτη, ειδικά όταν εξέρχεται από στόμα 19χρονου παιδιού (το οποίο έχει και τις πέντε αισθήσεις του ώστε να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του τη δεδομένη χρονική περίοδο).

Κατανοώ ότι, ως Κύπρια, δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα -εδώ δεν έχουν οι ίδιοι οι Έλληνες- αλλά μάτια έχει και βλέπει. Βλέπει ότι οι παρατάξεις, και ειδικά η συγκεκριμένη, δεν προσφέρουν κανένα απολύτως συλλογικό έργο στο πανεπιστήμιο. Δεν προσφέρουν γενικότερα. Είναι απλά γραφεία τουρισμού με διαφορετικό χρώμα στη διαφημιστική τους αφίσα. Πριν λίγες εβδομάδες μας σταμάτησαν ένα εργαστήριο γιατί δεν είχαν κονδύλια για την αμοιβή του καθηγητή. Όμως η τέλεια παράταξη είχε λεφτά να πληρώσει για να βγει σε μαγαζί να γιορτάσει την -λέμε τώρα- αυτοδυναμία της. Όλη τη χρονιά εκδρομές, κλαμπς, καραόκε, κερασμένα μπουκάλια σε μαγαζιά και δεν τρέχει κάστανο. Ή θα πλακώνονται μεταξύ τους ή θα παίζουνε τις κουμπάρες στο φουαγιέ της σχολής, σφουγγαρίζοντας το πάτωμα με τα σάλια τους κι άμα λάχει θα κάνουν και το πανεπιστήμιο γυαλιά καρφιά, κρεμασμένοι σα χιμπατζήδες από τις λάμπες. Το χειρότερο βέβαια είναι όταν τους πιάνει ο εκλογικός οίστρος και κουβαλάνε μαζί τις κούκλες τους... Η κατά τ' άλλα σκεπτόμενη νεολαία του θείου Σαμ. Ίσα το φλάμπουρο πρόεδρε...

Αλλά το πρόβλημα μου δεν είναι αυτοί, αυτούς δεν ξέρω αν πρέπει να τους λυπάμαι ή να τους φτύνω, γι' αυτό τους φτύνω αλύπητα. Το πρόβλημα μου είναι η γαμημένη νοοτροπία που μόλις άκουσα. ΣΥΜΦΕΡΟΝ. Πάνω και πίσω απ' όλα. Μόνο αυτό. Το ρημάδι το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια, ο αυτοσεβασμός στην τελική, που πήγαν; Κοιτάμε όλοι την πάρτη μας και μόνο, ανταλλάζουμε "χάρες" και παίρνουμε "βοήθειες" από κάτι γελοίους, παραχωρώντας τους εξουσία πάνω μας. Η τάδε έκανε -παράνομη- αλλαγή σχολής χάρη στην ΠΑΣΠ, ο άλλος είπε άμα θες να γραφτείς στην ΔΑΠ και τα τεσσάρια σου θα γίνονται πεντάρια στις εξετάσεις και καλή καρδιά μωρέ, καλώς ήρθες στην Ελλάδα του μέσου. Αξιοκρατία über alles. Απλή ερώτηση: Αν ο γιατρός σου περνούσε έτσι τα μαθήματα στη σχολή θα τον εμπιστευόσουν; "Ε άλλο αυτό". Σε τι διαφέρει δηλαδή ο γιατρός από τον πολιτικό μηχανικό, ή τον προγραμματιστή; Αλλάζει αξία η κοροϊδία; Κι αν το πάμε έτσι, αυτοί που δεν διαθέτουν "κονέ" τι θα κάνουν; Αν ήσουν εσύ στη θέση τους; Αν αύριο μεθαύριο δεν έχεις μέσο να σου βολέψει το παιδί, πως θα σου φαίνεται τότε ο κόσμος και η νοοτροπία σου; Tι θα του λες; Και δε μιλάω εκ του ασφαλούς, είχα κι εγώ πολύ σοβαρό πρόβλημα με τη σχολή, ξέρω πως είναι, αλλά δε μου το έλυσε καμία ΠΑΣΠ και καμία ΔΑΠ, ούτε θα δεχόμουν να το κάνει...

Αντί όμως να αγωνιστούμε ενάντια στην αδικία, γινόμαστε ένα με τα σκατά μην τυχόν και χάσουμε το πλεονέκτημα. Αντί να συγκρινόμαστε με τον καλύτερο δυνατό εαυτό μας, συγκρινόμαστε με τους τελειωμένους μην τυχόν και προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω, μην τυχόν κι εξελιχτούμε και γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Έχουμε αλλεργία στη βελτίωση. Και το θέμα είναι και προσωπικό, γιατί γενικολογώντας όλοι ωραίοι και καλοί είμαστε, αλλά από τις επιλογές του θα κριθεί ο καθένας...

Και μετά από δυο επαναληπτικές εξηγήσεις του παραπάνω κατεβατού άκουσα μονάχα ένα "μπράβο σου ο τρόπος που τα σκέφτεσαι είναι σωστός, αλλά εγώ δε μπορώ να είμαι έτσι, κάτσε εσύ να σε γαμάνε όλοι". Εγώ όμως δε θέλω να ακούσω ότι τα λέω σωστά μόνο και μόνο για να πάψω να μιλάω. Θέλω μονάχα να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη σε τούτες τις σκέψεις... Και να φανταστείς ότι σταμάτησα να γράφω γιατί νόμιζα πως όλα όσα τριγυρίζουν στο κεφάλι μου είναι απλά και αυτονόητα και υπάρχουν σε κάθε μυαλό που χρησιμοποιείται από τον ιδιοκτήτη του, οπότε δε χρειάζεται να τα επαναλαμβάνω. Φευ...

Ελπιδοφόρα νιάτα

2011-05-18T22:34:00.000+03:00

Wake up and smell the roses...

2011-05-13T20:56:00.000+03:00

Αλκυονίδες μέρες

2011-02-04T11:10:00.000+02:00

Υ.γ.: Το αγαπώ:

Semideuses

2011-01-31T07:38:00.001+02:00

Ποτέ δε γνώρισα κάποιον που να 'χει φάει μπουνιές,
Όλοι μου οι γνωστοί, πρωταθλητές υπήρξανε σε όλα.

Κι εγώ, τόσο βρόμικος, τόσο συχνά γουρούνι,
Τόσες φορές κακός,
Τόσες φορές ανεύθυνα παράσιτο,
Ασυγχώρητα βρόμικος.
Εγώ, που τόσες φορές ανυπομονούσα να κάνω ένα μπάνιο,
Εγώ, που τόσες φορές έγινα ρεζίλι, ο παράξενος,
Που καθάρισα τα παπούτσια μου δημόσια, σε πανάκριβα χαλιά,
Που υπήρξα γελοίος, μικροπρεπής και υπερόπτης,
Που υπέμεινα εξευτελισμούς με το στόμα κλειστό,
Κι όταν δεν σιώπησα, έγινα ακόμα πιο γελοίος,
Εγώ, που έκανα αστεία με τις καθαρίστριες του ξενοδοχείου,
Εγώ, που έπιασα το νόημα από το κλείσιμο του ματιού
Των εργατών του λιμανιού,
Εγώ που διέπραξα οικονομικές ατασθαλίες,
Που δανείστηκα χωρίς να ξεπληρώσω,
Εγώ, που όταν ήρθε η ώρα της γροθιάς, έσκυψα το κεφάλι
Για να την αποφύγω,
Εγώ, που υπέφερα την αγωνία των γελοίων μικροπραγμάτων,
Εγώ, αποδεικνύω πως δεν έχω όμοιό μου σε τούτον τον κόσμο.

Μ' όλους τους ανθρώπους που γνωρίζω, και που συνομιλούν μαζί μου,
Ποτέ δεν είχα κάποια παρεξήγηση, ποτέ δεν υπέφερα από προσβολές.
Υπήρξαν πάντα πρίγκιπες - όλοι αυτοί πρίγκιπες - στη ζωή...

Ποιος θα μ' έκανε ν' ακούσω κάποιου την ανθρώπινη φωνή
Που θα ομολογούσε όχι μιαν αμαρτία, αλλά μιαν ατιμία·
Που θα διηγιόταν όχι μια βίαιη πράξη, αλλά μια δειλή!
Όχι, όλοι είναι το Ιδανικό, να, τους ακούω και μου μιλούν.
Υπάρχει κανείς σ' αυτό τον κόσμο που να μου ομολογήσει
Πως έστω μια φορά ήταν κακός;
Ω πρίγκιπες, αδέλφια μου.

Βλάκες, είμαι μπουχτισμένος από ημίθεους!
Πού έχει ανθρώπους σ' αυτό τον κόσμο;

Δηλαδή εγώ είμαι ο μόνος
Λαθεμένος και κακός σ' αυτή τη γη;
(...)

Fernando Pessoa
(ετερώνυμος: Álvaro de Campos,
μτφρ.: Γιάννης Σουλιώτης)

"Ποίημα σε ευθεία γραμμή"

Even the longest journey

2011-01-01T03:15:00.002+02:00

begins with a single step

Don't stop wandering

Don't stop feeling free

Don't stop flying above the stars

Don't stop holding my hand

Don't stop living your dreams

Don't stop waiting

Don't stop holding me

Don't stop smiling

Don't stop living free

Don't stop

Ποια σοβαρότητα ρε;

2010-12-02T03:02:00.008+02:00

Update (13/12/2010):

Θες να πιστέψω ότι μπερδευτήκατε όλος τυχαίως μετά τα τελευταία που σας έσυρα; Έλα τώρα... Πότε ξανά δημοσιεύσατε κάτι δίχως να το 'χω στείλει πρώτα με mail; Παίρνεις ένα κείμενο που δεν ανήκει σε μένα και κοτσάρεις από κάτω το όνομα μου; Με εκθέτεις. Κι όχι τίποτα, έχω κι αυστηρό μπαμπά, είδε τον τίτλο και κόντεψε να μείνει...

Αφού κόβουμε λοιπόν βόλτες εδώ μέσα -κι όχι μόνο- και αρπάζουμε ότι να 'ναι χωρίς να ρωτήσουμε, και πετσοκόβουμε κείμενα πριν τα δημοσιεύσουμε γιατί δε μας συμφέρει, και εκθέτουμε ανθρώπους και δε σεβόμαστε κάποιους άλλους και για να αποδίδουμε τα του Καίσαρα τω Καίσαρι και στον μαλάκα την περικεφαλαία ρε αδερφέ, εγώ δε ξαναγράφω στην εφημερίδα σας και το όνομα μου να ξανατυπωθεί εκεί μέσα μόνο όταν με το καλό τα τινάξω...

___________________________________________________________

Λίγο πριν κλείσω τα δεκαοχτώ ξεκίνησα να αρθρογραφώ σε μια εβδομαδιαία Δωδεκανησιακή εφημερίδα. Την περίφημη "Γνώμη". Ένα χρόνο κι ένα μήνα τώρα, έχω το ελεύθερο να γράφω στις σελίδες της ότι μου κατέβει. Τον τελευταίο καιρό δε με συγκινούν και πολλά πράγματα για να τα μετατρέψω σε κείμενα. Συνήθως πρέπει κάτι να με εξοργίσει πάρα πολύ για να με κάνει να γράψω. Απόψε όμως έφτασα στο άλλο άκρο. Έχω εξοργιστεί τόσο πολύ που με δυσκολία γράφω...

Η εφημερίδα έρχεται απ' τη Ρόδο στο γραμματοκιβώτιο μου στη Θεσσαλονίκη, κάθε Τετάρτη. Κι όπως έρχεται έτσι καταλήγει ανέγγιχτη στα ράφια της βιβλιοθήκης μου. "Δε με διαβάζεις;" με είχε ρωτήσει, πριν λίγο καιρό, ο εκδότης & δημοσιογράφος κύριος Δημήτρης. "Όχι"...

Έντεκα το βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο. Η μαμά μου. "Είδες την κεντρική σελίδα;". "Όχι". "Δες...".
Ω ναι...
Δείτε...
Καμαρώστε...
Ειρωνευτείτε, άμα θέλετε, κι εσείς ένα παιδί. Ένα κορίτσι, που το μόνο που κάνει είναι να παίζει ποδόσφαιρο σε μια ομάδα. Ωπ, μισό λεπτό, με ειδοποιούν απ' το κοντρόλ. Το κορίτσι διαπράττει ειδεχθές έγκλημα. Παίζει ποδόσφαιρο ενώ έχει παραπάνω κιλά...

(ειλικρινά ακόμα δεν έχω καταλάβει σε ποια απ' τις κοπέλες της
φωτογραφίας αναφέρεται η λεζάντα, όλες μου μοιάζουν κανονικές)

Ηρεμήστε. Είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι πάνω απ' όλα. Με σεβασμό και παιδεία και αξίες και τα λοιπά κλισεδιάρικα. Ηρεμήστε, ηρεμήστε. Θα της βάλουμε λουκέτο στο ψυγείο. Θα τη βάλουμε στη γωνία με το ένα πόδι πάνω. Ου, ξέρεις πόσες θερμίδες καις έτσι; Τι; Δεν θα της δημιουργήσουμε αρκετά κόμπλεξ με αυτές τις σοφτ τιμωρίες; Μμμ... Σωστά. Χρειάζονται δραστικότερα μέτρα. Θα την λιθοβολήσουμε. Θα της κάνουμε βασανιστήρια με τα τραγούδια της μπεμπέ λιλί. Ε, το πολύ πολύ να την κρεμάσουμε μωρέ. Αλλά πιο πριν, ας την κάνουμε και ρόμπα πανδωδεκανησιακώς, με τα ευφυή(;) ειρωνικά σχολιάκια μας. Έτσι θα λύσουμε επιτέλους το πρόβλημα της Ελλάδας. Έτσι θα αφανίσουμε το φαινόμενο των ευτραφών ποδοσφαιρόφιλων κορασίδων, που τα 'φάγαν και τα τρώνε, απ' ότι φαίνεται, μαζί με τον Πάγκαλο. Βρήκαμε τη λύση για την κρίση αδέρφια... Κάτω το Δ.Ν.Τ. Πάνω η Gilli Diet...

Κάποιος θα μπορούσε απλά να ζητήσει συγνώμη. Όμως όλοι μας έχουμε την τάση να διαλύουμε τις συγνώμες μας αραδιάζοντας δικαιολογίες. Δικαιολογίες του τύπου "σιγά μωρέ, τώρα με αυτό που έκανα θα την κάνω να αδυνατίσει". Όχι δε θα την κάνετε να αδυνατίσει. Θα την κάνετε να απεχθάνεται τον εαυτό της και θα της κουρελιάσετε την αυτοεκτίμηση. Αν τόσο σας κόφτει η υγεία και η εμφάνιση της, βάλτε κι εσείς τα αθλητικά σας και κατεβείτε να παίξετε μπάλα μαζί της, να χάσετε παρέα τα κιλά. Αλλά μάλλον δεν σας κόφτει τόσο, ε;

Αδερφάκι μου, ένα πράγμα θα σου πω. Είναι κάποιες φορές που όλες οι βρισιές που ξέρεις δεν αρκούν για να περιγράψουν επακριβώς τις νοοτροπίες ορισμένων ανθρώπων. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: "ΠΟΙΟΣ-ΜΑΛΑΚΑΣ-ΤΟ-ΕΓΡΑΨΕ-ΑΥΤΟ". Η δεύτερη αντίδραση ήταν να βάλω τα κλάματα. Στο τηλέφωνο. Την ώρα που μιλούσα με τη μάνα μου. Απ' τα νεύρα μου. Γιατί έχω βρεθεί εκεί, ακριβώς εκεί. Όχι στη φωτογραφία της εφημερίδας με το βλακώδες σχόλιο. Αλλά στο σημείο να σου επιτίθεται κάποιος χωρίς εμφανή λόγο απλά επειδή εσύ κάνεις κάτι που κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι. Όπως το να κάθεσαι μέσα στην τάξη, ή να τρως στο σχολικό διάλειμμα, ή να ερωτευθείς κάποιον, ή να πατάς κατά λάθος τη τσάντα του συμμαθητή σου κι εκείνος να ουρλιάζει μπροστά σε όλους πως θα του τη λιώσεις... Και μετά μου είπαν ότι η μαμά σου πήρε τηλέφωνο στην εφημερίδα. Πως κλαις όλη μέρα. Και σε φαντάστηκα κάπου σε ένα δωμάτιο σαν το δικό μου, με όλες αυτές τις σκέψεις που υπήρξαν δικές μου, και που με κάναν να σιχαίνομαι εμένα και τον κόσμο, αλλά πιο πολύ εμένα. Όλα αυτά τα συμβάντα που είχαν ως αποτέλεσμα να ντρέπομαι συνέχεια και να μην μιλάω, να είμαι ένα αντικοινωνικό άτομο, να μην έχω μια φυσιολογική εφηβεία... Όμως σιγά σιγά θα καταλάβεις πόση λίγη σημασία έχουν όλα τούτα, γιατί υπάρχουν και κάποιοι που μας θέλουν κοντά τους όπως κι αν είμαστε εμφανισιακά, επειδή είναι οι ίδιοι αυθεντικοί και ξέρουν που να κοιτάξουν. Θα δεις πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου, πως μπορείς να χάσεις ή να κρατήσεις ότι μοιάζει στους άλλους "περιττό". Και αν επιλέξεις να το χάσεις, πίστεψε με, δεν έχεις ιδέα πόσο γελοίοι θα σου μοιάζουν όλοι αυτοί που ξαφνικά σε πρόσεξαν, ενώ πριν σε έγραφαν ή σε χλεύαζαν.

Σ' ένα πράγμα είμαι απόλυτη, κι αυτό είναι πως δε μπορεί κανείς να καταλάβει ακριβώς αυτή την κατάσταση αν δεν έχει βρεθεί μέσα της. Όσο συμπονετικός κι αν είναι. Όσο κι αν προσπαθήσει.
Εγώ δε σε ξέρω. Δε ξέρω καν το όνομα σου. Δε ξέρω αν θα μου την έσπαγες ή θα σε συμπαθούσα, αν τυχόν σε γνώριζα ποτέ. Ξέρω μονάχα πως κανένα δικαίωμα δεν έχω να σε κρίνω απ' την εξωτερική σου εμφάνιση. Και πως εσύ έχεις κάθε δικαίωμα να απολαμβάνεις ότι μπορεί να απολαμβάνει κάθε παιδί και κάθε άνθρωπος. Γι' αυτό το καλό που σου θέλω να συνεχίσεις να παίζεις ποδόσφαιρο και να χαμογελάς και να είσαι περήφανη για ότι είσαι, ότι κι αν είσαι. Είναι καμάρι σου και μαγκιά σου η διαφορετικότητα σου. Είτε έγκειται στα κιλά, ή στο χρώμα, στην εθνικότητα, στις προτιμήσεις σου ή οπουδήποτε. Η μεγαλύτερη ξεφτίλα του ανθρώπου: ο ρατσισμός... Κι εγώ υπόσχομαι να προσπαθήσω να μου το δημοσιεύσουν τούτο το κείμενο... Σαν τη συγνώμη που κάποιος πρέπει να σου πει...

Αν αγαπάτε το άθλημα της δημοσιογραφίας, αγαπητέ κύριε Δημήτρη, κάποιος πρέπει να σας πει ότι απαιτείται να χάσετε τις ηλίθιες νοοτροπίες. Δεν υπάρχει λόγος να προκαλείτε...

Με καθόλου σεβασμό στην προκειμένη περίπτωση,
η "αρθρογράφος" σας,

Άρτεμις.

Υ.Γ. Μπορείτε να ακολουθήσετε κι εσείς το παράδειγμα των υψηλής αισθητικής φωτογραφιών που βάζουν οι σοβαροί σας αθλητικογράφοι (όπως αυτή που δημοσιεύσαν πριν δυο βδομάδες) και να αφήσετε τους υπέρβαρους ήσυχους... Λέω εγώ τώρα...

"Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν..."

Οι απέραντοι δρόμοι...

2010-11-25T03:56:00.003+02:00

"Θυμάμαι μια φορά που ήμουνα σ’ ένα νησί. Μεσημέρι ήτανε, ζεματούσε ο ήλιος, ερημιά στα σοκάκια. Ξάφνου, άνοιξε μια πόρτα και πετάχτηκε έξω ένα πιτσιρίκι ξαναμμένο. Ξαναμμένο για παιχνίδι. Άρχισε να τρέχει. Μάλλον για να πάει να βρει τους φίλους του. Η μάνα του ίσα που πρόλαβε και βγήκε στην πόρτα, πριν εξαφανιστεί εντελώς ο πιτσιρικάς. "Πού πας παιδί μου;" του φώναξε ανήσυχα "θα σε πάρει ο δρόμος". Θα σε πάρει ο δρόμος. Εμένα ποια φωνή μου το λέει αυτό σαν παρηγοριά μέσα μου, κάθε φορά που έρχομαι μονάχος εδωπέρα με το αμάξι;"

Σ. Σερέφας

Από την παράσταση
"Θα σε πάρει ο δρόμος"

Δεν είναι το έργο που θα σου πω να τρέξεις να το δεις.

Που θα κάτσω να του γράψω μια πολύ ιντελλέκτουαλ κριτική.

Που θα βγεις απ' το θέατρο και θα 'χεις αλλάξει ή επιβεβαιώσει όλη την κοσμοθεωρία σου.

Που θα του 'βαζες δέκα στα δέκα ή οχτώ ή τρία...

Είναι το έργο που όταν τελειώσει θα είναι δεκάμισι το βράδυ, κι εσύ θα κατέβεις απ' την Παρασκευοπούλου στα άδεια πεζοδρόμια της Βασιλίσσης Όλγας, θα στρίψεις αριστερά να πας σπίτι, και στη διαδρομή θα περάσεις έξω από ένα pet shop. Μέσα σε κάτι μικροσκοπικά πλαστικά κελιά θα κοιμούνται κουλουριασμένα πέντε μικροσκοπικά σκυλάκια. Το ένα απ' αυτά θα είναι ξύπνιο, θα σε κοιτάει με δυο πανέμορφα μάτια και, ίσως, θα αναρωτιέται γιατί εσύ δακρύζεις χαζεύοντας τη σκοτεινή βιτρίνα, ενώ κάποιοι άλλοι -αν κάνουν τον κόπο να τα κοιτάξουν- συνήθως κολλάνε τη μούρη τους στο τζάμι και φωνάζουν "άχου το, μωρέεε". Θα σκεφτείς να σπάσεις τη τζαμαρία, να τα πάρεις και τα πέντε αγκαλιά και να τα πας σπίτι σου γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πάψεις, έστω για λίγο, να αναρωτιέσαι "για-ποιο-λόγο-οι-άνθρωποι-στοιβάζουν-ψυχές-πίσω-από-βιτρίνες". Όμως, αν το κάνεις, το πιθανότερο είναι να καταλήξεις κι εσύ σε ένα μικροσκοπικό κελί... Σιδερένιο...

Γιατί, καμιά φορά, εκεί που εσύ βλέπεις πέντε σκυλιά, κάποιοι άλλοι βλέπουν ένα εμπόρευμα δυόμισι χιλιάδων ευρώ...

Εκεί που εσύ βλέπεις έναν άνθρωπο να κοιμάται μες στο κρύο κάτω από μια αερογέφυρα, κάποιοι δεν βλέπουν τίποτα...

Εκεί που εσύ βλέπεις ένα φεγγάρι, κάποιοι δεν γυρνάνε καν να κοιτάξουν...

Αυτό είναι μοναξιά...

Η αυτοκτονία του Κενάν

2010-11-14T08:01:00.002+02:00

/*(Ironic) Update: Να οδηγείται στο συγκεκριμένο post του blog, αναγνώστης που έκανε search "γιατί αυτοκτόνησε ο Κενάν". Google είσαι τόσο ειρωνική ώρες ώρες...*/

"Ν’ αγαπάς και να σ’ αγαπάνε. Να μην ξεχνάς ποτέ πόσο ασήμαντος είσαι. Να μην συνηθίσεις ποτέ την ανείπωτη βία και τη χυδαία ανισότητα της ζωής γύρω σου.

Ν’ αναζητάς τη χαρά στα πιο θλιβερά μέρη. Να κυνηγάς την ομορφιά μέσα στη φωλιά της. Να μην απλοποιείς ποτέ ό,τι είναι περίπλοκο και να μην περιπλέκεις ό,τι είναι απλό. Να σέβεσαι τη δύναμη. Την εξουσία ποτέ.

Πάνω απ’ όλα, να παρακολουθείς τι συμβαίνει γύρω σου και να προσπαθείς να καταλάβεις. Να μη γυρίζεις ποτέ αλλού το βλέμμα σου. Και ποτέ μα ποτέ, να μην ξεχνάς".

Aroundhati Roy

Το 1888 ο Octave Mirbeau υπενθύμιζε στους αναγνώστες της "Απεργίας των εκλογέων", ότι ο άνθρωπος που ζητά την ψήφο τους είναι οπωσδήποτε ανέντιμος γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Σε αντάλλαγμα για την κατάσταση και την περιουσία στην οποία τον τοποθετούσαν ψηφίζοντας τον, τους προσέφερε ένα σωρό υπέροχες υποσχέσεις, που φυσικά δεν πρόκειται να τηρούσε και των οποίων η τήρηση δεν εξαρτιόταν από αυτόν... Έγραφε χαρακτηριστικά πως "τα πρόβατα οδεύουν στο σφαγείο. Δεν ομιλούν, δεν ελπίζουν σε τίποτα. Όμως, τουλάχιστον, δεν ψηφίζουν προκειμένου να εκλέξουν τον σφαγέα που θα τα σφάξει, ούτε, ακόμη λιγότερο, δεν εκλέγουν τον αστό που τα καταβροχθίζει στο τραπέζι του. Περισσότερο ζώον από τα ζώα, περισσότερο πρόβατο από τα πρόβατα, ο εκλογεύς διορίζει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Και να σκεφθεί κανείς ότι έκανε Επαναστάσεις προκειμένου να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα". Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα ο Χριστιανόπουλος θα το έθετε λιτότερα, σε μια μόλις φράση: "Τὰ πρόβατα ἀπήργησαν/ ζητοῦν καλύτερες συνθῆκες σφαγῆς"...

Η λογική της μη-συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία δε με βρίσκει ακριβώς σύμφωνη, ούτε βέβαια και εντελώς ασύμφωνη. Με την συνεχή αύξηση των "αψηφοφόρων" τον τελευταίο καιρό, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η αποχή δεν αποτελεί πολιτική στάση, αλλά προφανώς -κατ‘ αυτούς πάντα- απολιτική αναισθησία. Απ’ την άλλη μεριά -κατ’ εμέ πάντα- ούτε η ψήφος, από μόνη της, αποτελεί πολιτική πράξη. Αυτό το τρίλεπτο αναλογισμού της τελευταίας στιγμής, που δικαιούται ο καθένας μας πίσω από τα παραβάν πριν το καθιερωμένο ραντεβού με την κάλπη, μου θυμίζει ένα απόσπασμα απ’ "το βράδυ στην ταράτσα" της Γώγου: "Είναι κάτι διάρκειες που μοιάζουν αμελητέες, που δεν καταγράφονται πουθενά κι όμως κλείνουν μέσα τους όλα τα χαμένα χρόνια του καθενός, ίσως και τους αβίωτους αιώνες της κοινής πορείας όλων μας. Περισσότερο σε χαρακτηρίζουν αυτά που δεν έκανες παρά οι λιγοστές τυχαίες και βιαστικές σου πράξεις. Οι σπουδαίες ιδιότητες που περιφέρουμε σαν λάβαρα για να τις δουν οι άλλοι δεν είναι παρά φτηνές διακοσμήσεις που κρύβουν τις μέσα μας ρωγμές"...
Αυτή η "φτηνή διακόσμηση" του υποτιθέμενου ενεργού πολίτη, του άξιου συμμετέχοντα δημοκράτη αλλά και εκείνη του υποψιασμένου, αγανακτισμένου απέχοντα, φορέθηκαν πολύ τις δυο τελευταίες Κυριακές. Αμφότεροι έγιναν ποσοστά στα διαγράμματα στατιστικολόγων και μειδιάματα στις φάτσες πολιτικών. Για άλλη μια φορά αναρωτηθήκαμε "ποιο είναι άραγε το μήνυμα των εκλογών;", κατά το "τι θέλει να πει ο ποιητής;". Οι εξυπνότεροι από εμάς -εγώ δηλαδή- καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο ποιητής "άλλα λέει, άλλα κάνει κι άλλα εννοεί" (Χατζηγιάννης, μπλιαχ). Με μια πρόχειρη παρατήρηση εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι αρκετοί ψηφοφόροι και αψηφοφόροι βρίσκονται πλέον σε κατάσταση σύγχυσης. Οι μεν διαλαλούν πειστικά την φαινομενικά αμετάκλητη πρόθεση ψήφου τους, αλλάζουν γνώμη εκείνο το "τρίλεπτο του παραβάν" και μετά το πέρας της όλης διαδικασίας μετανιώνουν για την τελική τους επιλογή. Οι δε, έχουν προαποφασίσει να λάμψουν δια της απουσίας τους, όμως μετά αναρωτιούνται -οι ευσυνείδητοι εξ αυτών- σε τι διαφέρουν απ’ την απολιτίκ μάζα και με ποιον θα βρουν να ενώσουν την πολιτική μοναξιά του διαφορετικού τρόπου σκέψης τους. Αν θελήσουμε πραγματικά ν’ ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας, θα δούμε πως η ουσία του θέματος δεν έγκειται στο αν την Κυριακή βρισκόμασταν στα εκλογικά τμήματα ή στα σπίτια μας, αλλά στο κατά πόσο συνειδητή ήταν η επιλογή μας και κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να την υποστηρίξουμε με τη γενικότερη στάση μας, πέρα απ' αυτό το τρίλεπτο...

Υπάρχουν και ψήφοι που δεν είναι πολιτικές πράξεις, νεκρές, καθοδηγούμενες, ασυνείδητες - Υπάρχουν και ψήφοι ελπιδοφόρες, τολμηρές, διψασμένες για αλλαγή. Υπάρχουν αποχές μόνο για να υπάρχουν, επικίνδυνες, αποτελματωμένες, αναιτιολόγητες - Υπάρχουν και αποχές εξαιρετικά τεκμηριωμένες, από ανθρώπους που θυμούνται πως η δημοκρατία κρατάει παραπάνω από τρία λεπτά κάθε τέσσερα χρόνια... Η τροχοπέδη των καιρών τούτων δεν είναι η εκούσια μη-συμμετοχή, αλλά η απολιτικοποίηση και η σύγχυση, που προσφέρουν η άγνοια ή η ημιμάθεια των πραγμάτων. Είναι εύκολη και, τρόπων τινά, βολική η ισοπέδωση των πάντων. Όμως είναι κι αυτό ένας είδος μοιρολατρικής αδιαφορίας, που επιτρέπει να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Ο λαός δεν φταίει σε τίποτα, αλλά παράλληλα σε όλους μας αναλογεί ένα μερίδιο ατομικής ευθύνης. Όχι τόσο για τη Δ.Ν.Τ.κρατία, τα μνημόνια και τα λοιπά δεινά που μας ζώνουν, αλλά επειδή, αντί να "μάθουμε επιτέλους να μιλάμε μεταξύ μας (έστω έντονα), να «αλληλογραφούμε», όχι απαραιτήτως μέσα από τον φάκελο που πέφτει μέσα σε μία κάλπη", όπως γράφει ο Δημήτρης Σούλτας στο blog του, συνεχίζουμε, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, να αγνοούμαστε επιδεικτικά μεταξύ μας, "να ζούμε μόνοι πλέκοντας για τους εχθρούς δημίου σκοινί/ και να κρεμάμε εμείς εμάς αθώους αντί για κείνους" (Ρίτσος)...

Ένα διήμερο στην Ρόδο μου έδωσε το στίγμα της όλης σκέψης (ή απερισκεψίας). Αν αποφασίσουμε να παραστούμε στις δημαρχιακές/περιφερειακές εκλογές, δεν ψηφίζουμε τον πιο ικανό, ούτε -κατά συμβιβασμό- τον "μη χείρων". Ψηφίζουμε αυτόν που γνωρίζουμε περισσότερο, σε μια απόπειρα αποδιωγμού της ανασφάλειας μας, με το να έχουμε ένα, κατά κάποιο τρόπο, "οικείο" πρόσωπο στην εξουσία. Επιλογή που συνήθως κρύβει από πίσω την κλασσική ρουσφετολογική νοοτροπία, καλυμμένη με το προσωπείο της ανάγκης. Μετά αλλάζουμε βιαστικά θέμα και ασχολούμαστε με το πόσο ξενέρωμα φάγαμε για εκείνο το οθωμανικό τηλεοπτικό σήριαλ, όταν μάθαμε πως στο τέλος ο πρωταγωνιστής αυτοκτονεί... Προφανώς δεν υπήρχε τηλεόραση όταν, το 1957, ο Λειβαδίτης έγραφε στη Συμφωνία αρ.1 "Εγώ κι εσύ και τα εκατομμύρια τιποτένιοι σαν και εσένα και σαν εμένα, υποκριτές, φιλόδοξοι, μικρόψυχοι, εγωιστές, δειλοί, εμείς κρατάμε μες στα ένοχα παράφορα τούτα χέρια τις τύχες του κόσμου. Να το θυμάσαι αυτό...". Γιατί αν υπήρχε, σίγουρα θα είχε αναθεωρήσει...

Ο Brecht πίστευε πως "μόνο η πραγματικότητα μπορεί να μας διδάξει πως την πραγματικότητα να αλλάξουμε". Bertolt, λυπάμαι, αυτό δεν ισχύει πια... Τα δίδακτρα τριπλασιάστηκαν... Ο Galeano έγραψε ότι ουτοπία είναι αυτό που όταν κάνεις ένα βήμα προς το μέρος του, να το φτάσεις, εκείνο κάνει δύο και πάντα σου ξεφεύγει, όμως τουλάχιστον είναι κάτι που αξίζει να το κυνηγάμε γιατί μας κάνει να προχωράμε μπροστά. Να τον καταδικάσουμε ως ρομαντικό ονειροπόλο και να τον ρίξουμε στην πυρά. Τον Νικόλα, όμως, ας τον αφήσουμε να τραγουδά πως "τα λόγια, μοναχά, μας απόμειναν κι οι θεωρίες/ στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί". Δεν είχε βαρεθεί, όπως δήλωνε στον τίτλο του συγκεκριμένου άσματος. Απλά, μάλλον ήξερε, πως απ’ όλα τούτα, τίποτα δεν έχει σημασία. Αφού ο Κενάν αυτοκτόνησε...

Exit Poll

2010-11-07T16:48:00.000+02:00

Τέτοια ζωή μας μέλλονταν, να γράφουμεν επιστολές

που να μη στέλνουμε από μιαν αξήγητη δειλία

μονάχα να τις δένουμε σε κορδελίτσες παρδαλές

και να το βρίσκουμε και τούτο ασήμαντη ασχολία.

Να πάλλεται βαθιά η καρδιά, που άξια είτανε για τα καλά,

κι όμως να ζούμε πάντοτε στη σκοτισμένη αφάνεια·

οι ταπεινοί πατώντας μας να δείχνουν μέτωπο ψηλά

και τα δικά μας άπρεπα να φέρουνε στεφάνια.

Το πρόσωπο μας να φορεί φρίκης γκριμάτσα τραγική,

φιλάρεσκα ν' αφήνουμε να λεν πως μας πηγαίνει

να βλέπουμε να φεύγει η ζωή μακριά μας ξένη, βιαστική

και να περνάμε, αθόρυβα μισώντας, μισημένοι.

Το κάθε τι, και πιο πολύ τ' όνειρο, να μας τυραγνά

τα βλέμματα των διαβατών στα μάτια μας λεκέδες.

Περήφανοι να δείχνουμε κι όμως τα χέρια μας τ' αγνά

να κράτησαν και να κρατούν ακόμα μενεξέδες.

Να λαχταρούμε σαν παιδάκια ευαίσθητα κι ασθενικά

-δικαίωση και παρηγοριά της ζωής μας την αγάπη

κι αν κάποτε τη βρήκαμε να μας προσμένει μυστικά

όμως το χέρι ν' απλωθεί ζητώντας την εντράπη.

Τα μέτρια ν' αποφεύγουμε μ' αδιάλλαχτην αποστροφή,

αμετανόητοι κυνηγοί του Ωραίου και του Απολύτου

νάναι μας έπαθλο η πληγή, τι μάταιο γνώση μας σοφή

η χρυσή σμίλη δημιουργού, κασμάς του καταλύτου.

Να ξεκινάμε τις αυγές και πάνω μας μαύροι οιωνοί

οι αμφιβολίες να μας κρατούν στην ίδια πάλι θέση

κ' εμείς μ' αηδία να φτύνουμε τον εαυτό μας που θρηνεί

και να φοράμε κόκκινο της ανταρσίας το φέσι.

Τότε να ονειρευόμαστε μιαν αλλαγή κ' ευθύς ξανά

να σκύβουμε, σκλάβοι χλωμοί, σε ιερή λατρεία του πόνου,

τις ήττες ν' ανεμίζουμε φλάμπουρα νίκης φωτεινά

κι αξιοπρεπώς να παίρνουμε το λάχτισμα και του όνου.

Καχύποπτοι και μίζεροι μέσα στα φρούρια της σιωπής

να κλειδωνόμαστε άβουλοι, να κάνουμ' έτσι χάζι

τον κόσμον εξετάζοντας πίσω απ' τον κύκλο μιας οπής

και, θαρραλέοι, σκιά μικρού πουλιού να μας τρομάζει.

Δειλοί και στην αγάπη μας μα και στο μίσος πιο δειλοί

κι ανίσχυροι κι ασάλευτοι να ζούμε ανάμεσα τους,

να μας πληγώνουν και τα δυο και να μετράμε σιωπηλοί

στα παγωμένα δάχτυλα τους ίδιους μας θανάτους.

Εχθρούς να υποψιαζόμαστε παντού κ' οι ολόφωτοι ουρανοί

να ισκιώνονται απ' τον ίσκιο μας και, φεύγοντας κινδύνους,

να ζούμε μόνοι πλέκοντας για τους εχθρούς δημίου σκοινί

και να κρεμάμε εμείς εμάς αθώους αντί για κείνους.

Γιάννης Ρίτσος

"Απροσάρμοστοι"

Από τη συλλογή "Τρακτέρ"

In the glass I saw a strange reflection

2010-11-01T08:42:00.000+02:00

Those were the days my friend
We thought they'd never end
We'd sing and dance forever and a day
We'd live the life we choose
We'd fight and never lose
For we were young and sure to have our way

#define happiness !?

2010-10-27T11:48:00.001+03:00

Βρέχει συνέχεια. Στην οθόνη του λάπτοπ ένα μήνυμα από χθες βράδυ, να κατέβω Αθήνα να πάμε Ανεστόπουλο. Το διαβάζω και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κοιτάξω στον ΟΣΕ για εισιτήρια. Το πρόγραμμα έτοιμο στο μυαλό μου. Να 'ρθω στις 4 να πάμε Παύλο, Μοναστηράκι, Θησείο, στις 6 να κεράσω Θάνο και να φύγω Κυριακή. Intercity express: 29 ευρά. Οι φωτογραφίες με τα τραίνα μου προκαλούν θλίψη. Ένας άνθρωπος, που είναι πάντα εσύ και ποτέ κάποιος άλλος, καθισμένος σε ένα παγκάκι στο σταθμό, με αποτσίγαρα στα πόδια, να περιμένει κάτι απροσδιόριστο. Τη ζωή του μάλλον... Αυτές οι σκέψεις μυρίζουν πολύ παρελθόν... Δεν ανανέωσα το πάσο ακόμα. Πως να προλάβω να έρθω και να γυρίσω και μετά Ρόδο, γενέθλια και πάλι πίσω. Έχω και πρόοδο στον προγραμματισμό. Θέλω να 'ρθω...

Χθες βράδυ, τηλέφωνο, η μάνα να ευχηθώ στον κ. Δημήτρη (βλέπε εφημερίδα πίσω στην πατρίδα). "Άρτεμη με ξέχασες όμως". Όχι, όχι. Το μυαλό μου ξέχασε εμένα, ένα μήνα τώρα, κι όποτε παλεύω να γράψω βαράει game over. Να στείλω άρθρο. Θέλω... Αλλά...

Κατά πολύ βάθος είμαι νορμάλ άνθρωπος. Η Χ. με ρώτησε αν έχω κανένα σύμπτωμα που να υποδηλώνει ορμονικά. Πριν λίγες μέρες το δέρμα μου έγινε ξαφνικά πολύ λιπαρό. Τώρα μου πέρασε. (Ξέρω δε μπορούσες να ζήσεις δίχως αυτή την πληροφορία). Tις προάλλες διάβαζα ένα blog μιας μαμάς και έβαλα τα κλάματα. Το ένα της αγοράκι το παράτησε ο πατέρας του πριν καν γεννηθεί, και σε μια φάση εκείνη το ρώτησε τι θα έκανε αν ο βιολογικός μπαμπάς του ήταν μαζί του, κι ο πιτσιρικάς έδωσε την πιο γαμάτη απάντηση ever existed. "Θα μου μάθαινε όσα ξέρει". Τα πεντάχρονα κατέχουν το πλήρες νόημα. Θα μου μάθαινες όσα ξέρεις κι εγώ όλα όλα όσα ξέρω σε σένα... Επίσης δάκρυσα και στον Μουζουράκη (έλεος ε;), εκεί που είπε αυτό το κομμάτι, ότι έκανε 3 χρόνια να το γράψει και μετά ήρθε και μια ταινία που λεγόταν "η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού", ε πολύ θέλει ο άνθρωπος; (πολύ drama queen ρε φίλε. Ίσως να 'χει δίκιο για το ορμονικό). Όλο το ΓΑΙΑ ήταν φουλ κι εμείς στο όρθιο, στον εξώστη, έπρεπε να 'χαμε κλείσει τραπέζι λέει... Στον Μουζουράκη ήρθαμε ρε φίλε όχι στα μπουζούκια. Κατά τις 3 το σχόλασε η παρέα που καθόταν στον καναπέ και πήραμε τη θέση της. Η Χ. έγραψε σ' ένα χαρτάκι "τώρα αυτό πως να στο πω; ♥" και το πάσαρε η Β. στον ντράμερ κι ο ντράμερ τον Μυλωνά κι ο Μυλωνάς στον Μουζουρ ή κάπως έτσι, εγώ είχα κατεβάσει 3 κόκκινα ξηρά (νηστικιά), δεν πρόσεχα. Μου το είπαν τα κορίτσια όταν φύγαμε. Θυμάμαι μονάχα πως ο Μουζουρ φίλησε το χαρτάκι πριν πει το εν λόγω τραγούδι. Η Χ. με βοήθησε να κατέβω τις σκάλες και "δε θα φύγεις ποτέ νηφάλια απ' αυτό το μαγαζί ε;". Μπααα...

Τεσσερισήμισι το πρωί στο δρόμο, να τραγουδάω "νομίζω πως ακούωωω φωνές από τ' αστέριααα, πέρασαν τόσα καλοκαίριααα χωρίς να καταλάβω πωωως" (το τραγούδησαν και είπαν και τη Λευκή Καταιγίδα, άλλο δάκρυ εκεί).

Μετά η παρέα πεινούσε. Αριστοτέλους - Τσιμισκή γωνία:

- Τι θα πάρετε;

- Ένα καλτσόνε.

- Εσείς;

- Κι εγώ ένα καλτσόνε.

- Εσείς τι θα πάρετε;

- Την αράχνη!

Στη "βιτρίνα" με τα φαγητά, απ' τη μέσα μεριά, έκοβε βόλτες μια αραχνούλα. Καλά, μόνο εγώ το πρόσεξα;

Την άλλη μέρα, "έρχεσαι Βαλαωρίτου;". Όχι, έχω περίοδο, θα φορέσω τις πιτζάμες Garfield και θα δω Βαλένθια-Μαγιόρκα, ντάξει;

Ήθελα να πάω και στον Sivert Høyem, αλλά 30 ευρώ είσοδος; Ντεν έκο οβολό καρντιά μου... Λεφτά υπάρχουνε... (Που πήγαν οι παλιές καλές εποχές με το χαμηλό ΦΠΑ... Με 10 ευρώ έπινες 3 μαυροδάφνες στη Μέθεξη κι άφηνες κι ένα ευρώ στην κοπελιά να πάρει τσίχλες). Και να 'χα, δεν ήξερα κανέναν άλλο που θα τα έδινε για να έρθει μαζί μου. Μετά γνώρισα την άλλη Χ. που τον ήξερε και που θα τα 'δινε, αλλά ήταν αργά. Πέρσι κοιτούσα τις αφίσες στους δρόμους με όλα αυτά τα live και τα θέατρα που δεν μπορούσα να πάω, σιχαινόμουν τον μονήρη βίο μου και ένιωθα κάπως έτσι. Τώρα το νιώθω μόνο όταν βλέπω αφίσα για Active Member και όταν ο Ραψωδός βγάλει τον "ακρωτηριασμένο Αχιλλέα" κι έρθει προς τα 'δω.

Θα πάμε και στη Μεντή ε;

*Οι χάλια φωτό από κινητό.

Η pentax δε χωρούσε στη τσάντα.

I 'm adopted...

2010-10-16T04:15:00.000+03:00

*Ο χρήστης Λυγερή λέει (10:04 μμ):
θελω ενα φωσφοριζε χαμστεεεεεεεεεεεεεεερ

*Ο χρήστης Λυγερή λέει (10:04 μμ):

:-O

*Ο χρήστης Άρτεμις λέει (10:04 μμ):

Απ' το τσέρνομπιλ να πάρεις έχουν σε όλα τα χρώματα

*Ο χρήστης Λυγερή λέει (10:05 μμ):

ακριβα το πουλαει? στη ροδο εχει τετοιο μαγαζι?

Καλύτερα να μην ξυπνάς ποτέ

2010-10-07T23:59:00.007+03:00

...

Η Μαρία βρίσκεται κάπου στο Heathrow να σέρνει μια βαλίτσα. Είχαμε πει πως θα πηγαίναμε μαζί Λονδίνο. Τώρα λέμε θα πάμε μαζί Μονμάρτρη ή Βαρκελώνη ή κάπου... Κάπου μακριά. Έχω την αίσθηση ότι είναι Παρασκευή κι όχι Πέμπτη. Ίσως επειδή δεν πήγα πανεπιστήμιο σήμερα. Ήρθε ο καλός άνθρωπος και μου έφτιαξε το φυσικό αέριο. Έχω ζεστό νερό: Παράδεισος. Έκανα κανονικό μπάνιο, όχι βαφτίσια με μπουκάλια Αύρα. Είδα τη μισή Αμελί ξανά, ίσα ίσα να μου κολλήσει το soundtrack. Χθες το fight club και σήμερα το sin nombre. Δεν έχουν τόσο σημασία οι ταινίες, όσο το ότι μπορώ και κάθομαι να τις βλέπω μόνη μου. Περνούν οι μέρες και το καταλαβαίνω μονάχα απ' τις βιταμίνες που τελειώνουν στο γυάλινο μπουκαλάκι. Έξω βρέχει και κάνει κρύο. Όχι το πολύ έντονο κρύο, μονάχα "αυτή την παγωνιά που ζεσταίνει" που τραγουδά ο Αγγελάκας. Φοράω τις πιτζάμες μου και είμαι τυλιγμένη με μια πράσινη κουβέρτα που μου θυμίζει βάτραχο. Η κατακόκκινη dSLR μου κάθεται παραπονεμένη στη βιβλιοθήκη. Θέλω να την εγκαινιάσω με τη θέα απ' την αίθουσα 10. Τα βιβλιοπωλεία στη Γούναρη είναι ανοιχτά και μετά τις εννιά το βράδυ. Βρήκα κι έναν Ρεμπώ με τρία ευρά. Απ' τη συγκίνηση νόμιζα πως "τα άνθη του κακού" τα είχε γράψει ο Αρθούρος. Η Χαρά μου είπε ότι τα άνθη είναι του Μπωντλέρ κι εγώ φυσικά επέμενα ότι ήταν του Ρεμπώ. Την εποχή στην κόλαση εννοούσα. Μπούρδες...

Σήμερα ο Elem-J με ρώτησε πως μου φαίνεται η σχολή... Είναι όπως στο φροντιστήριο, αν βγάλεις τη φυσική και την έκθεση, προσθέσεις άλλα εκατόν πενήντα άτομα, δέκα παρατάξεις, μια ξινή στη γραμματεία και πολλούς υπολογιστές. Είναι καλά, με όλα αυτά τα οικονομικά, τα μαθηματικά (που θα τα συμπαθώ μόνο για όσο διάστημα θα μπορώ να τα κατανοώ) και την πληροφορική (έμαθα να γράφω τα πρώτα μου προγράμματα σε C μέσα σε μια μέρα). Δίπλα στα οικονομικά δεν βάζω καμιά παρένθεση. Το καλοκαίρι που δούλευα στο γραφείο η υπάλληλος με ρωτούσε πως μπορώ και τα καταλαβαίνω. Πως εκείνης της πήρε χρόνο, ενώ εγώ έμαθα αμέσως να χειρίζομαι τη Singular, θυμόμουν τους κωδικούς για κάθε ΦΠΑ και αν είναι αγαθά, πρώτες ύλες, εμπορεύματα, έξοδα ή πάγια ή μπλα μπλα μπλα. Όταν, σε λίγα χρόνια, θα κάνω αίτηση για επίδομα ανεργίας, λες να συγκινηθούν αν τους πω ότι ξέρω να καταχωρώ Ζ απ' την πέμπτη δημοτικού; Ερώτηση παγίδα, αδελφές μου. Έτσι κι αλλιώς, σε λίγα χρόνια, θα είμαστε οικονομικοί μετανάστες...

Χθες το πρωί η Μακεδονίας ήταν απίστευτα ήσυχη. Τόσο που με έκανε να χαμηλώσω τις μελωδίες απ' τα ακουστικά μου. Λες και πίστεψα πως περπατώντας πλάι στα σπίτια και τα μαγαζιά των ανθρώπων, θα τους ενοχλούσα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως μου λείπουν οι φίλοι μου. Κι όμως, όσο ήμουν (ή δεν ήμουν) μαζί τους τα Χριστούγεννα/Πάσχα/καλοκαίρι, ένιωθα ότι πλέον γίναμε κάτι σαν ξένοι. Κατάλαβα ότι δε θα καθίσουμε ποτέ ξανά στο ίδιο θρανίο, δε θα περιμένουμε ποτέ ξανά έξω απ' το φροντιστήριο και καμιά ρουτίνα δε θα μας τοποθετεί καθημερινά μαζί. Τώρα είναι ο καθένας δευτεροετής στη σχολή του, στη φοιτητική πόλη του, με τα διαβάσματα του, το σπίτι του, τους νέους γνωστούς και τους νέους φίλους του. Και τώρα όλα είναι αλλιώς. "Μεγαλώνουμε". Πρέπει να 'χουμε πλάνα, σχέδια, πρόγραμμα, κάτι ανούσιο τέλος πάντων να μας αγχώνει. Σκεφτόμαστε κι υπολογίζουμε αν θα μας φτάσουν ο χρόνος, τα χρήματα, η ζωή μας... (Εννοώ, εδώ και ένα χρόνο έχω ΑΦΜ, πρέπει να δώσω για δίπλωμα και σε λιγότερο από ένα μήνα μπαίνω στα είκοσι. Επιτρέπεται να φρικάρω λίγο, έτσι;). Μετά βγήκα στη φασαρία της Δελφών και συνήλθα...

Μου έμεινε όμως μια άλλη, παρόμοια σκέψη: υπάρχει μια συγκεκριμένη προσωπική αίσθηση, που δε μπορώ με καμία δύναμη να περιγράψω με λόγια, και την οποία φοβάμαι ότι ποτέ ποτέ δε θα ξανανιώσω...

Κάθε μέρα ανοίγω ένα τυχαίο βιβλίο, σε μια τυχαία σελίδα, και ψάχνω να βρω μια φράση που να μου αρέσει ή μια που να έχει νόημα για μένα εκείνη τη στιγμή. Μόλις την εντοπίσω, βάζω έναν σελιδοδείκτη, το κλείνω και το αφήνω πάλι πίσω.

Σήμερα ο Πεσσόα είπε:

καλύτερα ούτε να μην ονειρεύεσαι ούτε να ονειρεύεσαι.

καλύτερα να μην ξυπνάς ποτέ.

Σήμερα δεν άφησα πίσω το βιβλίο...

A question to be asked

2010-10-04T23:44:00.005+03:00

Ξύπνημα στις έξι το πρωί

-καμιά φορά στις τέσσερις, να προλάβω να πω και καμιά κουβέντα με το ταβάνι-

Ντους με μπουκάλια βρασμένου νερού

-το φυσικό αέριο κάτι έπαθε, δεν λειτουργεί, ω απέραντη κατεψυγμένη Ανταρκτική-

Θα γραφτώ στους Ανώνυμους Αλκοολικούς

-πήρα κι ανοιχτήρι, επιτέλους-

Σήμερα έδωσα 100 ευρά στον ηλεκτρολόγο για να συμπληρώσει μια σελίδα Α4

-κάποιος να μου υπενθυμίσει γιατί σπουδάζω-

Κάποια στιγμή θα αξιωθώ να ξαναγράψω

-μέχρι τότε θα αποκοιμιέμαι πάνω στο πληκτρολόγιο εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια-

Η Μαρία βλέπει μπιγκ μπράδερ στο youtube και μουτζώνει

-φοράει ζακέτα με αυτιά και το κόκκινο μαντίλι του Ράμπο-

Καλό μήνα!

-το Jumbo πότε θα αρχίσει να μετρά ανάποδα για τα Χριστούγεννα;-

Happy Mondays

2010-09-30T23:16:00.000+03:00

Είναι σαν ένα χρόνο τώρα να ήταν συνέχεια Σαββατοκύριακο...

Και ξαφνικά να ήρθε η Δευτέρα.

Ή μάλλον πολλές Δευτέρες. Μαζεμένες...

Υ.γ..: Δεν παραπονιέμαι...

Την έχω καταβρεί...

SAD*

2010-09-27T07:10:00.000+03:00

Αρχή

9-2

*Social Anxiety Disorder.

ἔπεπτώκειν

2010-09-22T00:40:00.000+03:00

Όταν πήγαινα πρώτη λυκείου, έκανα παρέα με τον Σ., τον Β. και την Η. Ήμασταν στο Α4 και μας έκανε αρχαία η εξηνταπεντάχρονη ~~ιεροεξετάστρια~~ φιλόλογος με το αυχενικό, το αναπνευστικό, τον καταρράκτη του Νιαγάρα και άλλες παθήσεις σε αλφαβητική σειρά. Εκείνη την εποχή η durex είχε βγάλει κάτι δονούμενα δαχτυλίδια (durex+δαχτυλίδια=you get my point για το που τοποθετούνταν) και ο Σ. με τον Β., σαν κλασσικές ορμόνες με πόδια που ήταν, είχαν προμηθευτεί ένα. Ο Σ. μου ζητάει μια κόλλα χαρτί. Του τη δίνω και τον παρακολουθώ για να δω τι σκοπεύει να κάνει - εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να τη χρησιμοποιήσει για οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σκοπό. Αρχίζει να διπλώνει το χαρτί, φτιάχνοντας ένα καραβάκι και το βάζει χαμογελαστός πάνω στην δική του άδεια μεριά του θρανίου μας. Βγάζει απ' τη τσέπη του το δαχτυλίδι και το κρύβει στην εσοχή κάτω απ' το καραβάκι, αφού πρώτα το έχει βάλει σε λειτουργία. Ξαφνικά ουρλιάζει "Κυριααααά!" και στιγμιαία η σιωπή απλώνεται στην τάξη. Δεν ακούγεται τίποτα πέρα από ένα περίεργο βουητό. Συμμαθητές και καθηγήτρια έχουν στρέψει τα μάτια τους στο θρανίο μας. "Κοιτάχτε μαγικό! Τηλεπάθεια! Γιούρι Γκέλεεεερ!" ξαναουρλιάζει, κουνώντας τα δάχτυλα του πάνω απ' το καραβάκι, το οποίο επίσης κινούνταν, κάνοντας οχτάρια, χάρις στη δόνηση του δαχτυλιδιού. Όμως κανείς άλλος δεν ήξερε πως κατάφερε να κινεί ο Σ. το καραβάκι. Οι μισοί είχαν χαζέψει κι οι υπόλοιποι χτυπιόνταν στα γέλια. Ο διπλανός μου βέβαια, ακάθεκτος, συνέχισε να φωνάζει "Μαγικό! Μαγικό! Είναι μαγεία!". Η κακομοίρα η φιλόλογος νόμιζε πως λάλησε. Μη μπορώντας να εξηγήσει το φαινόμενο, ούρλιαξε κι εκείνη... "Άρτεμις, πως είναι ο υπερσυντέλικος του πίπτω;!"

Κα-reckless

2010-09-13T20:02:00.001+03:00

Τελικά είναι να μην πιάσει πράγμα ο Έλληνας στα χέρια του...

I've left already in my mind

2010-09-01T15:13:00.000+03:00

Το νόημα της ζωής δεν θα ρωτήσω αν βρήκες*

2010-08-26T01:37:00.001+03:00

*FF.C

Τι κάνεις; Τι κάνετε; Οι άνθρωποι δεν χαιρετιόνταν πάντα με αυτόν τον τρόπο: επικαλούνταν τη θεϊκή προστασία και δεν χαιρετούσαν έναν χωριάτη έτσι όπως χαιρετούσαν έναν ιππότη. Για να εμφανιστεί ο τύπος: "Τι κάνετε;" έπρεπε να εγκαταλείψουμε τη φεουδαρχία και να μπούμε στη δημοκρατική εποχή, που προϋποθέτει ένα μίνιμουμ ισότητας ανάμεσα σε διαχωρισμένα άτομα που υπόκεινται στις ψυχολογικές τους μεταπτώσεις.

Αυτή η τυποποιημένη, λακωνική έκφραση ανταποκρίνεται στην αρχή της οικονομίας και συνιστά τον ελάχιστο κοινωνικό δεσμό σε μια κοινωνία της μάζας, που επιδιώκει να συγκεντρώσει ανθρώπους όλων των οριζόντων. Όμως μερικές φορές δεν είναι τόσο μια ρουτίνα όσο μια κλήτευση: θέλουμε να εξαναγκάσουμε τον ερωτώμενο να τοποθετηθεί, θέλουμε να τον καθηλώσουμε και να τον υποβάλουμε σε μια εξονυχιστική εξέταση. Τι κάνεις; Τι γίνεσαι; Πώς είσαι; Πώς τα πας; Μια διακριτική επιταγή που μας διατάζει να αποκαλύψουμε τη μύχια αλήθεια μας. Το καθαυτό γεγονός της ύπαρξης δεν αρκεί πια· απαιτεί μια συνεχή εξέταση του εσωτερικού μας βαρόμετρου.

"Δείχνεις στις φόρμες σου σήμερα". Αυτή η γλυκιά σαν μέλι φιλοφρόνηση ισοδυναμεί με μια καθαγίαση: μες στην αντιπαράθεση μεταξύ καταχαρούμενων και κατσουφιασμένων, εγώ βρίσκομαι στη σωστή πλευρά. Να που, χάρη στη μαγεία μιας φράσης, τοποθετούμαι στην κορυφή μιας λεπτεπίλεπτης και διαρκώς μεταβαλλόμενης ιεραρχίας. Την επόμενη ημέρα θα υποστώ μιαν άλλη, αμείλικτη ετυμηγορία: "Σήμερα έχεις τα χάλια σου". Αυτή η παρατήρηση με πληγώνει κατάστηθα, με αποσπά άγρια από την εξαίσια θέση όπου νόμιζα πως είχα εγκατασταθεί για πάντα. Εξέπεσα από την κάστα των αρχόντων, είμαι ένας παριάς που πρέπει να κρύβει το πρόσωπο του απ' όλους.

Σε τελική ανάλυση, το "Tι κάνεις;" είναι η πιο επιφανειακή και η πιο βαθιά ερώτηση. Για να απαντήσουμε με ακρίβεια σε αυτή, πρέπει να διερευνήσουμε εξονυχιστικά τον ψυχισμό μας, να προβούμε σε λεπτότατες ζυγοσταθμίσεις. Όμως τι σημασία έχει: πρέπει να απαντήσουμε "καλά" από ευγένεια και να περάσουμε σε άλλο θέμα ή να μηρυκάζουμε την ερώτηση μια ολόκληρη ζωή και να φυλάξουμε την απάντηση μας για μετά.

Pascal Bruckner

(Η αέναη ευφορία)

Όλα ήταν μια στιγμή

2010-08-12T03:36:00.005+03:00

Μια ώρα νωρίτερα να βρούμε καλές θέσεις. Παλιοί συμμαθητές. Πολύς πολύς κόσμος. Αναμονή λίγη. Λίγα λόγια. Σιωπή. Μια φωνή κι ο κόσμος ντύνεται ένα μαύρο πέπλο. Κανείς δεν είναι πια τριγύρω. Μόνο εγώ κι η φωνή. Μιλά, τραγουδά και σωπαίνει. Μνήμες. Διάβασμα πανελληνίων με τα ακουστικά χαμηλά στ' αυτιά. Το πρώτο cd που αγόρασα κάπου στο γυμνάσιο. Μια πληγή ντυμένη νότες. Αυτά τότε. Τώρα εδώ. Τότε εδώ. Πουθενά. Η φωνή κι εγώ μαζί της. Πότε πότε βουρκώνουν τα μάτια, αλλά εγώ δεν... Ένα παιδί παρά δίπλα μονάχα. Ο φίλος του του λέει "Ρε μην κλαις γι' αυτήν". Κλάμα δεν ακουγόταν. Δεν ξέρω... Γράφω τον "Βυθό" αλλά το σβήνω κατά λάθος. Γράφω και γράφω και νόημα κανένα στα γραπτά μου πια. Άδειες οι λέξεις, όλο λέω θα σταματήσω. Φεύγει κι έρχεται η φωνή, ολομόναχη εκεί πάνω, μόνη κι εγώ από κάτω, συνάντηση δεύτερη. Θα σταματήσω. Σαρώνει όλα τα μουσικά όργανα. Οι εικόνες μου θολές. Κι όλα θολά. Όλα εντάξει... Κανονισμένα είναι όλα μας τα λάθη έτσι κι αλλιώς...

Α-πολιτισμός

2010-08-08T10:45:00.002+03:00

"Το 1806 ο Αδαμάντιος Κοραής ανέσυρε απ' τον θησαυρό της ελληνικής γλώσσας τη λέξη πολιτισμός, για να αποδώσει εύστοχα τη γαλλική λέξη civilisation. Συγχέεται συχνά με τις έννοιες «παιδεία» & «κουλτούρα». Όσο κι αν ξενίζει εκ πρώτης όψεως, ισχύει το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες, λαός που κατεξοχήν παρήγαγε πολιτισμό, δεν είχαν στη γλώσσα τους τη λέξη πολιτισμός με τη σημερινή σημασία της. Η λέξη πλάστηκε, μόλις το 1806 από τον Κοραή με ανασημασιολόγηση". Αυτά δεν τα λέω εγώ, ο Μπαμπινιώτης τα λέει. Απ' ότι φαίνεται όμως, διακόσια χρόνια μετά, μόνο η λέξη μας έμεινε. Η σημασία και η ουσία της αγνοείται...

Συχνά ακούω παράπονα για τον τόπο μας. Και ποιος δεν ακούει. Άλλωστε, όπου κι αν κοιτάξεις, κάτι θα υπάρχει να προκαλέσει την δυσαρέσκεια σου. Η διόλου άδικη γκρίνια μας όμως πάντα ακολουθείται από φράσεις του τύπου "η εικόνα που βλέπουν οι επισκέπτες μας", "τι θα πουν οι ξένοι" ή "δυσφήμιση για την τουριστική αγορά". Αν υπάρχει κάτι που μου τη δίνει περισσότερο απ' τον α-πολιτισμό μας, είναι η νοοτροπία που έχουμε για όλα τα κακώς κείμενα. Μας πειράζουν μονάχα όσα "φαίνονται" κι όσα "βγαίνουν παραέξω". Σίγουρα τα περισσότερα έσοδα προέρχονται απ' τον τουρισμό. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ως μόνιμος κάτοικος του νησιού πρέπει να συνηθίζεις και να ανέχεσαι απαράδεκτες καταστάσεις, επειδή δεν πληρώνεις τα μαλλιοκέφαλα σου για να έρθεις διακοπές απ' την άλλη άκρη του κόσμου. Κατά μία σατανική σύμπτωση, η Ρόδος είναι Ρόδος και τους δώδεκα μήνες του χρόνου, όχι μόνο την τουριστική ή την προεκλογική περίοδο, και τα δεινά της τα υφιστάμεθα συνεχώς...

Είναι καλοκαίρι και η λέξη διακοπές δεν περνάει καν απ' το μυαλό σου. Έχεις όμως την τύχη να ζεις σε νησί και η θάλασσα είναι στα πόδια σου. Παίρνεις τα κουβαδάκια σου και πας. Υπολογίζεις όμως στην κυριολεξία χωρίς τον ξενοδόχο. Η καταπάτηση του αιγιαλού καλά κρατεί. Οι παραλίες έχουν μετατραπεί σε άβατα με τις ευλογίες της "δικαιοσύνης", καθότι "τα 18 ξενοδοχεία που κατηγορούνταν, απαλλάχθηκαν με βούλευμα του Αρείου Πάγου, λόγω της παρέλευσης χρονικού ορίου 5 ετών από το 2004 για την εκδίκαση της υπόθεσης". Ομορφιές! Κάτι τέτοια βλέπουν μερικά beach bar και ξεσαλώνουν. Όμως ο φοβερός μας δήμαρχος βεβαίως και ΔΕΝ θα τα γκρεμίσει, όπως υποσχέθηκε. Περιμένει τους εθελοντές απ' το ενυδρείο...

Τώρα που είπα ενυδρείο, παρακαλούνται οι αρμόδιοι να αποκρυπτογραφήσουν συντομότερα τα σήματα καπνού απ' την καύση πλαστικών στον καταυλισμό των Ρομά. Τα ψάρια έχουν ακριβύνει, τώρα με τις διοξίνες θ' αρχίσουν να βγαίνουν με δυο κεφάλια, δε συμφέρουν. Έχουμε Δ.Ν.Τ. και τον έβδομο πιο υπερχρεωμένο Ο.Τ.Α. της Ελλάδος. Δεν είμαστε για έξοδα λέμε. Και για την επαιτεία τους μην παραπονιέστε. Κάνουν έρανο για το Δήμο. 41.263.506 ευρά είν' αυτά. Δεν τα λες και λίγα...

Εδώ και αρκετό καιρό στο youtube κυκλοφορεί ένα βιντεάκι. Πληκτρολογείς "Rodos India" και απολαμβάνεις την πιο πετυχημένη καμπάνια του Ε.Ο.Τ. "Don't visit Rodos". Κτίρια ερείπια. Τουαλέτες απ' τις οποίες θα ξεκινήσουν νέοι λοιμοί, χολέρα και βουβωνική πανώλη. Ρύπανση. Μπάζα και σκουπιδότοποι. Σκαλωσιές μέσα στο κέντρο της πόλης παρατημένες παρέα με τα έργα. Σπασμένοι και υπερχειλισμένοι κάδοι. Παράνομη και αντιαισθητική αφισοκόλληση. Στάσεις λεωφορείων ανύπαρκτες ή φθαρμένες. Δημόσια πάρκα και επικίνδυνες παιδικές χαρές, αφημένες στη μοίρα τους παρά τη χρηματοδότηση απ' το ΘΗΣΕΑΣ ή εκμεταλλεύσιμες από ιδιώτες έναντι 3 ευρώ. Σχολεία που στεγάζονται σε ακατάλληλα κτίρια και φοιτητές του πανεπιστημίου Αιγαίου που παρακολουθούν τις διαλέξεις σε ξενοδοχεία. Δρόμοι με κατεστραμμένη οδική σήμανση, γεμάτοι λακκούβες ή προσφάτως ασφαλτοστρωμένοι με τη Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. όπως πάντα να καραδοκεί να τους ξαναδιαλύσει, αν δεν το έχει ήδη κάνει. Ανύπαρκτα, ημιτελή ή κατεστραμμένα πεζοδρόμια, που σε άριστη συνεργασία με τα γαϊδούρια που παρκάρουν πάνω τους, εμποδίζουν τη διέλευση πεζών και ΑΜΕΑ.
Και επί τη ευκαιρία, το 'χω απορία μια εβδομάδα. Απέναντι απ' την δεξιά είσοδο του καζίνο έχει ένα πεζοδρόμιο στο οποίο για κάθε ένα μέτρο τσιμέντου έχει άλλο μισό μέτρο διάκενο. Θέλετε να μας προπονήσετε στο άλμα εις μήκος ή μας βαρεθήκατε κι είπατε να μας ξεκάνετε; Κι αυτός ο έρμος ο αερολιμένας θέλει να λέγεται διεθνής; Διεθνής σάουνα μάλλον, αφού το καλοκαίρι ο κλιματισμός πάει περίπατο και το χειμώνα στάζει το ταβάνι κι έχουν από εδώ κι από κει κουβάδες να μαζεύουν τα νερά! Το Σεπτέμβρη που θα επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη, θα αλλάξω και τις λάμπες πριν επιβιβαστώ, μιας και είναι τόσο δύσκολο να το κάνουν οι συντηρητές...

Μήπως τελικά έχουν δίκιο όταν λένε ότι είμαστε το ομορφότερο νησί με τους χειρότερους κατοίκους; Μήπως η λύση δεν είναι να στρουθοκαμηλίζουμε, με τον αέρα του δήθεν κοσμοπολίτικου νησιού μας, δείχνοντας τόση ανέχεια στην ολιγωρία των υπευθύνων; Δεν είναι κρίμα μια τέτοια φυσική ομορφιά να διαλύεται εξαιτίας μας;

Για τον τόπο μου και τους ανθρώπους του θα 'θελα να ήμουν περήφανη.

Αλλά είπαμε... Πολιτισμός αγνοείται.

In memoriam

2010-08-08T03:59:00.002+03:00

Come tell me some days come again

2010-07-23T04:07:00.001+03:00

Περασμένα μεσάνυχτα. Κάθομαι στο δωμάτιο μου, χαμένη σε ένα σωρό σκέψεις, με τα ακουστικά να μου ψιθυρίζουν το Maybe Someday. "Άρτεμη, έρχεσαι μαζί μου να πιω λίγο νερό;". Οι μύες των ποδιών μου πονούν λες και χρησιμοποιήθηκαν σα λάστιχο για σφεντόνα, αλλά πως να πεις όχι σ' ένα κουταβίσιο βλέμμα. Σηκώνομαι και μου λέει αμέσως "ευχαριστώ". Καθώς πηγαίναμε προς την κουζίνα, προσπαθούσα να θυμηθώ τι παιχνίδια έπαιζα στην ηλικία της και δεν μπορούσα. Το μόνο που μου ερχόταν ήταν πως διάβαζα κάτι βιβλία της Ζωρζ Σαρρή. Την έβαλα για ύπνο και την παρατηρούσα. Έχει ψηλώσει και σχεδόν με φτάνει. Όχι ότι έχω και κανένα σοβαρό ύψος, αλλά όσο να 'ναι το ότι τα χρόνια που μας χωρίζουν είναι πλέον περισσότερα απ' τα εκατοστά, αρχίζει να μου φαίνεται περίεργο.
Όταν είχα εγκατασταθεί επίσημα πια στη Θεσσαλονίκη, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. Όλοι εδώ θα μεγαλώνουν κι εγώ θα λείπω. Και εντάξει οι μεγάλοι, πάντα μεγάλοι ήταν. Τους μικρούς που μεγαλώνουν πως να τους συνηθίσεις; Και πως μέσα στους δυο καλοκαιρινούς μήνες να δεχθείς τόσες αλλαγές;
Ο δεύτερος μου ξάδερφος μεγάλωσε τόσο που με δυσκολία πλέον τον σηκώνω αγκαλιά. Έμαθε να μιλάει, να θυμώνει όταν τον ξυπνάς, να αγανακτεί όταν αργείς ή όταν τον πας κάπου που δεν του αρέσει και να βάζει τη σφραγίδα "κατεχωρήθη" στα τιμολόγια, όταν τον κρατάω στα πόδια μου. Η αδερφή του (και βαφτιστικιά μου), περιφέρει το ξανθό της κεφαλάκι παντού και χαμογελάει με το πιο όμορφο χαμόγελο του κόσμου, αλλά -δυστυχώς- μεγαλώνει κι αυτή. Κι ανησυχώ γιατί η μάνα της της έχει γεμίσει το δωμάτιο και το dvd-player με τις πριγκίπισσες της Disney, ενώ εγώ θέλω να της διαβάζω τα παραμύθια του Wilde και να βλέπουμε Lion King.
Η δικιά μου αδερφή βέβαια έχει μάθει τα πάντα (η μικρή, γιατί η μεσαία "περνάει φάση" λέει και δεν ξέρει τι της γίνεται). Κατάλαβε πως να κατεβάζει ταινίες με torrents, γράφει για τις γάτες της στο blog της, τις τραβάει και βίντεο και τις ανεβάζει youtube, είναι κινούμενο ανέκδοτο και με όλα αυτά που διαβάζει πετάει κάτι απίστευτες ατάκες.
Όταν έλειπα, κάθε φορά που γυρνούσε απ' το σχολείο θα με έπαιρνε τηλέφωνο για να με κάνει να γελάσω, γιατί ήξερε πως δεν ήμουν καλά, ή θα κάναμε κάτι σιωπηλούς μαραθώνιους με ανοιχτές κάμερες στο msn. Τελευταία γράφω συνέχεια για εκείνη, γιατί κατάλαβα πως είναι το μόνο άτομο με το οποίο θέλω να συγχρωτίζομαι. Κάθε μεσημέρι και βράδυ μεταναστεύω το κρεβάτι της και βλέπουμε ταινίες στο λάπτοπ. Για όλους τους άλλους έχω τυλιχθεί με crime scene tape που γράφει επάνω "LEAVE ME ALONE - DO NOT CROSS MY LINES". Κι έτσι έχω γίνει ακόμα πιο παράξενη και δε θέλω ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε συναντήσεις. Μες στο μυαλό μου επικρατεί μονάχα σύγχυση και μέχρι να συνεννοηθώ εγώ με τον εαυτό μου για το τι μου συμβαίνει, αποκλείονται πάσης φύσεως επαφές με τρίτους. Μόνο μεταναστεύσεις και ταινίες...

I don't want what I was/

I had a change of head/

but maybe someday/

maybe someday...

Αποστολή αυτοκτονίας

2010-07-20T02:49:00.003+03:00

"με κρασί, με καπνό και δυο νότες..."

4:41 Αντικαταπληκτικά

2010-07-17T04:41:00.000+03:00

Νιώθω σαν να έχω ξεχάσει να γράφω. Όχι γιατί έχω πάψει να γράφω γενικά, αλλά επειδή έχω πάψει να γράφω για μένα. Δεν ξέρω πια πως ν' αρχίσω μια ανάρτηση, τι απ' όσα σκέφτομαι πρέπει να φανερώσω ή τι θέλω να φανερώσω.

(Απορία: γίνεται να χρησιμοποιηθούν τα ποστ ως τεκμήρια για εγκλεισμό σε ψυχιατρείο;)

Τζάμπα αναλώνομαι σε τέτοια διλήμματα όμως, το delete κάνει θαύματα.

Βραχυκύκλωμα.

Γκρινιάζω πολύ, πολύ πολύ.

Πήρα το καινούριο του Παύλου. Αντικαταπληκτικότατα. Το κατάστημα ήταν άδειο και ο πωλητής ολομόναχος ανάμεσα στους ασημόδισκούς του. Σαν σχεδόν να τον λυπήθηκα. Ειδικά όταν μου είπε τρεις φορές "ευχαριστώ" κι άλλη μία όταν είχα φτάσει στην έξοδο.

Ήθελα να πάω και δίπλα, στο αγαπημένο μου υπόγειο βιβλιοπωλείο, αλλά ήταν κλειστό. Τόσο δύσκολο να καταλάβουν πως δέκα και μισή το βράδυ είναι ιδανική ώρα για να χαζεύεις βιβλία στο κέντρο; Nevermind. Έχω αγοράσει τόσα πολλά, έχω ξεκινήσει να τα διαβάζω όλα μαζί και στο τέλος δε θυμάμαι ούτε λέξη απ' όλα όσα υπογραμμίζω μέσα τους. Κι αυτά που θα πάρω στη Θεσσαλονίκη, όταν επιστρέψω, θα είναι περισσότερα απ' όλα τα υπόλοιπα πράγματα μου μαζί.

Στην είσοδο της πολυκατοικίας θα κείτεται η ΔΕΗ, απλήρωτη.

Τι ωραία! Κάποιος με περιμένει.

Είχα φαγωθεί να κατέβω Ρόδο. Τώρα όμως νιώθω τόσο περίεργα που δε μπορώ να πάρω το λεωφορείο για να πάω οπουδήποτε ή να κατέβω στην παραλία και να περπατήσω μέχρι το οπουδήποτε.

Οπουδήποτε. Η Σαλόνικα δεν έχει ποτέ προορισμούς.

Περίμενα να βραδιάσει. Κλειδιά, ακουστικά και δρόμο. Βλέμματα στις ταμπέλες με τα ονόματα των οδών και α-μπε-μπα-μπλομ πάμε από εκεί, πάμε από εδώ, πάμε... Έτσι έμαθα την πόλη κι έτσι μου λείπει.

Δύο το μεσημέρι, επιστροφή απ' τη σχολή, κρύο κρύο κρύο. Στάση Γεωργίου τότε. Κατεβαίνω και ξαφνικά μικροσκοπικές νιφάδες άρχισαν να προσγειώνονται πάνω μου. Χιόνι. Πρώτη φορά τ' αντίκριζα. Απογοήτευση. Αυτό είναι όλο; Τόσο λίγο; Μπα... Μικρή απάτη. Οι πρώτες φορές είναι της απογοήτευσης. Προσμένω τις επόμενες.

Ιούνιος. Ζέστη. Χρωστάω μια μπύρα σε έναν συμφοιτητή. Νεκρά ενδιαφέροντα. Κι επιστροφή...

-"Γαβριέλλα, σε έξι-εφτά χρόνια θα κάνω παιδάκι".

-"Κι εγώ θα πάω στο Hollywood".

-"Μα θα γίνεις θεία!"

-"Όχι θα δίνω πανελλήνιες".

Σιωπή. Τελικά ο μόνος που με παίρνει στα σοβαρά είναι η μικρή μου αδερφή. Αναρωτιέμαι πως γίνεται να είναι μόνο έντεκα.

Δε γίνεται.

Εμένα όταν μου άρεσε κάποιος (ηθοποιός) απλά μου άρεσε. Το εντεκάχρονο το έχει δέσει κόμπο ότι θα πάει να βρει όλους όσους της αρέσουν. Τη θαυμάζω. Θα μου πληρώσει και το εισιτήριο να πάω μαζί της, λέει. Εγώ πάντως θα κάνω παιδάκι.

-"Μαμά, μπορώ να ανοίξω λογιστικό γραφείο όπως το δικό μας και παράλληλα ν' ασχολούμαι μ' επιχειρησιακή πληροφορική, όπως το κατάστημα δίπλα μας;"

-"Ναι".

Ο χρόνος περνάει. Τρο μα κτι κά γ ρ ή γ ο ρ α.

Και ξέρεις τι;

Δεν έχει άλλο.

Αυτό είναι.

*Ο Παύλος για τη Χριστίνα (ναι, ναι, εσάς)*
*και για μένα*

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη...

2010-07-11T11:46:00.000+03:00

Κάθε Σάββατο βράδυ η μάνα μου με ρωτάει: "Άρτεμη, το άρθρο σου το έγραψες;". Κι εγώ νιώθω σα να ρωτάει: "Άρτεμη, τα έκανες τα μαθήματα σου;". Κακές συνήθειες, κατάλοιπα ενός ένδοξου (?) σχολικού παρελθόντος. Η ταινία "Das Experiment" (10 τυχαία άτομα επιλέγονται να λάβουν μέρος σε ένα πείραμα ως σωφρονιστικοί υπάλληλοι και από καθημερινοί άνθρωποι μετατρέπονται φασιστάκια με γκλομπ) θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γυριστεί με μανάδες αντί για δεσμοφύλακες. Τελευταία έχω αρχίσει να πείθομαι πως τα παιδιά δίνουν πανελλήνιες πρώτα για τους γονείς τους και μετά για εκείνα. Όπως επίσης συμβαίνει και με τα μηχανογραφικά καλή ώρα, τα οποία τα συμπληρώνουν δηλώνοντας αρχικά τι θέλουν οι κεφαλές της οικογενείας, και μετά τι θέλουν τα ίδια -κι άμα είναι και πυρηνικές οι κεφαλές την έβαψες-. Καθότι οι μανάδες είναι σαν τους πελάτες. Έχουν πάντα δίκιο. Γιατί εσύ μπορεί να γουστάρεις να γίνεις φωτογράφος αλλά "Τιιι; Θες να την πεθάνεις τη μανούλα; Oχι! Θα είσαι άνεργος μια ζωή! Και τι θες; Να σε συντηρώ μέχρι να πεθάνω; Τι θα κάνεις χωρίς ένα πτυχίο Πανεπιστημίου; Γιατρός θα γίνεις!". Γιατί εννοείται πως αν γίνεις γιατρός δε θα είσαι άνεργος μια ζωή, μόνο τα 20 πρώτα χρόνια (και ως γνωστό τα εκατό πρώτα είναι δύσκολα, μετά όλα φτιάχνουν), η μάνα δε θα σε συντηρεί μέχρι να πεθάνει, μόνο μέχρι να πατήσεις εσύ τα τριανταπέντε, και θα αξιοποιηθεί κι εκείνη η ασημένια κορνίζα που της 'φεραν δώρο στο γάμο της με το χρυσοπληρωμένο πτυχίο σου! (Μη γελάς, και η μόνη αξιοποίηση του πτυχίου σου αυτή θα είναι). Αλλά θα γίνεις γιατρός! Ο γιος της αλληνής απέναντι δηλαδή πιο έξυπνος ήταν και πέρασε ιατρική; Ε και στο κάτω κάτω η φωτογραφία που θες εσύ μπορεί να σχετισθεί με την ιατρική. Γίνε ακτινολόγος!

Ξαφνικά, αναπολείς τα παιδικά σου χρόνια, τότε που η μάνα δεν ήταν μάνα αλλά μανούλα... και εσύ είχες πάει να τη ρωτήσεις τι σημαίνει εκείνη η ατάκα "είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλουν" που βρήκες στο κόμικ του Αρκά κι έφαγες ένα ξεγυρισμένο μπάτσο που διαβάζεις τέτοια αναρχοειδή πράματα, σα δε ντρέπεσαι που θες κι ελευθερίες, ακόμα δε βγήκες απ' τ' αβγό! Και η μετάλλαξη της άρχισε...
Η ελληνίδα μάνα αποτελεί μορφή διαχρονική, από τότε που η Θέτιδα πήγε να πνίξει τον Αχιλλέα στα νερά της Στύγας, αλλά έτυχε να περνάει κόσμος και δεν τα κατάφερε, όποτε ο μικρός τη γλίτωσε προσωρινά κι εκείνη δικαιολογήθηκε πως τον μπανιαρίζει για να τον κάνει άτρωτο. Η πανούργα όμως άφησε τις πτέρνες άπλυτες -έλα τώρα τόσο δύσκολο ήταν να τις πλύνει κι αυτές;- και τελικά πάει ο Αχιλλέας, κλάφτε τον. Έμεινε βέβαια η έκφραση "αχίλλειος πτέρνα" και η υστεροφημία. Το 'πιασες το μήνυμα;
Ας σοβαρευτούμε όμως λιγάκι τώρα, το μέλλον των παιδιών είναι δικό τους, και τα ίδια επίσης ανήκουν στον εαυτό τους, όχι στους γονείς τους. Τα απωθημένα των τελευταίων, εκτός από εκνευριστικά, είναι και επικίνδυνα. Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2010. Σύνταξη δεν πρόκειται να πάρεις, δουλειά σχετική με τις σπουδές σου δεν πρόκειται να βρεις και η χώρα θα χρωστάει στους πάντες μέχρι να κάνεις δισέγγονα. Ας ασχοληθείς τουλάχιστον για τέσσερα πέντε χρόνια με αυτό που θέλεις. Γι' αυτό προσοχή... Γιατί "σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, (μπορεί να) είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στη Θράκη...". (Πολύ σοφία αυτός ο Αρκάς).

Όχι τόσο ψηλά

2010-07-11T11:45:00.001+03:00

Κάπου κάπου

πρέπει να κάνομε ένα λουτρό τάφου.

Χωρίς φόβο, όλα πάνε καλά

χωρίς αμφιβολία, όλα πάνε άσχημα.

Πηγαινοέρχονται οι ταξιδιώτες,

μεγαλώνουν τα παιδιά κι οι δρόμοι.

Επιτέλους αγοράσαμε και την κιθάρα

που έκλαιγε μονάχη στη βιτρίνα.

Όλα πάνε καλά, όλα πάνε άσχημα.

Οι κούπες γεμίζουν και φυσικά

πάλι άδειες μένουν

και πολλές φορές τα ξημερώματα

μυστηριωδώς πεθαίνουν.

Και οι κούπες κι αυτοί που έπιναν.

Μεγαλώσαμε πολύ και τώρα

ούτε το γείτονα δεν χαιρετάμε

και πολλές γυναίκες μας αγαπούν

που δεν ξέρομε τι να κάνομε.

Έχομε πολύ ωραία ρούχα!

Και τι ωραίες γνώμες!

Κάποτε γνώρισα έναν άντρα κίτρινο

που νόμιζε τον εαυτό του πορτοκαλί

κι έναν μαύρο ντυμένον ξανθό.

Βλέπεις, βλέπεις, και τι δε βλέπεις!

Είδα να δοξάζουν λωποδύτες

σα να ήταν κύριοι

κι αυτό γινόταν αλά αγγλικά,

και τους τίμιους τους είδα πεινασμένους

στα σκουπίδια για ψωμί να ψάχνουν.

Και νοιώθω πως κανένας δε με πιστεύει.

Όμως τα είδα με τα ίδια μου τα μάτια.

Πρέπει να κάνουμε ένα λουτρό τάφου

και μέσα απ' την κλειστή γη

να φαίνεται προς τα πάνω η αλαζονεία.

Μόνο τότε μαθαίνεις να μετράς.

Μαθαίνεις να μιλάς, μαθαίνεις να υπάρχεις

μπορεί και να μην είμαστε τόσο τρελλοί,

μπορεί και να μην είμαστε τόσο μυαλωμένοι.

Θα μάθουμε να πεθαίνουμε.

Να μην έχομε μάτια, να'μαστε σκέτο χώμα

να είμαστε ένα ξεχασμένο επώνυμο.

Υπάρχουν κάτι ποιητές τόσο μεγάλοι

που δε χωράνε σε μια πόρτα.

Και κάτι επιχειρηματίες

που ξεχάσανε τη φτώχεια.

Έχει γυναίκες που δε θα μπούνε

απ' το μάτι ενός κρεμμυδιού,

και είναι τόσα πράματα, τόσα πράματα,

κι είναι έτσι, και δεν είν' έτσι.

Αυτοί που δε θέλουν να με πιστέψουν

ας μη με πιστέψουν.

Θέλησα μονάχα κάτι να τους δείξω.

Είμαι καθηγητής της ζωής,

είμαι περαστικός, σπουδαστής του θανάτου,

κι αν αυτό που ξέρω δεν τους είναι χρήσιμο,

τίποτα δεν είπα, εκτός από ΟΛΑ.

Pablo Neruda

The importance of being idle

2010-07-07T22:07:00.000+03:00

(Ακολουθεί διάλογος σε εντελώς άκυρη στιγμή. Καθισμένη στο γραφείο να ενημερώνω τα εσόδων-εξόδων και δίπλα το εντεκάχρονο να παίζει ikariam και να σφραγίζει μπλοκάκια).

Γαβριέλα: Το νόημα της ζωής είναι ένα δέντρο στην μέση της ερήμου που δεν έχει ούτε ρίζες, ούτε κορμό ούτε κλαδιά…Ξέρεις τί σημαίνει αυτό;

Άρτεμις (νομίζοντας ότι πρόκειται απλά για ένα ακόμα απ' τα ανέκδοτα της): Ότι δεν υπάρχει;

Γαβριέλα: Ακριβώς! Το νόημα της δεν υπάρχει πραγματικά, αλλά πρέπει εμείς να το ψάχνουμε για να παίρνουμε δύναμη και να τα καταφέρνουμε στις δυσκολίες της ζωής…

(Σιωπή. Στιγμιαία αποκόλληση κάτω γνάθου και στροφή 90 μοίρες δεξιά συνοδευμένη από εσωτερική κραυγή: "τι είπε τώρα;". Λες να παράκουσα εξαιτίας της αντιβίωσης; Οι σκέψεις οργιάζουν. Ίσως πρέπει να πάψω να αναθεματίζω την ελληνική παιδεία. Ίσως η μικρή μου αδερφή είναι τόοοοσο αναίσθητη γιατί έχει πιάσει το λεγόμενο νόημα. Κι εγώ είμαι πιο ηλίθια απ' αυτήν; Και τι την τάιζε η μάνα μου; Τι διάολο βάζουν μέσα στη nutella κι έχει τέτοια αποτελέσματα;)

Πέντε λεπτά αργότερα...

Άρτεμις: Μόνη σου το σκέφτηκες αυτό;

Γαβριέλα (απαθέστατη): Όχι... Στον Αρκά το διάβασα...

Υ.Γ.: 'Eχει και blog.

Υ.Γ.2.: Κι εγώ δίνω εικοσάευρα για να αγοράζω Oscar Wilde και Rimbaud.

Υ.Γ.3.:

Τα δημοτικά (του) τε(μπέ)λη

2010-07-05T08:31:00.003+03:00

Πρωινό Πέμπτης, στο δρόμο για το γραφείο στο οποίο κάνω τον δικό μου "εθελοντισμό", βλέπω δυο-τρεις υπαλλήλους του Δήμου απέναντι απ' το νεκροταφείο του Αγ. Δημητρίου. Ο ένας με τον φραπέ του ανά χείρας κι ο άλλος ακουμπισμένος σε ένα δεντράκι να χαίρεται τον ίσκιο του. Ε καλοκαίριασε και σκάει ο τζίτζικάς, το 'χουμε όλοι καταλάβει. Κάνω τον κόπο να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει πρωί πρωί αναζητώντας το λόγο ύπαρξης τους σε τούτη την περιοχή. "Διαγράμμιση οδικής επιφάνειας". Δηλαδή, αγαπητοί οδηγοί, οι διαβάσεις τώρα εκεί είναι φρεσκοβαμμένες, μπορείτε να τις αγνοείτε δυναμικότερα και με περισσότερο θράσος. Οι δημοτικοί υπάλληλοι εννοείται πως δεν έτρωγαν το μεροκάματο αραχτοί και λάιτ, απλά περίμεναν τη μπογιά να στεγνώσει κοιτώντας περιδεείς τα καλλιτεχνήματα τους στην άσφαλτο. Την επόμενη φορά να κάνουμε και κανένα άλλο σχεδιάκι, να σπάει τη μονοτονία. Και με άλλο χρώμα να δώσουμε ζωντάνια στην πόλη. Ένα μωβ θα πήγαινε, δεδομένης της περιοχής. Αλλά ας γυρίσουμε τώρα στα δικά μας...

Οι εθελοντικές δραστηριότητες μιας ομάδας επαγγελματοβιοτεχνών, οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ότι ο Δήμος δεν αξιώθηκε να κάνει χρόνια τώρα (επισκευή του σιντριβανιού των 100 χουρμαδιών και επανακατασκευή των τουαλετών στο Ενυδρείο), έχουν δικαίως αποσπάσει τα θετικότερα των σχολίων απ' όλους. Μέχρι και απ' τον Δήμαρχο (εκλογές έρχονται): "Οι πολίτες αποτελούν το Δήμο. Οι ενεργοί πολίτες που συμμετέχουν, παίρνουν πρωτοβουλίες, ενδιαφέρονται για να κάνουν καλύτερη την πόλη τους. Ο Δήμος, ως διοικητική οντότητα, δεν μπορεί να βρίσκεται παντού. Ενδεχομένως να παρατηρείται αδράνεια ή και παραλείψεις σε ορισμένους βραχίονες των υπηρεσιών τους. Είναι δείγμα υγείας μιας κοινωνίας να υπάρχουν πολίτες που προσφέρουν εθελοντικά στην πόλη τους και στο κοινωνικό σύνολο. Δε θεωρώ ότι υποκαθιστούν το Δήμο. Δεν έχω ανασφάλειες...". Ενδεχομένως... Ενδεχομένως η Ρόδος να χρειάζεται ένα "εθελοντικό forum" όπως πρότεινε. Ενδεχομένως να τα καταφέρουν και καλύτερα από εσάς, σάμπως ήδη δεν το κάνουν; Ενδεχομένως να μην σας ξαναχρειαστούμε, ευχαριστούμε για την συνεργασία, απολύεσθε... Εθελοντισμό θέλουμε λοιπόν, κι όχι αυτοοργάνωση -μη μας πουν κι ανάρχες στα γεράματα. Υποστήριξη ζητάτε; Θα την έχετε. Προτάσεις και ιδέες ζητάτε; Κι αυτές θα τις έχετε. Εδώ και τώρα. Προτείνω λοιπόν στο οργανωμένο κράτος της Ελλάς του 2000+10 επί καθεστώς Δ.Ν.Τ. και με Φ.Π.Α. 8% και 16%, τα δημοτικά τέλη να αξιοποιούνται καταλλήλως. Έχουμε δημόσιες υπηρεσίες, κρατικούς φορείς, επιδοτούμενους ιδιωτικούς φορείς. Φορολογούμαστε για να έχουμε. Αντί να χαιρόμαστε που τρέχουν άνθρωποι στο λίγο προσωπικό χρόνο που τους απομένει να καλύπτουν τα κενά ενός συστήματος που χωλαίνει, μήπως θα έπρεπε να φροντίζουμε για τη σωστή λειτουργία των θεσμών; Μήπως όλοι αυτοί που πληρώνονται για να κάνουν συγκεκριμένες εργασίες θα έπρεπε να τις... κάνουν; Δε σας αρέσει η πρόταση και ξινίζετε τα μούτρα σας; Έχω κι άλληηη... Θα γίνουμε όλοι εμείς εθελοντές. Θα φτιάχνουμε σιντριβάνια, δρόμους, πεζοδρόμια, Βλακόστρωτα. Θα φροντίζουμε τα πάρκα, το πράσινο, το κόκκινο, το μπλε. Θα τρέμετε από συγκίνηση, θα σας κάνουμε υπερήφανους όλους με την ενεργητικότητα και τη συμμετοχή μας. Όμως τα δημοτικά τέλη να τα καταργήσουμε. Γιατί εσείς μπορεί ανασφάλειες να μην έχετε, εμείς όμως έχουμε όταν κοιτάζουμε το που πάει ότι βγαίνει απ' τη τσέπη μας υπέρ πίστεως και πατρίδος...

Όλα μας τα 'παν και τα μάθαμε αλλιώς - (Updated)

2010-06-04T00:42:00.000+03:00

Αρχική δημοσίευση: Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

"Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν· την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού· την τέχνη να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο· την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ' αποχτήσει δύναμη· την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσα τους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για κείνους που γράφουν κάτω απ' το φασισμό, υπάρχουν όμως και γι' αυτούς που τους κυνήγησαν ή που έφυγαν ακόμα και για όσους γράφουν στις χώρες της αστικής ελευθερίας" - Bertolt Brecht

Ο μοναδικός σκοπός της αλήθειας ίσως είναι να κάνει τον κόσμο κατανοητό στους άλλους.
Κάπου λοιπόν σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν υπερκαταστήματα στα οποία δουλεύουν παιδιά, και μάλιστα μόνο κορίτσια. Κορίτσια που βάζουν τιμές στα ράφια, σου μετρούν τα ρέστα στο ταμείο και γυαλίζουν τα πατώματα ενός καπιταλισμού που περιλαμβάνει λευκές ποδιές και χτενισμένα παιδικά μαλλάκια. Τι περιποιητική εκμετάλλευση! Όμως το κακό φανερώνεται, όπως πάντα, μετά από λίγο... "Εκατομμύρια κορίτσια στον κόσμο δεν ολοκληρώνουν την εκπαίδευση τους γιατί δουλεύουν από μικρή ηλικία" μας πληροφορούν κάτι λευκά γράμματα. "Απαιτήστε αξιοπρέπεια" μας ζητά ο τίτλος. Μα δε μου φαίνεται να λείπει στα παιδιά η αξιοπρέπεια...
Βλέποντας το εν λόγω βιντεάκι της Διεθνούς Αμνηστίας, ένα εντεκάχρονο -που δεν στερείται εκπαίδευσης (ούτε κι εξυπνάδας)- αναρωτιέται σχεδόν έτοιμο να το πιστέψει "Έτσι είναι; Δουλεύουν σε σουπερ μάρκετ;". Τι να του απαντήσω; Πόσο να διαφέρει η σκέψη του απ' την σκέψη όλων των υπολοίπων και γιατί να το κάνει; Άλλωστε οι εικόνες που λαμβάνει είναι γνώριμες. Εμπορικό κατάστημα, παιχνιδιάρικα μουτράκια, καθαρά ρούχα και μερικά χαμόγελα. Μικρή παραφωνία η παιδική εργασία, που όμως καλύπτεται απ' την υπόλοιπη οικεία αύρα, και μοιάζει σχεδόν χαριτωμένη... Σχεδόν αποδεκτή... Σχεδόν...
Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντέξουν την αλήθεια. Ναι... Μια "σχεδόν" αλήθεια είναι προτιμότερη. Πιο φιλική στο στομάχι. Πόσο μάλλον όταν το πληροφορούμαστε τούτο το σχεδόν. "Οι καταστάσεις είναι συμβολικές". Υπάρχει όμως ένα προβληματάκι μεγέθους αντιστρόφως ανάλογου της γραμματοσειράς στην προηγούμενη πρόταση: Όταν δε λες την πλήρη αλήθεια, λες ψέματα!
Όπως είχε πει κι ο Δημητρακαρέας "αν το ευγενέστερο ιδανικό της ζωής είναι ο ασταμάτητος αγώνας για την ανθρώπινη ευτυχία, το ακατανίκητο όπλο αυτού του αγώνα είναι η ατρόμητη αναζήτηση και υπεράσπιση της αλήθειας". Ναι, υπάρχουν παιδιά, και όχι μόνο κορίτσια, που εργάζονται στα sweatshops πριν καν τα χρόνια τους γίνουν διψήφιος αριθμός. Υπάρχουν παιδιά που κρατούν όπλα στα χέρια. Που πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Που εξωθούνται στην πορνεία για είκοσι ευρώ. Που δεν έχουν πόσιμο νερό να πιούν. Που δε θα λάβουν ποτέ παιδεία. Που μεγάλωσαν σε μια τόση δα στιγμή. Υπάρχουν παιδιά που δε χαμογελάνε... Υπάρχουν αλήθειες που πονούν... Και το μόνο χειρότερο απ' αυτό είναι ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που όλα αυτά τα αγνοούν, γιατί δεν τα ξέρουν! Γιατί μάθαμε να χωράμε την αλήθεια σε συμβολικότητες, να την ωραιοποιούμε, κι έτσι περιποιημένη να την πετάμε στους άλλους, μεθοδευμένα, ίσα να τους αγγίζει, προσεκτικά, μην τραυματίσει κανέναν μικρόκοσμο...

Αν θες να προβάλεις την πραγματικότητα, δείξε την ολόκληρη, ωμή κι απροκάλυπτη. Δείξε το πρόβλημα, όμως πριν απαιτήσεις λύση, δείξε και τις αιτίες. Πες γιατί τα επώνυμα κι ακριβά αμερικάνικα παπούτσια φτιάχνονται στο Βιετνάμ. Γιατί δολοφονούν τις γυναίκες στην Ασία. Γιατί υπάρχουν παιδιά στρατιώτες στο Σουδάν. Δείξε ποιοι χάνουν, δείξε όμως και ποιοι κερδίζουν... Αφού το ξέρεις, έχεις υποχρέωση να το κάνεις. Γιατί είναι θέμα δικής σου αξιοπρέπειας. Γιατί "αν θέλει κανείς να γράψει μ' επιτυχία την αλήθεια για τις κακές συνθήκες πρέπει να την γράψει έτσι που να διακρίνονται οι, όχι αναπόφευκτες, αιτίες τους. Μιας και φανούν τα -όχι αναπόφευκτα- αίτια, μπορούν πια να πολεμηθούν οι κακές συνθήκες".

Σ' έχω δει να ζητάς μια στιγμή σιγουριάς

έστω δυο πράγματα να έχεις να διαλέξεις

δεν έχεις τίποτα από αυτά για όσα πονάς κι αγαπάς

ούτε λυγίζεις, ούτε χάνεσαι, ούτε πέφτεις.

Τι έχεις και σε ποιο κόσμο γυρνάς

σε μια στιγμή γεννιέσαι, μεγαλώνεις, γερνάς.

Μόνο στην άκρη των ματιών σου το δάκρυ θα δω,

μοιάζουμε λίγο, μα σίγουρα δεν είσαι από δω.

Κάπου γεννιούνται κορίτσια και μεγαλώνουν νωρίς

κι αν δε το πω, κι αν δε το πεις δε θα το μάθει κανείς

Κάπου φιλιώνουν γιαγιάδες με τη δροσιά της σιωπής

τα είδαν όλα πια και τι να τους πεις.

Κάπου ζούνε μανάδες με ραμμένο το στόμα

Θαμμένες-ζωντανές από χρόνια

και κάπου αλλού πεθαίνουν νεράιδες ακόμα

Κάπου είδα γυναίκες με λυμένα μαλλιά

να ψάχνουν τα παιδιά τους σε πλατείες

και να ρωτάν με τα μάτια χωρίς να βγάζουν μιλιά

ξόδεψε πάνω τους ο κόσμος αμαρτίες

Κάπου τις όμορφες τις κρύβουν με μαντίλες

να μη τους κλέψει μια ματιά ούτε ο ήλιος, το φως

και συ δεν άκουσες - δεν είδες

όλα μας τα παν και τα μάθαμε αλλιώς

(Sadahzinia - Κατά λάθος προσευχή)

Update 4/6/2010: "Το βίντεο αυτό έχει αφαιρεθεί από το χρήστη." λέει, χαλώντας μου το λινκ που είχα δημοσιεύσει στην εφημερίδα (και ουσιαστικά το αντικείμενο του άρθρου μου) και την παραπομπή του youtube για "πρώτη ενσωμάτωση" σε τούτο το έρμο ποστ...
(Τυχαίο..? Δε νομίζω...)

Ορίστε το "νέο" βίντεο...

The Earth Is Not a Cold Dead Place

2010-05-20T18:41:00.000+03:00

Πανελλαδικά εξεταζόμενες μαλακίες

2010-05-14T17:00:00.000+03:00

Με το που είδα τα θέματα που έδωσαν σήμερα τα παιδιά στην Νεοελληνική Γλώσσα, αναγνωρίζοντας παράλληλα το γνωστό ύφος και τη μορφοποίηση στα γράμματα που φώναζαν ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, αγχώθηκα λες και έπρεπε εγώ να τα γράψω. Προσπάθησα να δω αν ξέρω τα συνώνυμα και τα αντώνυμα, και αγνοώντας τα υπόλοιπα κείμενα, πήγα κατευθείαν στην εκφώνηση της Έκθεσης. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε και ήθελα να σου πω, είναι "ελπίζω να τους έκραξες όσο δεν πάει". Ξαφνικά πίστεψα ότι η αυτομόρφωση είναι ένα πολύ καλό θέμα για να εκφράσεις τα πάντα, απ' τα χάλια της παιδείας, μέχρι την κατάντια της σημερινής κοινωνίας. Μα, θα μου πεις, είναι οι πανελλήνιες ο κατάλληλος τόπος και χρόνος για να κράζεις; Ε εγώ αυτό έκανα πέρσι. Απ' το να κάτσω να εφαρμόσω τις συμβουλές του φροντιστηρίου και των βοηθημάτων που μου φέρνουν στο μυαλό σαλιάρες, παρακάλια για μια μονάδα παραπάνω και παραλλαγμένη τη γνωστή διαφήμιση σε "Ε φανταστικέ βαθμολογητή", προτίμησα παράλληλα με την ανάλυση των θεμάτων, να τα χώσω μέχρι και στους ίδιους τους διορθωτές. Νομίζω δεν απάντησα όπως θα έπρεπε στο δεύτερο σκέλος, αλλά ούτε που έκατσα να ασχοληθώ. Και ξέρεις τι; Βγήκα έξω και ήμουν χαρούμενη. Είχα αφήσει εμένα στο χαρτί. Και τι κατάφερα; Ο ένας μου έβαλε 16, ο άλλος 10. Διαφορετική έκθεση διάβασαν; Ποιος ξέρει... Truth is not measured in mass appeal, τι να κάνουμε. Πήρα τελικά ένα 14,1 απ' τον αναβαθμολογητή και, ω τι καλά!, εκπλήρωσα το χρέος μου προς την κοινωνία...
Όταν βγήκαν οι βαθμοί, έριξα το κλάμα της ζωής μου. Τι να τα κάνω τα δεκαπεντέμισι και τα δεκαεξίμισι χιλιάδες μόρια που έβγαλα; Κλάμα, κλάμα, κλάμα. Ξαφνικά ένιωθα Η αποτυχημένη. Και δεν ένιωθα από μόνη μου. Με έκαναν να νιώθω. Όλοι αυτοί που ξαφνικά θεωρούν καμάρια τους αριστούχους (πήξαμε στους αριστούχους γι' αυτό πάει μπροστά η κοινωνία μας), και τεμπέληδες όσους δεν τα πήγαν καλά. Όλοι όσοι έκριναν, ενώ εμένα τα νεύρα μου ήταν κρόσσια απ' όλη αυτή τη ψυχοφθόρα διαδικασία. Όλοι όσοι μου έλεγαν "από σένα περίμενα περισσότερα". Θυμήθηκα μέχρι κι εκείνον τον μαθηματικό που με σήκωσε μπροστά στην τάξη, στην πρώτη λυκείου, και εκθείαζε το ήθος μου και το πόσο καλό παιδί είμαι, λέγοντας όμως στο τέλος πως "Αυτά δεν έχουν καμία σημασία, σημασία έχει πως θα τα πάει με τα μαθήματα στις εξετάσεις". Πφφ... Το μόνο που ήθελε να πει σ' όλους αυτούς το καλό παιδί, ήταν ένα μεγάλο "Άντε και γαμηθείτε". Ξέρεις γιατί;
Γιατί κι εγώ περίμενα περισσότερα από αυτούς ! Περίμενα να ζήσω σε μια κοινωνία που δεν κυριαρχούν τα κλειστά μυαλά και τα ανοιχτά σκέλια. Περίμενα τα σχολεία να μας κάνουν καλούς ανθρώπους, με αξίες, κριτική σκέψη και φιλότιμο. Περίμενα να μετράει λιγάκι και το ποιος είσαι, όχι μονάχα το τι θα γράψεις και το πόσα μπορείς να δώσεις στα φροντιστήρια, στηρίζοντας μια ολόκληρη οικονομία πάνω στην ψευδή ύπαρξη ενός δήθεν κατοχυρωμένου συνταγματικά δικαιώματος.
Κανείς δε σώθηκε ποτέ απ' τις πανελλήνιες. Είναι ένα μεγάλο τίποτα και πάντα θα είναι. Ούτε αρχίζει, ούτε τελειώνει εκεί η ζωή σου, κι αν έτσι πιστεύεις, τότε την υποτιμάς πολύ τη ζωή. Δεν καθορίζεται το μέλλον σου απ' αυτές. Εσύ καθορίζεις το μέλλον σου. Εσύ προσπαθείς. Εσύ παλεύεις. Πάντα εσύ. Και τούτη την προσπάθεια δεν μπορεί να την οριοθετήσει κανένας βαθμός, καμιά έκθεση και κανένας βαθμολογητής που πληρώνεται 2 ευρώ το κάθε γραπτό. Ναι, τόσο αξίζεις, 2 ευρώ. Πόσο σοβαρά παίρνεις τώρα τις εξετάσεις; (Γι' αυτή τη διαδικασία δε θα έπρεπε να πληρώνονται ρε. Αν σέβονται τη δουλειά τους, κι αν αγαπούν τα παιδιά όπως υποτίθεται πως οφείλουν να κάνουν, θα έπρεπε να ζητούν οι ίδιοι να τα διορθώνουν τζάμπα! Αν όχι, σπίτι τους. Αλλά τι λέω κι εγώ τώρα! Θα πάρουν πεντακόσια γραπτά παραπάνω απ' όσα είναι εφικτό να διορθώσουν, θα κουραστούν, θα νευριάσουν και θα τραβούν τα Χ λες και παίζουν τρίλιζα. Αλλά πρέπει κι αυτοί από κάπου να πληρωθούν, τι να κάνουμε, κλέφτες θα γίνουν;)
Να μην απελπίζεσαι, και να μην πας να πέσεις απ' το Σούνιο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να σε κρίνει. Κάνεις ότι κάνεις και το κάνεις για σένα. Οι γονείς σου είναι υποχρεωμένοι να σε στηρίζουν, όπως θα στηρίζεις κι εσύ τα παιδιά σου αύριο μεθαύριο. Σου είπα πως όταν δώσεις το πρώτο μάθημα, και ειδικά την έκθεση, θα καταλάβεις όλα αυτά που σου έλεγα τόοοσο καιρό. Είδες; "Δεν είναι τόσο παλούκια". Ελπίζω σε λίγο καιρό, αν όχι άμεσα, να καταλάβεις κι όλα αυτά που σου λέω τώρα. Μην ασχολείσαι με τους αριθμούς και τις βάσεις κι όλες αυτές τις μπούρδες. Όλα είναι ρευστά. Αλίμονο αν στην πρώτη αναποδιά τα παρατούσαμε. Νέα παιδιά και μας ρίχνουν σ' αυτό το τρυπάκι για να ασχολούμαστε μ' όλες αυτές τις αηδίες σαν υπνωτισμένοι, αντί να κοιτάμε τα χάλια του κόσμου και να προσπαθούμε να τον βελτιώσουμε...
Γράφεις καλά, και πάντα θα γράφεις καλά. Κι άμα τελικά δεν κάτσει, πανελλήνιες δίνεις και του χρόνου. Στο διάολο και τα χαρτιά, και τα πανεπιστήμια, και τα βολέματα. Η ζωή που χάνεις μες στο άγχος και τη θλίψη, πίστεψε με, δεν επιστρέφει!

Και αυτό το βάζω εδώ για να το διαβάσεις κι εσύ κι όλοι οι υπόλοιποι που σκέφτονται έτσι.
Δε σου ευχήθηκα καλή επιτυχία. Σου ευχήθηκα ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ και στο ξαναεύχομαι.
Σε σένα και σε όλους...

Καμία γιαγιά δε βασανίστηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων

2010-05-11T16:57:00.003+03:00

Ασφαλιστικό: Μια άλλη (?) οπτική

Mε φαντάζεσαι μικροσυνταξιούχα στο Σύνταγμα
με το εγγόνι του Αποστόλη
να μου κάνει πλάκα ντυμένο Χάρος ???

Thanks to Amaris για το vid...

Ξελασπώστε το παρόν

2010-05-10T09:04:00.002+03:00

Στον Ηλίθιο του, ο Ντοστογιέφσκι, λέει πως όταν διαβάζεις σε κάποιον την θανατική του καταδίκη, του αφαιρείς κάθε ελπίδα, με αποτέλεσμα πριν τον εξοντώσεις κυριολεκτικά, να τον εξοντώνεις πνευματικά και ηθικά. Αν στήσεις έναν άνθρωπο μπροστά σε ένα κανόνι και το πυροδοτήσεις, αυτός, παρά το αναπόφευκτο της καταστάσεως, θα διατηρεί μια κάποια ελπίδα. Αν όμως πάραυτα στον ίδιο άνθρωπο διαβάσεις την θανατική του καταδίκη, αυτή η ελπίδα θα λυγίσει και θα αφανιστεί.
Παρατηρώντας όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω, μου έρχεται στο νου εκείνη η ιστορία με τον τύπο που αποφάσισε να βουτήξει στο κενό από έναν ουρανοξύστη, και κάθε τρία μέτρα έλεγε από μέσα του "ως εδώ καλά". Μπορεί να μην ήμασταν ποτέ ιδιαίτερα ψηλά, ξαφνικά όμως το τσιμέντο του πεζοδρομίου μοιάζει να πλησιάζει όλο και περισσότερο, κάνοντας τα γράμματα της καταδίκης, που είναι γραμμένη απάνω του, όλο και πιο ευανάγνωστα. Τι και ποιος να φταίει άραγε; Το Δ.Ν.Τ.; Το ευρώ; Ο καπιταλισμός; Οι Γερμανοί; Τα αλάνια της Wall Street που βρήκαν στον χάρτη κατά που πέφτει η Ελλάδα; Η ευθύνη είναι βαριά κι έχω τόσες επιλογές να την αποθέσω απάνω σε κάποιον απ' αυτούς ή και σε όλους μάζί. Κι όμως την κρατάω... "Ένας σπουδαίος πολιτισμός δεν μπορεί να κατακτηθεί από εξωγενείς παράγοντες, μέχρις ότου να καταστραφεί ολοκληρωτικά εκ των έσω". Αν σταματήσουμε για λίγο να κοιτάμε απ' το παράθυρο, μπορούμε να στρέψουμε το βλέμμα στον καθρέφτη. Τον βλέπεις τον εαυτό σου; Τον ακούς; Του μιλάς; Μη φοβάσαι, προς το παρόν έχεις τη δυνατότητα να συζητάς μαζί του ελεύθερα. Το θέμα είναι μπορείς; Ο καθένας βαμμένος με τα χρώματα του, θεωρεί ότι ορίζεται διαφορετικά, ότι ξεχωρίζει (κι ας φοράει σε πολλές περιπτώσεις παρωπίδες). Κόκκινο, πράσινο, μπλε, σ' όποιο χρώμα κι αν βουτάς, όταν μισείς, δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση, η ψυχή σου είναι μαύρη. Είτε αποστρέφεσαι τον ματατζή, είτε τον μετανάστη, τους φασίστες ή τους αναρχικούς, το όριο σου είναι το ίδιο, ανεξαρτήτως αντιλήψεων. Μπαίνοντας κάτω από ταμπέλες αποτάσσουμε εμείς οι ίδιοι τις ελευθερίες μας. Ο Άσιμος ήξερε... Ανθρώπους ψάχνουμε, όχι ιδεολογίες, ανθρώπους να 'χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη. Εμείς αγνοούμε επιδεικτικά... Σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, υπακούοντας ασυνείδητα κι άβουλα στερεοτυπικά ή δήθεν πολιτικά προστάγματα, ενώ άλλοι εκμεταλλεύονται ακόμα και τούτες τις καταστάσεις εις βάρος μας και προς εξυπηρέτηση δικών τους συμφερόντων. Αυτά γίνονταν πάντα, θα μου πεις. Ναι... Γίνονταν πάντα. Γίνονταν όμως τότε. Τότε που μπορούσες ακόμα να πεις "μέχρι εδώ καλά". Τώρα όμως κάτι έχει αλλάξει. Τώρα πλησιάζουμε επικίνδυνα στο έδαφος και τα πράγματα δεν μοιάζουν να είναι και τόσο καλά. Παράλληλα έχουν βαλθεί όλοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, wannabe Μπερλουσκόνιδες, ωφελιμιστές και καιροσκόποι, να απαντήσουν στην πρώτη ερώτηση τούτου του κειμένου με ένα, εμμέσως πλην σαφώς, "Εσύ φταις, Έλληνα!". Όμως, ξέρεις, το πλοίο βουλιάζει, όσοι είναι να σωθούν, θα σωθούν, γιατί πολύ απλά, ποτέ δεν κινδύνευσαν. Οι σωσίβιες λέμβοι είναι λίγες, και μάντεψε, δεν έχουν καμία όρεξη να τις μοιραστούν μαζί σου. Ας τους αγνοήσουμε όμως. Έλα να αλληλοκατηγορούμαστε για το ποιος φταίει. Είναι η κατάλληλη στιγμή να το κάνουμε! Προσωπικά δυσκολεύομαι πολύ να διαφωνήσω ή να συμφωνήσω με αυτό το "Εμείς φταίμε". Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να επιρρίπτει κανείς ευθύνες, ακόμα κι αν έχει δίκιο. Το θέμα είναι τα "γιατί" που τις συνοδεύουν, τα οποία σπανίως αναλογιζόμαστε, με αποτέλεσμα κάθε λύση στα προβλήματα, αν υπάρξει, να είναι πρόσκαιρη και επιφανειακή. Ο κόσμος έχει γεμίσει υποκριτές. Στη ζωή, στους δρόμους, στα σχολεία, στις εφημερίδες, στα κανάλια, στα υπουργεία, στη Βουλή. Η αλλαγή είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Μπορείς να πας σ' όσες πορείες θέλεις, και καλά θα κάνεις. Όμως δεν αρκεί αυτό από μόνο του. Αν η αλλαγή, η οποία μπορεί να ξεκινήσει απ' τα πιο απλά πράγματα, δεν στεριώσει καλά μέσα μας πρώτα, και με σεβασμό προς τον εαυτό μας, δε θα στεριώσει πουθενά. Παραφρασμένος ο Μαγιακόφκσι ίσως θα σου έλεγε:

"Δεν είναι μόνον η επανάσταση στους δρόμους,
στην οργή και στα συνθήματα.
Είναι και μες στο σπίτι, στο τραπεζάκι μπρός,
στις σχέσεις, στη φαμίλια, στην καθημερινή ρουτίνα.
Πόλεμος δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λες ναι ναι, στα μέτωπα με βολές πολυβόλου.
Της φαμίλιας, του σπιτικού, η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή δεν είναι διόλου.
Το μέλλον δε θα 'ρθει από μονάχο του
έτσι νέτο-σκέτο
αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς".

Τι είναι το να ληστέψεις μια τράπεζα, μπροστά στο να την ιδρύσεις;

2010-05-09T21:04:00.002+03:00

Το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτου

2010-04-25T10:30:00.000+03:00

Απορία Κυριακάτικου πρωινού: Πόσο άριστη θα ήταν άραγε η κυβέρνηση μας, αν ξέραμε πως να κυβερνάμε τους εαυτούς μας...; "Το χαρακτηριστικό των δυνατών λαών είναι η αχαριστία απέναντι στους μεγάλους άνδρες της πατρίδας τους" πίστευε ο Πλούταρχος. Και τελικά ίσως έτσι να ήταν, κι έτσι να είναι. Εμείς όμως, όσων αφορά την πνευματική κληρονομία μας, δεν έχουμε απλά μνήμη επιλεκτική, αλλά διαστρεβλωτική. Όχι μόνο δεν είμαστε αχάριστοι στους ανθρώπους που προσφέρουν, αλλά είμαστε ανεκτικοί σε αυτούς που φυγοπονούν. Κι ακόμα χειρότερα αδιαφορούμε για αυτούς που φλεβοτομούν το μέλλον μας. Μμμ... Ίσως βέβαια να κάνω λάθος με αυτούς τους τελευταίους. Ίσως να τους αγαπάμε. Κάποιος πρέπει να γεμίζει τα δελτία ειδήσεων άλλωστε...
"Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί τεντωμένο ανάμεσα στο ζώο και τον Υπεράνθρωπο, ένα σκοινί πάνω από μια άβυσσο" μας λέει ο Νίτσε εδώ και δεκάδες χρόνια. Μα "ο καθένας μας για τον εαυτό του είναι άνθρωπος με Α κεφαλαίο" - Αξίωμα. Καθώς διανύουμε τις ζωές, τις μέρες και τα έργα μας παριστάνοντας πως υπάρχουμε, συνηθίσαμε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας αχόρταγα ψάχνοντας για ελαττώματα στους άλλους. Λες κι αυτά θα θρέψουν το δικό μας "εγώ". Εγώ ο έξυπνος, γύρω μου ανόητοι. Εγώ ο σωστός, γύρω μου τα λάθη. Εγώ ο ηθικός, γύρω μου αμοραλιστές. Εγώ ο δίκαιος, γύρω μου οι κλέφτες (το πρώτο είναι παντός καιρού, τα δυο τελευταία όμως φοριούνται πολύ αυτή την εποχή, διαλέγεις και παίρνεις). Όλοι μας, μισούμε ο ένας τον άλλο. Και αυτό το αμφίδρομο μίσος, είναι το μοναδικό πράγμα που μας ολοκληρώνει. Αλλά μήπως όταν βλέπω πως ο γιαλός είναι στραβός, αρμενίζω εγώ στραβά; Φευ... Μα πως αλλιώς να φερθούν στο κοπάδι, όπου ο καθένας θεωρεί τον διπλανό του ηλίθιο... Ως ποιο σημείο πρέπει να μας φέρουν ώστε επιτέλους στους άλλους να δούμε τον εαυτό μας; Και αντί για το ''Εγώ'' και το ''Αυτοί'' να πούμε επιτέλους ''ΕΜΕΙΣ''; Αλλά γιατί; Αφού ο καθένας από εμάς είναι το τελευταίο γράμμα της αλφαβήτου. Έτσι δε μας είπαν;

Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι το να καλείς να γίνουν όλοι ανεξάρτητοι και ελεύθεροι. Ας λατρέψουμε τους φόβους μας επιτέλους. Πόσα ερεθίσματα μας προσέφεραν απλόχερα για να το κάνουμε. SARS, γρίπη των πτηνών, γρίπη των χοίρων, ιός των υπολογιστών, ιός της τρομοκρατίας, πόλεμος στο λίπος, πόλεμος στο κάπνισμα, 2012, παρασκευή και 13... Αλίμονο από φαντασία και δημιουργικότητα άλλο τίποτα. (Για την εξυπνάδα τους δεν μπορώ να πω το ίδιο βέβαια. Τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι το αυτοάνοσο νόσημα της βλακείας θα μας ξεκάνει έτσι κι αλλιώς;). Οι μάζες πρέπει να είναι υποδουλωμένες. Να τρέφονται με παραισθήσεις και τρόμο. Με λάθος χρήση της ελευθερίας, αυτή θα μας ξεσκίσει. Να τη φοβόμαστε την ελευθερία... Ε;

Μα τέτοιες σκέψεις είναι πολυτέλειες, εμείς άλλωστε είμαστε συνεχώς απασχολημένοι με άλλα πράγματα. Απασχολημένοι στο να διαιρούμαστε μεταξύ του ρομαντισμού της αντίστασης και της αναγκαίας προσαρμογής για επιβίωση. Να διαιρούμαστε σε αριστερά, δεξιά, κέντρο κι άκρα. Να υιοθετούμε γνώμες, μα απόψεις να μην έχουμε. Να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, με κριτήριο τα χρώματα, τα έθνη, τις φυλές, τις θρησκείες, τις ταξικές θέσεις, τα εισοδήματα. Και τελικά διαχωρισμένοι μεταξύ μας να καταντάμε να είμαστε όλοι ίδιοι και να χρήζουμε όλοι της ίδιας αντιμετώπισης. Καταστολή και περιπαίξιμο. Προφανές. Το περίφημο σύστημα μας ελέγχει. Αλλά εάν ο καθένας αρχίσει να σκέφτεται εκτός σχεδίου, τότε του συστήματος δεν του απομένουν αρκετά χέρια, μέθοδοι και κανόνες για να μας τιμωρήσει όλους... Μα υπάρχουν τόσα καλούπια για να χωρέσει κανείς ! Τόσοι επιθετικοί προσδιορισμοί να μας χαρακτηρίσουν, τόσες μόδες να ακολουθήσουμε, τόσες οθόνες να κοιτάξουμε. Η εποχή των εντυπώσεων. Λάθος ή σωστών, δεν έχει σημασία, όσο το βεληνεκές τους είναι το μέγιστο δυνατό. Κι έτσι φτάνουμε στο μικροσκοπικό κι όμως διόλου ευκαταφρόνητο συμπέρασμα...

Τι επανάσταση που είναι στις μέρες μας να μπορείς υπερήφανα να κοιτάς στα μάτια τον κόσμο και το είδωλο σου στον καθρέφτη...

Τι επανάσταση να είσαι απλά, και σε οποιαδήποτε κατάσταση, ο εαυτός σου...

Ο καφές και η Δημοκρατία

2010-04-18T18:59:00.003+03:00

Δυο πράγματα δεν ευδοκιμούν στη χώρα μας· το ένα είναι το δέντρο του καφέ και το άλλο η Δημοκρατία. Και τα δύο μας έρχονται από το εξωτερικό. Στα χώματά μας δεν μπορέσαμε ν' αναπτύξουμε με κανένα τρόπο το δέντρο του καφέ. Το κλίμα της χώρας μας, το νερό, το

χώμα, δεν είναι κατάλληλα για την ανάπτυξη του δέντρου αυτού.

Όσο για τη Δημοκρατία... Η αλήθεια είναι πως ό,τι περνούσε από το χέρι μας, δεν παραλείψαμε να το κάνουμε, για την ανάπτυξή της, για την εδραίωσή της. Αν κοιτάξετε την ιστορία μας, πριν από εκατό χρόνια πάνω κάτω ρίχτηκε στη χώρα μας ο σπόρος της Δημοκρατίας. Είναι εκατό χρόνια που όλο λέμε:

"Αμάν η Δημοκρατία μας μπουμπούκιασε!..."

"Η νεαρή Δημοκρατία μας!..."

"Αμάν η νεαρή Δημοκρατία μας!..."

Να είναι δοξασμένος αυτός που τη μεγάλωσε, μόλις καταφέραμε τόσα χρόνια να φέρουμε σ' αυτό το ανάστημα τη Δημοκρατία, έγινε ένα φιντάνι η Δημοκρατία. Αν ξοδεύαμε αυτό τον κόπο των εκατό χρόνων που αφιερώσαμε στη Δημοκρατία, για την ανάπτυξη του καφέ, σήμερα η χώρα μας θα γινόταν δάσος από καφέ, που δεν τ' άγγιξε ο μπαλτάς του ξυλοκόπου. Στο παρελθόν κρίθηκε απαραίτητο, δεν το είχαμε καταλάβει· αντί να φυτέψουμε σπόρο καφέ, φυτέψαμε το σπόρο της Δημοκρατίας. "Δόξα τω Θεώ", αν και δεν έχουμε καμιά στενοχώρια απ' τη μεριά της Δημοκρατίας, εμείς ξέρουμε το τι

τραβάμε από την έλλειψη του καφέ. Καφές είναι αυτός!... Δε μοιάζει σε τίποτε. Έτσι είναι η Δημοκρατία; Και να είναι και να μην είναι το ίδιο κάνει...

Αν δεν υπάρχει καφές, του ανθρώπου το κεφάλι γυρίζει, αν δεν υπάρχει Δημοκρατία, του ανθρώπου το κεφάλι δεν γυρίζει. Ο καφές μοσκοβολάει, η Δημοκρατία ούτε καν έχει μυρουδιά. Τον καφέ τον βάζεις στο φλιτζάνι, τον πίνεις. Η Δημοκρατία ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται. Σε τι χρειάζεται αυτή η Δημοκρατία, μπορείτε να μου πείτε;

Στη χώρα μας έρχεται από το εξωτερικό μπόλικη μπόλικη Δημοκρατία, αλλά καφές δεν έρχεται. Τον καφέ τον πουλάνε, τη Δημοκρατία τη δίνουν. Ο καφές είναι με λεφτά, η Δημοκρατία τζάμπα... Για τον καφέ χρειάζεται συνάλλαγμα, για τη Δημοκρατία τίποτα δεν χρειάζεται. Για κοιτάξτε το τι τραβάμε απ' τον καφέ. Σάμπως δεν έχουμε συνηθίσει στον καλό καφέ; Αμέσως καταλαβαίνουμε τον

καλό καφέ απ' τον άσκημο, το μπαγιάτικο απ 'το φρέσκο, το νοθεμένο απ 'το σκέτο.

Ζωή να 'χουνε, μερικοί πατριώτες μας έκαναν ψεύτικο καφέ. Στην αρχή βγήκε ο κριθαρένιος καφές, δεν έπιασε. Ύστερα βγήκε καφές από φασόλια, δεν το κατάπιαμε. Εμείς σαν έθνος είμαστε θεριακλήδες του καφέ· αν και καταπίνουμε όλες τις απομιμήσεις, του καφέ την απομίμηση δεν την καταπίνουμε.
Ω, Ύψιστε! Να γινόταν, τόσο δα απ' ό,τι καταλαβαίνουμε απ' αυτόν τον καφέ, να καταλαβαίναμε και από Δημοκρατία...

Aziz Nesin

(Για τον λευτέρη)

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

2010-04-16T00:06:00.000+03:00

130 ευρά κοινόχρηστα, Μάρτη μήνα, για ένα φοιτητικό διαμέρισμα (με κατσαρίδες γκρρρ) που ήδη χρυσοπληρώνουμε στο νοίκι, χωρίς έστω ν' αξίζει τα λεφτά του.
Πιάσαμε Απρίλιο κι ακόμα ανάβουν θέρμανση. Μπαίνω στο σπίτι και σκάω. (Όλο το χειμώνα τον έβγαλα με κοντομάνικα).
Ρωτάς τη διαχειρίστρια ως πότε πια θα συνεχιστεί αυτό, και σου λέει η θείτσα "Ε κρυώνω λιγάκι...". Κι οι υπόλοιποι τι φταίνε να πληρώνουν τα χρόνια σου διπλά για φυσικό αέριο ? Κόψε τα nestea.

Εδώ και καιρό ψάχνομαι να μετακομίσω. Άλλος χαμός εκεί. Για ένα ανθρώπινο διαμερισματάκι σου ζητάνε πάνω από 400 ευρώ το μήνα, ενώ με τα ίδια λεφτά νοικιάζεις λίγο πιο μακριά απ' το κέντρο σπίτι για ολόκληρη οικογένεια. Και οι νέες μόδες: μπάνια χωρίς ντουσιέρα ή μπανιέρα, μόνο με το πάτωμα της Τσανακλίδου και μια βρύση. Ατομική θέρμανση να θεωρούνται τα air conditions. Έλεος.
Όσο για τις περιγραφές, τα σπάνε.
"Ενοικιάζεται διαμέρισμα ευάερο, ευήλιο και μπλα μπλα μπλα..." και σου δείχνει στη φωτογραφία υπόγειο six feet under.
"Διαθέτει κουφώματα αλουμινίου και τεθωρακισμένη πόρτα...". Πυροβόλο έχει η πόρτα ?
"Οι ιδιοκτήτες είναι γλυκύτατοι άνθρωποι, θα τους λατρέψετε" γράφει ο ίδιος ο ιδιοκτήτης στην αγγελία του. Γιατί ρε φίλε θα πίνουμε καφέ ή σκοπεύεις να έρχεσαι συχνά ?
"Το διαμέρισμα έχει θέα θάλασσα απ' το πλάι". Σκιάχτηκα εγώ αν έχει θέα, άλλα όταν νοείς αυτή ως θέα θάλασσα είσαι άκυρος.

Μετακομίζω .&-

Πες μου που πάνε όταν πεθαίνουν οι αλήτες...

2010-04-14T22:16:00.003+03:00

Ευχαριστώ...

Γιατί με αυτά μεγάλωσα...

Καλό ταξίδι ρε Μάνο...

Master of puppets

2010-04-11T03:57:00.001+03:00

"Είσαι καλός με άπειρους τρόπους, και δεν είσαι κακός όταν δεν είσαι καλός. Απλά χασομεράς και τεμπελιάζεις. Τι κρίμα που τα ελάφια δε μπορούν να μάθουν στις χελώνες να είναι γρήγορες. Η καλοσύνη σου βρίσκεται στη λαχτάρα σου να βρεις το γιγαντιαίο εαυτό σου· κι αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε όλους. Αλλά σε μερικούς αυτή η λαχτάρα είναι χείμαρρος ορμητικός που τρέχει προς τη θάλασσα κουβαλώντας τα μυστικά της λοφοπλαγιάς και τα τραγούδια του δάσους. Και σε άλλους είναι ένα ήσυχο ρυάκι που χάνεται στις γωνίες και φιδογυρίζει και χρονοτριβεί πριν φτάσει στην άκρη. Ωστόσο μην αφήσεις αυτόν που λαχταρά πολύ να πει σ' αυτόν που λαχταρά λίγο: «Γιατί αργείς και κοντοστέκεσαι ;». Γιατί αυτός που είναι αληθινά καλός δε ρωτά το γυμνό: «Πού είναι τα ρούχα σου ;». Ούτε τον άστεγο: «Τί απέγινε το σπίτι σου ;»."

Μέτρα από εδώ, μέτρα από εκεί, μετράνε όλοι και βρίσκουν λειψά αυτά που κάποτε είχαμε πολλά ή έστω αρκετά. Μα πού πήγαν ; Εσύ ; Μέτρησες τίποτα εσύ ; Αυτά που πάντα τα είχαμε λειψά γιατί δεν τα ψάχνει κανένας ;
Μια κοπέλα κόλλησε ένα "ΠΩΛΕΙΤΑΙ" απάνω στη ψυχή της, κάθισε μπροστά στο φακό και ξαφνικά ο Θεός έπλασε την ηθική. Εσύ την είδες ; Την αγόρασες ; Τη διαπόμπευσες ; Τη συγχώρεσες ;
Ένα παιδί έσκασε σαν πυροτέχνημα γιατί κάποιοι άλλοι είναι εγκεφαλικά καμένοι. Εσύ φώναξες ; Σώπασες ; Αναρωτήθηκες «Ω μα που είναι επιτέλους οι επαναστάτες του Δεκέμβρη να τα σπάσουν ξανά ;» ; Τουλάχιστον έφτιαξες κάνα γκρουπ στο facebook βρε αδερφέ ; (Πως δειλιάζω να ρωτήσω αν ένιωσες κάτι... Οτιδήποτε...)
Οι ΟΥ(Γ)Κάδες ξαφνικά σου βγήκαν ρατσιστές (ή πατριώτες, εξαρτάται σε ποια πλευρά του δρόμου στεκόσουν). Αμαύρωσαν την εθνική σου επέτειο ή επιτέλους κάποιος (ξανα)φώναξε σ' αυτή τη χώρα αυτά που πιστεύεις ;

Κρίνω, κρίνεις, κρίνει, κρίνουμε, κρίνετε αλλά μόνο και πάντα οι άλλοι "κάνουν". Εμείς, με την εκάστοτε υπόδειξη των καλοπροαίρετων media, αρκεί να θυμόμαστε ν' αλλάζουμε μπαταρίες στα φωτοστέφανα μας και στα τηλεκοντρόλ μας. Όλα τ' άλλα εκτελούνται αυτόματα σαν αλυσιδωτές ψευδοαντιδράσεις.
Άλλωστε όταν πρόκειται για ευθύνες, όλοι είμαστε εις το... οι άλλοι ! Όχι εμείς ! Όχι εγώ ! Όχι...

"Σε έχω συχνά ακούσει να μιλάς για κάποιον που κάνει κακό σαν να μην είναι ένας από εσάς, αλλά κάποιος ξένος που εισέβαλε στον κόσμο σας. Εγώ όμως λέγω πως όπως οι άγιοι και οι δίκαιοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν το μέγιστο ύψος που βρίσκεται μέσα στον καθένα σας, έτσι και οι κακοί και οι αδύνατοι δεν μπορούν να πέσουν χαμηλότερα απ' το μέγιστο βάθος που βρίσκεται επίσης στον καθένα σας. Κι όπως το φυλλαράκι δεν κιτρινίζει μόνο του αλλά με τη σιωπηρή συναίνεση όλου του δέντρου, έτσι και αυτός που κάνει το κακό δεν μπορεί να το κάνει χωρίς την κρυφή συναίνεση όλων σας. Σαν να ακολουθείτε μια πομπή, όλοι μαζί πορεύεστε προς το θεϊκό σας εαυτό. Εσείς είστε η οδός, εσείς και οι οδοιπόροι. Κι όταν ένας από εσάς πέφτει καταγής, πέφτει για χάρη όλων αυτών που ακολουθούν, προειδοποιώντας για το λιθάρι που πάνω του σκόνταψε. Μάλιστα, πέφτει και εξαιτίας αυτών που προπορεύονται, γιατί, αν και βάδισαν πιο γοργά και σίγουρα, δεν έβγαλαν το λιθάρι απ' το δρόμο."

*Τα αποσπάσματα στα εισαγωγικά είναι απ' το βιβλίο του Kahlil Gibran, "Ο Προφήτης".

Dislike

2010-03-29T04:09:00.000+03:00

Βλέπω τη μικρή μου αδερφή να τριγυρνά στο facebook. Διαολίζομαι σκεπτόμενη όλα αυτά τα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει, αντί να αναλώνεται σε διαδικτυακές φάρμες, τοίχους, likes και "αξιολογήσεις" φωτογραφιών των φίλων της. Κάποια στιγμή με φωνάζει, θέλει να δω μια δωδεκάχρονη συμμαθήτρια της, που λίγο πολύ έχει στηθεί (αν με νοείτε) μπροστά στο φακό και έχει συγκεντρώσει ανάλογα σχόλια από κάτω. Αυτό που αντικρίζω δεν μου είναι ευχάριστο. Με απογοητεύει. Με θυμώνει. Η μικρή το καταλαβαίνει. Όπως καταλαβαίνει και το ότι αυτό που κάνει το άλλο κορίτσι δεν είναι σωστό... Θέλω να της μιλήσω, να της εξηγήσω, αλλά δεν ξέρω τι να της πρωτοπώ...
Δε φταίει η συμμαθήτρια της, είναι παιδί και τα παιδιά πράττουν κατ' ομοίωσιν των παραδειγμάτων που η κοινωνία άμεσα ή έμμεσα τους προβάλλει. Κάποτε ο ευτελισμός των αξιών και του ίδιου του ανθρώπου κρυβόταν πίσω από ένα σωρό πράξεις που θα του προσέφεραν ευκολότερη επαγγελματική και κοινωνική ανέλιξη, ευκολότερο χρήμα, ευκολότερες σχέσεις, ευκολότερη επιβίωση. Τώρα αυτός ο ευτελισμός, εξελιγμένος και θεριεμένος, δεν κρύβεται πια. Βγαίνει χαμογελαστός στην τηλεόραση σου, κάθεται στις έδρες της Βουλής της χώρας σου, τρέχει απ' τις πένες μεγαλοδημοσιογράφων, αλλάζει χέρια σαν τα "φακελάκια" στο δημόσιο, σου κλείνει το μάτι στο δρόμο. Τυλιγμένος με τα πέπλα που προσφέρει η μαζική αποδοχή του, είναι πλέον πολύ πιο ευπαρουσίαστος και κατά συνέπεια πολύ πιο εύπεπτος. Άλλωστε "η σύγχρονη ηθική συνιστάται στην αποδοχή των προδιαγραφών της κάθε εποχής" (O. Wilde). Κι οι εποχές αλλάζουν. Το πλήθος ακολουθεί τα προστάγματα. Όσοι δεν το κάνουν περιθωριοποιούνται... Η νέα γενιά δεν ξέρει την ιστορία των προηγουμένων, ούτε ξέρει ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που μας κυβερνούν και μας ορίζουν. Πως θ' αποφασίσει για το μετά ? Η κοινωνία και το κράτος βρίσκονται υπό διάλυση, και το μόνο που κάνουν οι περισσότεροι είναι να αναμασούν οτιδήποτε έντεχνα και προπαγανδιστικά μας πετάνε για να αποκεντρώσουν την προσοχή μας από εκεί που πρέπει...
Ο καθηγητής κοινωνικής ψυχολογίας Ν. Χρηστάκης, προλογίζοντας την Ψυχολογία των μαζών του Le Bon, γράφει ότι η συνείδηση είναι ατομική, το ασυνείδητο είναι συλλογικό. Ως αποτέλεσμα της υποβολής που δέχεται απ' τους εκάστοτε προπαγανδιστές, το άτομο γίνεται θύμα της νοητικής μετάδοσης, της ταχείας και έντονης κοινοποίησης συναισθημάτων και πράξεων στο εσωτερικό της μάζας. Δεν μπορεί πλέον να αξιολογήσει ότι υποπίπτει στην αντίληψη του, ούτε να ελέγξει τις συγκινήσεις και τις ενέργειες του, γίνεται ένας βάρβαρος, που αισθάνεται και πράττει δίχως κριτικό πνεύμα ό,τι και οι άλλοι γύρω του, που έχει την τάση να μετατρέπει αμέσως σε πράξη τις ιδέες στις οποίες έχει υποβληθεί, που εν ολίγοις παραλλάσσεται, γίνεται ένα άβουλο πλάσμα, εύπιστο και ετεροκίνητο.
Σίγουρα όλα αυτά τα πράγματα ένα παιδικό μυαλουδάκι δεν μπορεί να τα αντιληφθεί. Αυτό όμως είναι και το χρέος των μεγάλων. Να τους διασφαλίσουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής, να τα καθοδηγούν δίνοντας τους τα κατάλληλα εφόδια για να πορευθούν μετέπειτα μόνα τους σε σωστούς δρόμους. Τα ήθη πλέον είναι εύπλαστα και οι ψυχές το ίδιο. Είναι αναγκαίο να ξεκολλήσουν τα παιδιά και οι νέοι απ' όλες αυτές τις φτηνές μαζικές ασχολίες, που καταναλώνουν το χρόνο τους, χαραμίζουν τις δυνατότητες τους και τείνουν να ευτελίζουν το ήθος τους. Θεωρώ υπέρτατη υποχρέωση των προηγουμένων γενιών, εφόσον δεν παρέδωσαν ένα άξιο παρόν, τουλάχιστον να συμβάλλουν στη διασφάλιση του μέλλοντος.
(Και μια παράκληση για το τέλος. Με κάθε καλή πρόθεση. Ας ρίξουν μια ματιά οι γονείς, ή και τα μεγαλύτερα αδέρφια, στις δραστηριότητες των παιδιών στο διαδίκτυο. Όταν μένουν μόνα μπροστά στην οθόνη καμιά φορά πράττουν λανθασμένα και αλόγιστα, επηρεασμένα από λάθος παραδείγματα. Μερικοί ίσως έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που είδα κι εγώ. Ας αναλογιστούν τα προηγούμενα κι ας πράξουν ανάλογα...)

25η

2010-03-25T20:50:00.005+02:00

________________________________

Update Με Ρίγος Εθνικής Συγκινήσεως...

"Αυτοί οι οποίοι διακινδυνεύουν καθημερινά την σωματική τους ακεραιότητα για την τιμή της Πατρίδας, διώκονται γιατί χρησιμοποίησαν συνθήματα που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τη σημαία του Έθνους."

(Δηλώσεις του Λα.Ο.Σ. για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση)

Ούτε τέτοια τιμή, ούτε τέτοια σημαία, ούτε τέτοια πατρίδα θέλω...

Τα πιτσιρίκια στις φωτογραφίες θέλω, να χαμογελάνε... Όλα τα πιτσιρίκια...

Ειρήνη Ημίν...

Εσύ τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις ?

2010-03-14T15:55:00.002+02:00

Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ζωγράφος. Είχαμε ένα καβαλέτο στο νηπιαγωγείο και κάθε Παρασκευή ένα παιδάκι μπορούσε να ζωγραφίσει τα εσώψυχα του σε καμβά. Μετά η κυρία Δώρα το κρεμούσε (όχι το παιδί, τον καμβά) ψηλά στον τοίχο της τάξης, πλάι στις ζωγραφιές των υπολοίπων. Μια μέρα ήρθε κι η σειρά μου λοιπόν. Θυμάμαι πριν ξεκινήσω τους ελαιοχρωματισμούς, γύρισα και κοίταξα τα καλλιτεχνικά παράγωγα των συμμαθητών μου κι όλα απεικόνιζαν ένα σπιτάκι με δύο παράθυρα και μια καμινάδα. Όλα όμως. Μου τη βαράει εμένα και άρχισα να περιλούζω τον καμβά με ότι χρώμα είχαμε διαθέσιμο. Όταν τελείωσα φώναξα και τη νηπιαγωγό να το δει. Τελικά κατέληξα να είμαι τιμωρία για όλη την υπόλοιπη μέρα, επειδή "δεν έφτιαξα κι εγώ ένα σπιτάκι σαν τους υπόλοιπους", όπως μου είπε, αλλά χαράμισα τις μπογιές και τον καμβά για να εκφράσω τα ψυχεδελικά μου ένστικτα. Εγώ όμως, ακάθεκτη απ' τις αντιδράσεις που εισέπραττα, συνέχισα να θέλω να γίνω ζωγράφος.
Ανακοινώνοντας τις επαγγελματικές φιλοδοξίες μου στη γιαγιά μου, με συμβούλεψε να διαλέξω μια άλλη δουλειά γιατί οι ζωγράφοι είναι μπατίρηδες και δε θα βγάζω μία. Με προέτρεψε μάλιστα να ασχοληθώ με τους υπολογιστές, καθότι "η τεχνολογία είναι το μέλλον" και "οι προγραμματιστές βγάζουν πολλά λεφτά". Τουλάχιστον δεν μου είπε να γίνω γιατρός ή δικηγόρος, κάτι ήταν κι αυτό. Εγώ και πάλι εξακολούθησα να θέλω τα χρώματα, αγνοώντας τις υποδείξεις (το ότι όντως κατέληξα να σπουδάζω προγραμματισμό είναι απλά αποτέλεσμα συμπτώσεων κι ενός "όσα παίρνει ο άνεμος" μυαλού κατά τη διάρκεια των πανελληνίων).

Στην περιβόητη Τρίτη λυκείου δε μπορούσα να διαλέξω καμιά σχολή, καμία απ' τις επιλογές μου δεν με έλκυε. Ίσως γιατί πίστευα ότι θα έμενα για πάντα ανάμεσα στα δεκαπέντε - δεκαεφτά και δε θα χρειαζόταν να επιλέξω τίποτα άλλο. Ίσως γιατί όλα όσα μου αρέσουν δεν μπορούν να γίνουν κι ούτε θέλω να τα κάνω "επαγγέλματα". Ίσως γιατί απ' τη μια μέρα στην άλλη άλλαζα εγώ η ίδια, πόσο μάλλον οι αποφάσεις κι οι αντιλήψεις μου. Ακόμη και τώρα περνάνε διαστήματα που θα επιθυμούσα να ακολουθήσω άλλα πράγματα απ' αυτά που είναι προδιαγεγραμμένα. Τούτη την περίοδο θέλω να γίνω νηπιαγωγός, συγγραφέας παιδικών παραμυθιών, web developer και εθελόντρια στην Αφρική. Πριν δυο χρόνια ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας και εθελόντρια στην Αφρική (ναι, η Αφρική είναι στάνταρ απ' το γυμνάσιο).
Τι σχέση έχουν τώρα όλα τούτα με αυτό που θέλω να πω ? (Καμία, αλλά η συγγραφική μου δεινότητα με εγκατέλειψε πριν καν την αποκτήσω και επίσης κάπως πρέπει να γεμίσει κι αυτή η στήλη). Απλά όσο πλησιάζει η ώρα των φετινών πανελλαδικών (σαν εκείνη τη διαφήμιση με το σλόγκαν "Ήρθε το τέλος") ακούω όλο και περισσότερα παιδιά να κάνουν παρόμοιες σκέψεις με τις δικές μου. Γιατί όντως έρχεται το τέλος, όχι του ευρύτερου κόσμου, αυτό θα έρθει σε δυο χρόνια, αλλά του δικού τους κόσμου. Του κόσμου στον οποίο μόνη σου υποχρέωση είναι να ξυπνάς στις εφτά το πρωί και να χαζεύεις όλη μέρα ανθρώπους που αποκαλούνται καθηγητές, ενώ ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν γιατί έγιναν καθηγητές. Όμορφα τα όνειρα για το μετά, πραγματικά όμορφα και ίσως τα αγνότερα που θα υπάρξουν ποτέ. Όμως οι περισσότεροι ακόμη βιώνουν τον κόσμο πίσω από μια προστατευτική δικλείδα. Και ξαφνικά πρέπει, ίσως για πρώτη φορά, να πάρουν αποφάσεις με δική τους ευθύνη γι' αυτό που ονομάζεται δικό τους μέλλον. Σπάνια έχουν αντικειμενική και ουσιαστική καθοδήγηση. Σπάνια οι συμβουλές που θα ακούσουν θα είναι καθαρές, προσγειωμένες και παράλληλα συνυφασμένες με τα δικά τους θέλω. Το ρήμα "να βολευτείς" θα σιχαθούν να το ακούνε.
Στα δεκαοχτώ σου συνήθως δε μπορείς να κάνεις εύκολα τέτοιες επιλογές. Δεν ξέρεις τι σε περιμένει στη συνέχεια του δρόμου που θα ακολουθήσεις, όποιος κι αν είναι αυτός. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, όσο μεγάλος ή έμπειρος κι αν είναι, όσο κι αν νοιάζεται για το καλό σου. Θέλω να πιστεύω ότι για τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, κατά βάθος, έχουμε δικαίωμα επιλογής. Ακόμα κι αν μερικές φορές το αρνούμαστε επειδή ξέρουμε πως το κυνήγι του "θέλω" μας θα απαιτούσε άρνηση του συμβιβασμού και πολύ περισσότερο κόπο σε σχέση με το επιβαλλόμενο "πρέπει". Ότι κι αν διαλέξει ο καθένας, αρκεί να θυμάται ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα τελεσίδικο όσο ζούμε. Αρκεί οι επιλογές να του αφήνουν χώρο ν' αναπνέει και να δημιουργεί. Να δημιουργεί γιατί πάνω στη δημιουργικότητα στηρίζεται η βελτίωση κι η εξέλιξη του ανθρώπου. Και να αναπνέει για να μπορεί ν' αλλάζει τις αποφάσεις του, όταν νιώθει πως δεν του αρμόζουν πια...

Ότι ξυπνάει τη δική μου χαρά
Είν' ένα όνειρο σπασμένο στα δύο
Με πιάνει απ' το χέρι και με λόγια γλυκά
Σαν παιδί μ' οδηγάει στ' όμορφό σου σφαγείο

Και να 'μαι ξανά
Σ' ένα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο
Κλωτσάω στα τυφλά
Σαν παλιάτσος σκοντάφτω πάνω στο ίδιο θηρίο
Που όλο μου λέει
Πως η δικιά μου σκλαβιά ειν' ένα χάρτινο τσίρκο
Με κάνει να κλαίω
Και φαίνομαι αστείος, γίνομαι αστείος...

(Τρύπες - Χάρτινο Τσίρκο)

Ανακοίνωσις

2010-03-04T18:31:00.001+02:00

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΠΙΤΙ

Διαμέρισμα στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

στις περιοχές

ΦΑΛΗΡΟ, Αγ. ΤΡΙΑΔΑ - Λ. ΣΤΡΑΤΟΥ, ΜΠΟΤΣΑΡΗ,

και στα περίχωρα που εμφανίζονται στο χάρτη
(από Δελφών και κάτω).

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Γύρω στα 50-60 τ.μ.

Σε όσο καλύτερη κατάσταση γίνεται.

Στο σπίτι θέλω να μένω μόνο εγώ,

αυτό σημαίνει ΟΧΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ και λοιποί μουσαφιραίοι.

Το μπάνιο να έχει τουλάχιστον ντους και να είναι καθαρό,

δηλαδή κάπως έτσι (λέεεμε τώρα),

και η κουζίνα να είναι έτσι (ξαναλέεεμε τώρα),

θα επιθυμούσα επίσης ένα υπνοδωμάτιο κι ένα σαλόνι αν είναι εύκαιρα.

Ατομική θέρμανση πετρέλαιο ή φυσικό αέριο

(δεν κατέχω απ' αυτά, ρώτα τη μάνα μου),

κατά προτίμηση σε 2ο, 3ο, άντε 4ο όροφο.

Κουφώματα αλουμινίου και πόρτα ασφαλείας θα ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Βασικά πάρε αυτό και βαλ' το στην περιοχή που θέλω και ντάξει είμαστε.

Όσο για τα των χρημάτων, δε χρειάζεται καμία ανησυχία...

Θα σας κάνω καλή τιμή !

(Χμ, ντάξει σκάω, υπολόγιζε γύρω στα 300,

άντε και κάτι ψιλά,

αρκεί να μην μας πιάνεις τον ~~κώλο~~ με τα κοινόχρηστα)

Να σημειώσω ότι η μελλοντική σας ένοικος είναι ένα καλό γλυκύτατο κορίτσι, με ανατροφή, πιάνο και αγγλικά (και κάτι γερμανικά, ο Θεός να τα κάνει), δεν πίνει (πολύ), δεν καπνίζει, δε μιλάει, δε λαλάει, δεν ενοχλεί, δεν κατεδαφίζει σπίτια.

Να σημειώσω επίσης ότι αν τελικά το Πα.Μακ. δε μου δώσει τη μεταγραφή, δυστυχώς για εσάς, δε θα σας κάνω την τιμή.

Ανύπαρκτοι αναγνώστες μου καταθέστε τις προτάσεις σας στο mail μου, μια προκαταβολή στον τραπεζικό μου λογαριασμό και... May the best win !

Υ.Γ. Πφφ... Αλήθεια, ψάχνω για σπίτι...

Antithesis

2010-02-26T10:23:00.001+02:00

Got the point, love ?

Όταν η ξεφτίλα ανάγεται σε επιστήμη

2010-02-22T20:42:00.005+02:00

Σαββάτο μεσημέρι, κάθεσαι στο τραπέζι με την οικογένεια σου και κάπου εκεί γύρω βρίσκεται μια τηλεόραση ανοιχτή - από συνήθεια. Γνώριμη εικόνα. Εκεί που τρως βλέπεις κι ακούς διάφορα. Όπως μια διαφήμιση αναψυκτικού με ένα μικρό αγόρι να ρωτάει "Μαμά μπορώ να πάω στο στριπτιτζάδικο ;" ενώ στο πρόσωπο του ζωγραφίζονται ανάλογα συναισθήματα, λες και πρόκειται να εκπληρωθεί το σπουδαιότερο των ονείρων του. Ερχόμενη αντιμέτωπη με το θέαμα σαστίζεις προσωρινά, ψευτοχαμογελάς αμήχανα και λες "μάλιστα...". Μπροστά σε κάτι άλλα που προβάλλονται αυτό το "περιστατικό" είναι πολύ "ελαφρύ". Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η τηλεόραση είναι ένα χαλαρών ηθών μαγαζάκι, ανοιχτό επί εικοσιτετραώρου βάσεως και προσπελάσιμο στην πλειοψηφία του πληθυσμού. Λες και όλοι οι απαίδευτοι κι ανίδεοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν μπροστά απ' το φακό κάθε διαθέσιμης κάμερας που υπόσχεται λεπτά δημοσιότητας πολλαπλάσια της παρακμής που διατίθενται να προβάλλουν. Δεν αναφέρομαι μονάχα στην «ενημέρωση» και κάτι γελοίους τύπους που υποτίθεται πως την προσφέρουν κάθε πρωί σε εναλλακτικά -όπως τουλάχιστον υποστηρίζει ο τίτλος τους- τηλεοπτικά κανάλια. Αλλά και σε όλα αυτά τα παραπροϊόντα διασκέδασης, κιτρινισμού, βλακείας και σεξουαλικής στέρησης, που δυστυχώς δεν έχουν ημερομηνία λήξης...

Η τηλεόραση στο φοιτητικό μου σπίτι έχει αποσυνδεθεί απ' την πρίζα, καθ' ότι αυτή θεωρώ πως είναι η μόνη λύση πια. Όσες φορές κι αν έχει τύχει να βρεθώ μπροστά απ' το χαζοκούτι το μόνο που αναρωτιέμαι είναι για πόσο ηλίθιους μας περνάνε. Το πλέον θλιβερό όμως, δεν είναι η υποτίμηση της νοημοσύνης που δεχόμαστε, αλλά η δική μας ανοχή που τη συντηρεί, μαζί με όλο αυτό το ανήθικο τσίρκο άχρηστων θεαμάτων.

Η χιλιοειπωμένη δικαιολογία των τηλεορασόπληκτων είναι ότι η αυτή αποτελεί τον λιγότερο ακριβό και πιο ξεκούραστο τρόπο διασκέδασης. Δεν αντιλέγω ότι είναι ξεκούραστος τρόπος να σκοτώνεις το χρόνο σου (ή καλύτερα να τον δολοφονείς). Οτιδήποτε παύεις να το χρησιμοποιείς, όπως τον εγκέφαλο σου στην προκειμένη, ξεκουράζεται. Όση φτήνια κι αν χωράει στο τηλεοπτικό πρόγραμμα όμως, όλη αυτή η αποχαύνωση και η κουλτούρα του ευτελισμού κοστίζει ακριβά... Ακριβά για όλα αυτά τα μυαλουδάκια, που απ' την παιδική τους ηλικία και συνήθως ένεκα γονικής παράδοσης, μπαίνουν πίσω από κάγκελα και η σκέψη τους γίνεται ρηχή και στείρα πριν ακόμα αυτονομηθεί. Ακριβά για όλη αυτή τη χειραγώγηση που αμάσητη καταπίνουμε μπροστά σε μια οθόνη...

Κι επειδή νιώθω σα μαθήτρια που γράφει έκθεση επί του θέματος και πρέπει να προβάλλει και την άλλη πλευρά, οφείλω να αναφερθώ και στην "εκπαιδευτική τηλεόραση", δηλαδή στα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ πάνω στο πως αναπαράγονται οι φάλαινες. Γιατί κάθε άλλη εκπομπή με ένα ορισμένο επίπεδο είτε κόβεται, είτε προβάλλεται μεταμεσονύκτια, με αποτέλεσμα οι ελάχιστοι αξιόλογοι δημοσιογράφοι που έχουν απομείνει να απομακρύνονται ή, δικαίως, να μην θέλουν καν να ασχολούνται.

Κάποτε, πάνω σε μια συζήτηση για την παρακμή και την ελευθεριότητα που επικρατούν στον σημερινό κόσμο, μου είχαν πει ότι το ήθος του κάθε ανθρώπου είναι κάτι εντελώς ρευστό και δεν μπορώ να το επικαλούμαι. Η απλή αυτή φράση με εντυπωσίασε με την ουσία της τόσο ώστε να γραφτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Kαι η αλήθεια είναι ότι με προβληματίζει μέχρι και σήμερα. Μαζί με το ερώτημα "Σε ποιο σημείο πρέπει να στερεοποιηθεί το ήθος του καθένα για να πατήσει το ρημάδι το OFF ;"

(P)O.S.T.: Η νύχτα που τρελάθηκαν οι γλάστρες - Sadahzinia

Η γενιά του prozac

2010-02-01T00:53:00.001+02:00

Πριν λίγες μέρες το περιστατικό αυτοκτονίας ενός μαθητή στην Αθήνα, "συγκλόνισε το Πανελλήνιο". Το υπουργείο παιδείας έστειλε "συλλυπητήρια" αντί για συγγνώμη, οι καθηγητές στα σχολεία ίσως να θυμήθηκαν για λίγο ότι έχουν ανθρώπους απέναντι τους και να κάνανε καμιά κουβέντα για τη ψυχολογία τους, η Τατιάνα σίγουρα θα βγήκε να δικάσει στα τηλεοπτικά παράθυρα, να τρομάξει τις γιαγιάδες και γενικώς ο καθένας ξαφνικά είχε κι από μια άποψη - φταίνε οι γονείς, τα ιντερνέτ, οι κακές παρέες, τα βιντεοπαιχνίδια, η ροκ, η μουσική του σατανά κι άλλα τέτοια ωραία και πρωτότυπα αποφθέγματα της Ελένης Λουκά... Θυμάμαι σε μια κουβέντα που κάναμε πέρσι την ώρα του διαλείμματος (στη διδακτική ώρα δε χωράνε κουβέντες, είναι εκτός ύλης), μια συμμαθήτρια μου να λέει πως η αυτοκτονία στην ηλικία μας είναι ηλίθιο πράγμα, η ζωή είναι ωραία, όποιος κάνει κάτι τέτοιο έχει ψυχολογικά και η συζήτηση έλαβε τέλος εκεί. Φαίνεται πως ο όρος "ψυχολογικά προβλήματα" καλύπτει κάθε τι που ανήκει στο ψυχισμό κάποιου και στα μάτια μας φαίνεται ακατανόητο. Μα όλα από κάπου ξεκινούν, κάθε πρόβλημα έχει μια ρίζα. Και στην προκειμένη, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι υπάρχει πρόβλημα. Η κατάθλιψη σε δέκα χρόνια θα είναι η πιο διαδεδομένη ασθένεια στον κόσμο. Αρκεί μια ματιά, στον έξω ή στον καθρέφτη, για να αντικρίσεις άγχος, πίεση από παντού "για το καλό σου", ανθρώπους αποξενωμένους και ψεύτικες διαπροσωπικές σχέσεις. Η επικοινωνία πλαστική και ουσιαστικά ανύπαρκτη, η ευτυχία συνδεδεμένη με λεφτά, αυτοκίνητα και μια καλή θέση στο δημόσιο. Η αδικία ατιμώρητη, η καλοσύνη συνώνυμο της λεξούλας που ξεκινάει από "μ" και περιέχει τρία "α", η φιλία αγνοείται και η πραγματική αγάπη ξεχασμένο συναίσθημα...
Όσοι τα διαβάζουν αυτά και τους ακούγονται άγνωστα, είναι είτε τυχεροί, γιατί δεν τα βιώνουν και έτσι δεν υποφέρουν, είτε "ευτυχισμένοι" μέσα στην άγνοια τους, γιατί μπορεί ποτέ να μην τα σκέφτηκαν. Όσοι καταλαβαίνουν, ίσως να πουν σκάσε και κολύμπα, έτσι έχει το πράμα...
Η εφηβεία όμως είναι επικίνδυνη περίοδος και απ' τις πλέον μοναχικές στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι ένα σύνολο από στιγμές που ο κόσμος σου γκρεμίζεται καθώς συνειδητοποιείς ότι δεν είναι όλα όπως τα σκεφτόσουν/ φανταζόσουν/ ονειρευόσουν και σίγουρα δεν είναι όπως θα ήθελες να είναι. Πρέπει να μάθεις να προσέχεις που πατάς και ποιο δρόμο διαλέγεις. Γιατί, βλέπεις, η ζωή για τους περισσότερους δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα αλλά με σπασμένα γυαλιά...
Οι άγριες λύπες και οι άγριες χαρές που βιώνουν οι έφηβοι, στους μεγαλύτερους μοιάζουν απλά πρόσκαιρα συναισθήματα κι έτσι δεν ασχολούνται, ίσως δεν τα προσέχουν καν. Ξεχνούν ότι σε τούτη τη θέση είχαν βρεθεί κι εκείνοι κάποτε, κι έτσι δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία. Μα τα περισσότερα ψυχολογικά τραύματα των ενηλίκων απ' αυτή την ηλικία πηγάζουν. Σε κάποια παιδιά τούτη η μαζική απομυθοποίηση των πραγμάτων μοιάζει αβάσταχτη. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι η θέση των υπόλοιπων σ' αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι αυτή του κριτή των σωστών και λάθος πράξεων τους, ούτε του θεατή της θλίψης τους, θεωρώντας την υπερβολική. Μπορεί οι ψυχολόγοι στα σχολεία να κοστίζουν, να είναι πολύ προοδευτικό μέτρο για την Ελλαδίτσα μας και η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας τους να απαιτεί κατανάλωση φαιάς ουσίας που δεν έχουμε, μια αγκαλιά και μια καλή κουβέντα όμως, δεν κοστίζουν τίποτα... Για κάποιους όμως αξίζουν πολλά... Καμιά φορά και ολάκερη τη ζωή τους...

Γράμμα απ' το μεγάλο πουθενά...

2010-01-27T09:53:00.002+02:00

(Εναλλακτικός τίτλος: Όταν ο μπαμπάς μου αγόρασε νερομπογιές...)

Πάει καιρός που έχω να γράψω κάτι άλλο εκτός από άρθρα εδώ πέρα... Και, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου ήρθαν αρκετές σκέψεις μαζεμένες τώρα. Ίσως επειδή απλά έχω ανάγκη να τα βάλω σε μια σειρά στο μυαλό μου ή να τα πω κάπου, μα δεν έχω κανέναν εδώ...
Προσπαθώντας να φτιάξω κάπως το blog, προχτές το βράδυ, έπεφτα τυχαία σε διάφορες παλιές αναρτήσεις. Διαβάζοντας ότι αραδιάζω, δυο χρόνια τώρα, εδώ μέσα, ένιωσα περίεργα... Σαν να 'χω κρύψει κομμάτια της εφηβείας μου μέσα σε κάθε γράμμα... Από 16 χρονών έγραφα έγραφα ένα σωρό αψυχολόγητα. Σχολείο, καθημερινότητα, αγανάκτηση αλλά και χρώματα, μουσικές, στίχοι, φιλίες, όνειρα... Μου μοιάζουν τόσο μακρινά...
Τώρα σπουδάζω Θεσσαλονίκη... Δεν έχω γράψει σχεδόν τίποτα για τη φοιτητική μου ζωή... Η αλήθεια είναι ότι με δυσκόλεψε πολύ στην αρχή, κυρίως εξαιτίας του χαρακτήρα μου... Η μοναξιά, η μεγάλη πόλη, οι άγνωστοι άνθρωποι και κανένας να με καθοδηγήσει λιγάκι... Είχα κλειστεί πολύ άσχημα στον εαυτό μου, δείλιαζα να βγω έξω, να πάω στο πανεπιστήμιο, για ένα διάστημα η μοναδική μου έξοδος ήταν στο super market... Ούτε τώρα είναι εύκολα, αλλά μάλλον το συνήθισα...
Βρήκα αρκετές ασχολίες - "εσωτερικού χώρου" κυρίως - από υδατογραφία μέχρι μετάφραση ταινιών, πηγαίνω βόλτες 6 χιλιομέτρων, όποτε θέλω να μιλήσω με την κολλητή μου (που είναι Κρήτη) κατεβαίνω στην παραλία και αυξάνουμε τα έσοδα της Vodafone, πλούσιο κάνουμε και τον ΟΤΕ κάθε φορά που μιλάμε με τον πατέρα μου αναλώνοντας μισή ώρα στο να μου λέει όλα αυτά που πρέπει να προσέξω (να μην αφήνω ανοιχτά σίδερα, φούρνους, να μην ανάβω κεριά -θα 'θελες-, να μη βγαίνω έξω λουσμένη, να μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου κ.τ.λ.) και άλλη μισή στο να με παρακαλάει να του πω για τον καινούριο Καζαντζάκη που διάβασα ή ότι άλλο μου κατέβει - κάτι τέλος πάντων. Ακούω συνέχεια μουσική γιατί δεν αντέχω την ησυχία στο σπίτι, ψιλοψάχνομαι όλη την εβδομάδα για να γράψω τα άρθρα μου (άσχετα αν καταλήγω κάθε φορά να τα παραδίδω Κυριακή χαράματα), και έχω προβλήματα στο Πα.Μακ., που με έχουν βάλει σε μια σπαστική αναμονή (δεν έχω εξεταστική, καθότι έχασα το εξάμηνο, κινδυνεύω να μείνω εκτός σχολής και να χάσω και ένα χρόνο απ' τη ζωή μου τζάμπα... Έλκω την γκαντεμιά όπως μου λέει η μάνα μου...).
Όταν γύρισα Ρόδο για τα Χριστούγεννα ένιωθα επίσης περίεργα. Εκτιμούσα ακόμα και το ότι κάποιος βρισκόταν στο ίδιο σπίτι με μένα. Κοιτούσα γύρω μου και χάζευα. Παρατηρούσα ένα σωρό πράγματα, που πριν δεν είχα καν προσέξει ότι υπάρχουν...
Και κάτι άλλο που άρχισα να παρατηρώ είναι ο εαυτός μου, εξαιτίας της αποξένωσης προφανώς. Καταλαβαίνει κανείς αρκετά πράγματα για το χαρακτήρα του όταν περνάει τόσο χρόνο μόνος...
Η πλήρης απομυθοποίηση του πρώτου έτους (για τα επόμενα οψόμεθα εις Φίλιππους...).
Πήξαμε στη μοναξιά εν κατακλείδι...

Φυσικά και δεν είσαι εσύ ρατσιστής... Αυτοί ειν' Αλβανοί...

2010-01-26T02:08:00.000+02:00

«...Ξέρεις ότι όλοι οι άλλοι είναι τουρκόσποροι ή Σλάβοι, αλλά εσύ το 'χεις στανταράκι πως είσαι γνήσιος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. "Καταλαβαίνεις" τους ξένους "από τη φάτσα". Έχεις Φιλιππινέζα να σου κρατάει το παιδί, Βουλγάρα να σου καθαρίζει το σπίτι, Αλβανούς στο συνεργείο της οικοδομής, Πακιστανούς να σου φροντίζουν το κτήμα για να πληρώνεις λιγότερο και να μην κολλάς ένσημα, κι όμως φωνάζεις να φύγουν οι ξένοι να ξεβρομίσει η χώρα...»

(Α.Ρουμελιώτης, "Πως φαίνεται που 'σαι Ελληναράς !")

Στη χώρα μας, εκτιμάται ότι ζουν 906.000 ξένοι υπήκοοι (8,1% του συνολικού πληθυσμού), εκ των οποίων 577.000 είναι αλβανικής υπηκοότητας (63,7% των ξένων υπηκόων), 22.300 ουκρανικής (2,5%) και 17.200 γεωργιανής (1,9%). Το 1,4% των ξένων που ζουν στη χώρα μας είναι υπήκοοι άλλου κράτους-μέλους και το 6,7% τρίτων χωρών.

Αφορμή για την επαναφορά του μεταναστευτικού στο προσκήνιο στάθηκε το νομοσχέδιο που αφορά την απόκτηση ιθαγένειας και τη συμμετοχή ορισμένων κατηγοριών μεταναστών στις τοπικές εκλογές. Το συγκεκριμένο κείμενο δε γράφεται για να επικροτήσει το νομοσχέδιο, το οποίο παρεμπιπτόντως μπάζει από παντού. Γράφεται για όλη αυτή την άρνηση απ' την πλευρά μιας μεγάλης μερίδας πολιτών, και τη ξενοφοβία που δυστυχώς επικρατεί... Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτό το περιθωριοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας μας ονόματι μετανάστες, είναι λίγο πολύ γνωστές. Συνθήκες εργασιακής βαρβαρότητας, οικονομική εκμετάλλευση, προβλήματα κοινωνικοποίησης και προσβασιμότητας σε παροχές υγείας, ρατσιστικές συμπεριφορές, πρακτικές και επιθέσεις. Άνθρωποι που συνυπάρχουν εδώ και δεκάδες χρόνια μαζί μας. Μόνιμοι κάτοικοι της χώρας μας, στους οποίους όμως αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε το δικαιώματα να αποφασίζουν για πολιτικές που και οι ίδιοι υφίστανται. Καθώς φαίνεται επιβιώνει μέχρι και σήμερα κάτι απ' την ναζιστικής εμπνεύσεως θεωρία περί φυλετικής καθαρότητας μέσα στις ρατσιστικές αντιλήψεις και τη ξενοφοβία μας. Το δικαίωμα της συμμετοχής στη δημόσια ζωή και της ένταξης στο πολιτικό σώμα, υποτίθεται πως πρέπει να το έχουν όλοι ανεξαιρέτως οι κάτοικοι ενός τόπου, που άμεσα ή έμμεσα επηρεάζονται απ' τις εκάστοτε αποφάσεις του. Αυτή τουλάχιστον είναι η δημοκρατική οπτική του θέματος, πέρα από τα διάφορα εθνοφυλετικά, θρησκευτικά και πολιτιστικής ομοιομορφίας κριτήρια. Αρκεί να γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα επαρκώς, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στα κοινά. Δεν είναι ανάγκη να είναι χριστιανοί, ούτε να κάνουν τατουάζ με την ελληνική σημαία στο μπράτσο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε πλέον εκ των πραγμάτων μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Και απ' τις δύο πλευρές, λοιπόν, αφομοιώνονται στοιχεία της κάθε κουλτούρας. Δεν είμαστε κοινωνία εθνών, αλλά κοινωνία ανθρώπων και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η ταυτότητα του καθενός βρίσκεται μέσα του. Το ότι γεννήθηκα εγώ εδώ και ο άλλος 50.000 χιλιόμετρα παραπέρα κι ήρθε εδώ να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή, δε μου λέει κάτι, είναι τύχη, και πάντα θα είναι. Θα μπορούσα κάλλιστα να βρίσκομαι στη θέση του. Δεν συνωμότησε το σύμπαν για να λέγομαι Άρτεμη κι όχι Σβετλάνα, μην πω τώρα ότι ντρέπομαι μερικές φορές γι' αυτό και με πουν κι "ανθελληνίδα"...

Και στην τελική ας μην ξεχνάμε ότι και οι Έλληνες υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ως μετανάστες. Το να κάθεσαι να χτυπιέσαι σαν πιθήκι πάνω κάτω φωνάζοντας "δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ Αλβανέ" πίστεψε με ΔΕΝ βοηθάει. Κι άμα σ' αρέσει τόσο πολύ το σύστημα της Ιρλανδίας κύριε Πλεύρη, άντε τράβα κατά κει να τελειώνουμε, και πάρε και όλη σου τη φάρα μαζί... Να διαδώσετε το Ελληνικό γίγνεσθαι...

Forward

2009-12-28T20:59:00.008+02:00

Μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Ουάσιγκτον, πριν περίπου 50 χρόνια,
προκήρυξε διαγωνισμό με χρηματικές αμοιβές για τον επιτυχέστερο
χαρακτηρισμό των διαφόρων λαών και της ψυχολογίας τους.
Το βραβείο απέσπασε ο δικαστικός Ν. Κέλλυ, με τον εξής χαρακτηρισμό του Έλληνα...

"Μπροστά στο Δικαστήριο της αδέκαστης Ιστορίας,

ο Έλληνας αποδείχτηκε ανέκαθεν κατώτερος από τις περιστάσεις,

παρότι από άποψη διανοητική κατείχε πάντοτε τα πρωτεία.

Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και οιηματίας, δραστήριος αλλά

και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά και γεμάτος από προλήψεις, θερμόαιμος,

ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής.

Έχτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του,

τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος των ερίδων.

Ανέδειξε το Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει.

Θαύμασε το Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει.

Υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον κυνηγήσει.

Γέννησε το Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει.

Έφερε το '21 για να το διακυβέψει. δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει.

Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να την κηδέψει.

Τη μια στιγμή κόβεται για την αλήθεια και την άλλη μισεί εκείνον

που αρνείται να υπηρετήσει το ψεύδος. Παράδοξο πλάσμα, ατίθασο,

περίεργο, ημίκαλο, ημίκακο, με αβέβαιες διαθέσεις, εγωπαθές και

σοφόμωρο, ο Έλληνας...

Οικτίρατέ τον, θαυμάστε τον, αν θέλετε. Ταξινομείστε τον, αν μπορείτε..."

Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε
ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό.
Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.

Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.
Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.
Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.

Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.
Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.
Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.
Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.

Έχουμε μάθει πώς να 'κερδίζουμε το ψωμί μας, αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή.
Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.
Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο,
ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.
Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.
Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρωμίσαμε την ψυχή μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.

Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.
Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.
Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.
Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.

Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων.
Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης.
Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.
Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.
Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.
Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.

Η εποχή που η τεχνολογία μας φέρνει αυτό το mail και η εποχή που μπορείς να
επιλέξεις είτε να το προωθήσεις και να δημιουργήσεις τη "διαφορά", ή απλά να το διαγράψεις...

(Το κείμενο είναι ένα e-mail που μου έστειλαν...)

There's no place like home...

2009-12-20T20:03:00.004+02:00

Υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιείς ότι κάποιες φράσεις ακούγονται πολύ πιο όμορφα απ' ότι συνήθως... Όπως για παράδειγμα: "Παρακαλούνται οι επιβάτες της πτήσης Α3 217 για Ρόδο να προσέλθουν στην έξοδο 6 για επιβίβαση". Και δεν είναι απλά μερικές λέξεις και αριθμοί στη σειρά που σε κάνουν να χαμογελάς, μήτε τα γνώριμα πρόσωπα που συναντάς τυχαία στο αεροδρόμιο, ούτε ο "ροδίτικος" τρόπος ομιλίας που ακούς καθώς συγκεντρώνονται και οι υπόλοιποι συνταξιδιώτες... Είναι το ότι υπάρχει κάποιος να σε περιμένει στις αφίξεις του Διαγόρας, γιατί επιτέλους, μετά από τρεις μήνες απουσίας, γυρνάς σπίτι...

Κι είναι όλα ίδια κι όμως τόσο διαφορετικά. Εκτιμάς ακόμα και το γεγονός ότι κάποιος βρίσκεται στον ίδιο χώρο με σένα. Το δωμάτιο σου φαντάζει πέντε φορές μεγαλύτερο και πιο ζεστό. Η φωτογραφία με τους παλιούς συμμαθητές σε περιμένει στολισμένη στο γραφείο σου και φαντάζει απίστευτα περίεργο που έχεις τόσο πολύ καιρό να τους δεις. Το πρόγραμμα της τρίτης λυκείου, του φροντιστηρίου και των πανελληνίων είναι ακόμα κολλημένα στον τοίχο. Πιάνεις τον εαυτό σου να ξεχνιέται χαζεύοντας τα πάντα γύρω σου, λες και τα βλέπεις για πρώτη φορά. Κι αυτή η αίσθηση ασφάλειας, οικειότητας και ηρεμίας όταν χώνεσαι κάτω απ' τα σκεπάσματα το βράδυ, δε συγκρίνεται με τίποτα...

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο για όλους να ζουν μόνοι σε μια μακρινή και ουσιαστικά άγνωστη μεγαλούπολη - ειδικά αν είσαι και συνεσταλμένο άτομο. Ούτε είναι ευχάριστο να βλέπεις πόσο αποξενομένοι και συνάμα αγχωτικοί έχουν γίνει οι άνθρωποι. Σου παρομοιάζουν τη φοιτητική ζωή σαν την έλευση στη γη της επαγγελίας, έτσι ώστε να παλέψεις αρκετά γι' αυτήν όταν χρειαστεί (βλέπε πανελλήνιες), μα δεν είναι έτσι, σίγουρα δεν είναι, ειδικά στην αρχή. Η προγενέστερη ξεγνοιασιά συρρικνώνεται. Οι υποχρεώσεις δεν σταματούν, αντιθέτως αυξάνονται. Πρέπει να περιορίζεις και να ελέγχεις εσύ τον εαυτό σου και να τα βγάζεις πέρα μόνος στις ζόρικες στιγμές που συναντάς. Όσο κι αν όλα αυτά είναι ντυμένα με τη γοητεία της ελευθερίας, οι δυσκολίες είναι αρκετές...

Τα πράγματα πολλές φορές δεν έρχονται όπως τα περιμένεις, όπως ίσως τα σχεδίαζες και τα είχες στο μυαλό σου και σίγουρα δεν είναι όπως σου τα παρουσίαζαν οι άλλοι. Τότε όμως έρχεται η ώρα που καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει μετά, πριν και τώρα. Υπάρχουν στιγμές που σε καλούν να τις ζήσεις, ακόμα κι αν σου φαντάζουν εφήμερες καμιά φορά. Υπάρχουν μαθήματα και εμπειρίες που αποκομίζεις απ' το παρελθόν, που πρέπει να βρεις τρόπους να τις κρατάς δίχως να επιτρέπεις να σε ορίζουν μονάχα αυτές. Και υπάρχει κι ένα μέλλον, ρευστό, υποσχόμενο, αβέβαιο, που μπορείς να τ' ονειρεύεσαι μα σίγουρα δεν μπορείς να το ελέγξεις πλήρως...

Καθώς ξεφεύγεις, εν μέρει, απ' τα σύνορα της οικογένειας και αρχίζεις να βλέπεις πως είναι η ζωή, άλλοτε γοητεύεσαι κι άλλοτε απογοητεύεσαι. Βγαίνεις απ' τις ως τώρα καθορισμένες πορείες και αναρωτιέσαι τι έχει παρακάτω. Ίσως κάποια πράγματα σε φοβίσουν και κάποια άλλα σε στενοχωρήσουν. Τϊποτα δεν είναι δεδομένο. Στις μέρες που ζούμε, είναι σημαντικό να εκτιμάς και να αντλείς χαρά ακόμα κι απ' τα πιο απλά πράγματα. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται όμως, είναι ωραίο να γυρνάς σπίτι...

Asylum

2009-12-15T13:19:00.002+02:00

(Γνώμη - 14.12.2009)

"Στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση ιδεών. Δεν επιτρέπεται η επιβολή ορισμένων μόνον επιστημονικών απόψεων και ιδεών και η διεξαγωγή απόρρητης έρευνας. Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, στη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτων των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των Α.Ε.Ι., και των εργαζομένων σε αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει".

Άρθρο 3, παράγραφοι 1,2 & 3 του Ν.3549/2007 περί Ακαδημαϊκών Ελευθεριών και Ακαδημαϊκού Ασύλου.

Στο αν πρέπει να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο, δε μπορεί κανείς να απαντήσει απλά με ένα "ναι" ή ένα "όχι". Το ζήτημα περικλείει αρκετές ιδεολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, καθώς πρόκειται για έναν θεσμό αρκετά πιο περίπλοκο απ' ότι παρουσιάζεται απ' τα ΜΜΕ ή τους εκάστοτε πολιτικούς.

Ουσιαστικά το άσυλο είναι ένας συνδυασμός κατοχύρωσης της ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών στα Πανεπιστήμια, και φόρου τιμής στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Κανένα απ' αυτά τα δύο δεν μπορεί να αγνοηθεί, να θεωρηθεί αυτονόητο ή ίσως ξεπερασμένο. Ακόμη και αν δεν λάβουμε υπόψη την ιστορία, το ίδιο το σύνταγμα της χώρας μας φανερώνει πόσο εύθραυστη, και κάθε άλλο παρά εγγυημένη, είναι η ελευθερία του λόγου και των ιδεών. Κι αν θεωρήσουμε το συμβολικό-συναισθηματικό χαρακτήρα του ασύλου περιττό, τότε ας απαλλάξουμε όλη τη νομοθεσία από τέτοιους συναισθηματισμούς ξεκινώντας απ' το άρθρο 3 (Σχέσεις εκκλησίας και πολιτείας).

Το πρόβλημα δεν είναι αν θα πρέπει να καταργηθεί ή όχι το πανεπιστημιακό άσυλο, αλλά το γεγονός ότι πλέον δεν το σεβόμαστε. Δε μπορεί να μπαίνει μέσα ο κάθε άσχετος δήθεν αναρχικός αγωνιστής και σαν άλλος φασίστας να κάνει τα δικά του. Γιατί τον τελευταίο καιρό μονάχα αυτό καταφέρνουν. Ποιά ακριβώς ιδέα υπερασπίζεσαι όταν καταστρέφεις πανεπιστημιακή περιουσία ? Τι προσφέρουν οι βανδαλισμοί των εργαστηρίων και η καταστροφή του εξοπλισμού τους ? Τι θέση έχουν φαινόμενα βίας και τραμπουκισμού μέσα στους ακαδημαϊκούς χώρους ? Ή αυτά είναι απλά παράπλευρες απώλειες κι ο σκοπός στην τελική αγιάζει τα μέσα ?

Όταν το άσυλο καταντάει να φιλοξενεί μόνο τέτοια περιστατικά, φυσικό είναι να κλονίζεται ο θεσμός του. Ο Φρανκλίνος πριν από 230 χρόνια είχε πει πως: "Αυτός που είναι διατεθειμένος να παραχωρήσει την ελευθερία του για να αποκτήσει ασφάλεια, δεν αξίζει ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο, και μάλλον θα τα χάσει και τα δύο". Όχι δε θα νιώθω περισσότερη ασφάλεια όταν τα ΜΑΤ θα έχουν το δικαίωμα να μπαίνουν μέσα στη σχολή μου, αλλά είναι θλιβερό μερικοί να συνετίζονται μόνο υπό την απειλή της αστυνομίας.

Όσοι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της ύπαρξης του ασύλου πρέπει και μπορούν οι ίδιοι να το διασφαλίσουν, συμπεριλαμβανομένης και όλης της πανεπιστημιακής περιουσίας, με σεβασμό στον εαυτό τους και τους υπόλοιπους, συμφοιτητές, καθηγητές και πολίτες. Φαινόμενα βίας και ασυδοσίας δεν έχουν καμία θέση στους χώρους όπου υποτίθεται ότι ανυψώνουν το πνεύμα του ανθρώπου.

Έχουμε ένα θεσμό που ισχύει απ' το δέκατο ένατο αιώνα στο εθιμικό δίκαιο της Ελλάδας, μια ελευθερία, η οποία κατακτήθηκε και νομοθετικά, σίγουρα όχι εύκολα, για εμάς από κάποιους άλλους. Τουλάχιστον ας τη σεβαστούμε κι ας την αξιοποιούμε με έναν σωστό τρόπο...

Δες την ψηφιακά 2009 - 2010

2009-12-05T18:35:00.002+02:00

Επιτέλους θα την... δούμε. Άργησε αρκετά φέτος λόγω εκλογών, αλλά τελικά θα πραγματοποιηθεί για τέταρτη φορά η δράση "Δες την ψηφιακά" από το υπουργείο παιδείας...

Από το δελτίο τύπου 3/12/2009

Η Δράση «Δες την Ψηφιακά 2.0» ανοίγει νέους ψηφιακούς ορίζοντες για 18.000 πρωτεύσαντες πρωτοετείς φοιτητές και σπουδαστές για το έτος 2009-2010

Το Υπουργείο Παιδείας μέσα από τη δράση «Δες την ψηφιακά 2.0» παρέχει το δικαίωμα απόκτησης νέου φορητού προσωπικού υπολογιστή με μέγιστη επιδότηση 400 ευρώ, δωρεάν πρόσβαση σε 100 GBytes “on-line” δικτυακού αποθηκευτικού χώρου μέσω της υπηρεσίας ΠΙΘΟΣ+, καθώς και πρόσβαση σε νέα υπηρεσία ηλεκτρονικής διάθεσης ανοιχτού εκπαιδευτικού λογισμικού.

Δικαιούχοι είναι το 25% των νεοεισαχθέντων φοιτητών κατά το ακαδημαϊκό έτος 2009-10 σε όλα τα τμήματα των ΑΕΙ/ΤΕΙ, σύμφωνα με τη βαθμολογία εισαγωγής. Επιπλέον, δικαιούχοι είναι και όλοι οι φοιτητές που εισάγονται ως «πάσχοντες από σοβαρές ασθένειες» κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2008-09 και 2009-10. Πρόσβαση στην υπηρεσία ΠΙΘΟΣ+ θα έχουν και όλοι οι φοιτητές που συμμετείχαν στο έργο «Δες την Ψηφιακά» κατά το ακ. έτος 2008-09.

Ως προς τις διαδικασίες απόκτησης του φορητού υπολογιστή, κάθε δικαιούχος φοιτητής θα επιχορηγηθεί με το 80% της αξίας τού υπολογιστή της επιλογής του, με μέγιστη επιδότηση τα 400 ευρώ. Ειδικά για τους «πάσχοντες από σοβαρές ασθένειες» η μέγιστη επιδότηση ορίστηκε στα 800 ευρώ. Η προμήθεια των επιδοτούμενων φορητών υπολογιστών μπορεί να γίνεται στο διάστημα 21/12/2009 – 23/1/2010.

Σε όλους τους δικαιούχους θα αποσταλεί ειδική ενημερωτική επιστολή, η οποία θα περιλαμβάνει και έναν «Προσωπικό Κωδικό» για την απόκτηση όλων των παραπάνω εκπαιδευτικών εργαλείων. Χρησιμοποιώντας τον προσωπικό κωδικό, την ταυτότητά τους και τη βεβαίωση σπουδών από τη Γραμματεία της Σχολής τους ή το «φοιτητικό πάσο», θα έχουν την δυνατότητα να προμηθευτούν και το φορητό υπολογιστή τής επιλογής τους από οποιοδήποτε κατάστημα πώλησης υπολογιστών, καταβάλλοντας μόνο το υπόλοιπο της αξίας του.

Dead minds society

2009-12-01T16:11:00.003+02:00

(Γνώμη - 30.11.2009)

Πλέον αναπολώ τα σχολικά μου χρόνια αρκετά συχνά... Όσο κλισέ κι αν ακούγεται είναι κάτι που όλοι κάνουμε, και μια νοσταλγική διάθεση μας περιβάλει, ευχάριστη για τους περισσότερους. Αμέτρητα περιστατικά και συμβάντα ανασύρονται από τη μνήμη μου αυτή τη στιγμή. Αλλά έχουν μόνο να κάνουν με στιγμές χαβαλέ, τις ελάχιστες εκείνες φορές που προσπαθούσαμε μια ζωντάνια να δώσουμε στο μάθημα με ανορθόδοξους τρόπους. Μια σχολική τάξη που εκλιπαρεί για ζωή, ενώ είναι γεμάτη με παιδικά μυαλουδάκια, σου δημιουργεί περίεργα συναισθήματα...

Συχνά ακούγαμε απ' τους καθηγητές ότι ήμασταν οι χειρότεροι μαθητές που είχαν ποτέ. Πάω στοίχημα πως αυτό έλεγαν κάθε χρονιά. Η μεγαλύτερη ειρωνεία όμως ήταν όταν στην Τρίτη λυκείου πια παραπονιόντουσαν μερικοί ότι δε σκεφτόμαστε. Εκείνα τα ίδια άτομα που ήταν υπεύθυνα γι' αυτό, τα έβαζαν μαζί μας. Αναρωτιέμαι, αν δεν νοιάζονταν μονάχα να καλύψουν την ύλη, αν όταν μας έλεγαν ότι "είστε στο σχολείο για να μάθετε κι όχι μόνο για να μπείτε στα πανεπιστήμια" το πίστευαν κιόλας, αν αντί να γκρινιάζουν συνεχώς για την ποιότητα των μαθητών τους, τη βελτίωναν οι ίδιοι... Τότε ?

Θυμάμαι έναν έναν τους δασκάλους και τους καθηγητές που είχα. Εκτός από κάποιες σκοτεινές εξαιρέσεις, όπως όταν ήμουν τρίτη δημοτικού και έφαγα έναν ξεγυρισμένο μπάτσο επειδή είχα ξεχάσει το ανθολόγιο ή στο λύκειο που έπεσα σε μια ψυχοπαθή θρησκευτικό, δεν υπήρξε κάτι να με ταράξει. Ούτε αρνητικά, ούτε όμως και θετικά. Κάποιους τους εκτιμώ πραγματικά. Μα όταν τούτη η πορεία έφτασε στο τέλος της δεν είχα κανέναν να χαιρετήσω με ένα "Oh captain, my captain" όπως τα παιδία έκαναν με τον R.Williams στον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών. Δεν υπήρξε κανένας να μας πει να σκίσουμε την εισαγωγή της ποίησης, μόνο να υπογραμμίσουμε τα sos για τις εξετάσεις. Δεν υπήρξε κανένας να μας πει να βρούμε τη δική μας φωνή, να διαμορφώσουμε προσωπικές και ελεύθερες απόψεις, μονάχα μας έφτιαχναν σχεδιαγράμματα για την έκθεση και μας προσέφεραν ιδέες-καρμπόν από το Σαββάλα και τον Πατάκη.

Ο διάλογος που άκουγα κάθε χρόνο λες και πάθαινα deja vu ήταν

-"Μην το γράψεις αυτό έτσι, δε θα του φανεί καλά του διορθωτή".

-"Μα ο Παπανούτσος γιατί το γράφει έτσι ? Γιατί δεν μπορούμε κι εμείς να γράψουμε ελεύθερα ότι μας έρθει ?"

-"Ο Παπανούτσος είναι Παπανούτσος, εσύ δεν είσαι τίποτα, κάνε ότι σου λέω και τελείωνε..."

Μας μαθαίνουν από μικρά ότι οι πανελλήνιες είναι το τέλος του κόσμου, είναι στοχός ζωής. Γι' αυτό μην ψάχνεσαι, συμβιβάσου, είναι απλά δώδεκα χρόνια απ' τη ζωή σου, ίσως τα καλύτερα αλλά ξεπέρασε το, ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος... Ακόμα και την περίοδο των βάσεων τα πειράγματα στους αγωνιούντες είναι τα κλασσικά: "Τι σκας, άνεργοι πτυχιούχοι θα βγούμε, όπου κι αν περάσουμε !" ή "ξέρεις πόσοι γιατροί δουλεύουν σουβλατζήδες ?". Δεν ήταν αναισθησία, ήταν η αλήθεια, κι ακόμη είναι... Κι όταν με το καλό περάσεις στο ρημάδι το πανεπιστήμιο, τότε αντιλαμβάνεσαι τι θεσπέσιο στόχο ζωής είχες κι εσύ κακόμοιρο... Και τι μένει μετά ? Ένα σύνολο από μυαλά που δεν σκέφτονται, αλλά τούτη τη φορά με συνοδεία πτυχίου. Γι' αυτό η κοινωνία μας είναι όπως είναι...

Το νερό ρέει στο αυλάκι που του έχουν χαράξει. Όταν δεν έχεις διαμορφώσει προσωπικότητες, όταν δεν έχεις δώσει παιδεία και αξίες, δεν μπορείς μετά να παραπονιέσαι. Όταν εσύ ο ίδιος δειλιάζεις να κάνεις την υπέρβαση, δεν μπορείς να την απαιτείς απ' τους μαθητές σου...

Όπως έγραψε και ο δεκαεξάχρονος Λευτέρης (oneorless.blogspot.com) προς τους καθηγητές του, "Αν ψάχνετε σωστούς και σοβαρούς μαθητές, δεν μπορείτε να βρείτε πουθενά, μπορείτε όμως να τους φτιάξετε μόνοι σας..."

Ανέμπνευστο...

2009-11-24T15:23:00.010+02:00

(Γνώμη - 23.11.2009)

Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω ένα αξιοπρεπές άρθρο. Να βρω ένα θέμα. Αλλά αδυνατώ... Θα μπορούσα βέβαια να μεταφράσω κανένα κείμενο της Le Monde ή να οικειοποιηθώ τις εμπνευσμένες σκέψεις κάποιου άλλου ξεχνώντας εντελώς τυχαία να αναφέρω την πηγή. Αλλά έλλειψη έμπνευσης δεν συνεπάγεται και έλλειψη ήθους... Έτσι κι αλλιώς κειμενοκαπηλίες κάνουν μόνο οι δημοσιογράφοι με πτυχίο, εγώ είμαι μονάχα ένα παιδάκι...

Σκέφτηκα να γράψω για τη δικαιοσύνη και την δίκη Κορκονέα (ο δεν-ξέρω-πως-να-τον-αποκαλέσω που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο) και Σαραλιώτη, η οποία απ' ότι φαίνεται θα κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα μέχρι να κατασταλάξουν για το που θα λάβει χώρα. Από την Χαλκίδα στην Άμφισσα και μάλλον ούτε εκεί. Φοβούνται τα κατά τόπους νομαρχιακά συμβούλια και οι κάτοικοι για έκτροπα, ζημιές στην αγορά και αναστάτωση... Εμείς λέμε για ζωές κι εσείς για βιτρίνες ένα πράμα... Μα αν υπήρχε δικαιοσύνη αυτή η δίκη δεν θα ήταν ανάγκη να γίνει, αν υπήρχε δικαιοσύνη ο Αλέξανδρος θα ήταν ζωντανός... Οπότε τι μένει να πω εγώ ?

Σκέφτηκα να γράψω για το θέμα που καίει τον Έλληνα πολίτη αυτή την περίοδο. Όχι πως θα τα βγάλει πέρα, όχι η ανεργία, οι μισθοί, οι συντάξεις, η υγεία ή το ασφαλιστικό, όχι η κοινωνία, η μιζέρια, η κατάθλιψη, η έλλειψη επικοινωνίας... Το ερώτημα είναι Ντόρα ή Σαμαράς. Τέλος ! Αφού μόνο αυτό δείχνουν οι ειδήσεις στην τηλεόραση (μαζί με την πανδημία πλουτισμού των φαρμακευτικών εταιριών, λέγε με H1N1), μόνο αυτό υπάρχει. Μα μετά αναλογίστηκα ότι είμαι πολύ νέα για να δεχθώ τις αιώνιες κατάρες του Μητσοτάκη, εάν υπάρξει ποτέ η απειροελάχιστη πιθανότις να πέσουν οι λέξεις μου στα χέρια του...

Σκέφτηκα να γράψω για τα παιδιά των αναπτυσσόμενων και ανεπτυγμένων χωρών, χρησιμοποιώντας ως αφορμή την 20ή Νοεμβρίου, παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα τους. Αλλά η αισιοδοξία της δράσης είναι προτιμότερη απ' την απαισιοδοξία της σκέψης. Κι εγώ δεν έχω να προτείνω κάποια λύση για το πρόβλημα της καταπάτησης των συγκεκριμένων δικαιωμάτων. Τουλάχιστον όχι κάποια που θα είναι άμεσα ή έστω έμμεσα εφαρμόσιμη για τους περισσότερους. Άσε που θα πρέπει να κάνω αναφορά στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις του Μητσοτάκη, η δράση των οποίων συνοψίζεται στο δίπτυχο : ηρεμιστικά και prozac στις συνειδήσεις των δυτικών και βοήθεια στους υποσιτισμένους αναπτυσσόμενους, του τύπου δίνω depon σε καρκινοπαθή και καλύτερες συνθήκες σφαγής στα πρόβατα. (Επίσης φοβάμαι και πάλι τις συνέπειες, βλέπε παράγραφο 3).

Σκέφτηκα να γράψω για την παιδεία. Λίγο η Διαμαντοπούλου που έρχεται σε ρήξη με τον Μπαμπινιώτη και έβαλε στην άκρη τα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Λίγο που πιάνουμε Δεκέμβρη και δεν έχουμε πάρει ακόμα συγγράμματα στη σχολή (τι λέω τώρα κι εγώ...). Λίγο το all time classic του θέματος... Αλλά ούτε εδώ έχω λύση να προτείνω...

Ζούμε στην εποχή με τους πιο δύσκολους ανθρώπους, τα πιο απαίδευτα μυαλά, τις πιο μίζερες νοοτροπίες. Ανοίγω το παράθυρο και δεν βλέπω ουρανό ή πράσινο, αυτά είναι πολυτέλειες και ρομαντισμοί στο κέντρο της μεγαλούπολης, βλέπω την μπουγάδα της απέναντι κι άμα τεντωθώ λιγάκι μπορώ να της μαζέψω και τα ρούχα, ψιχαλίζει... Έκλεισα τα δεκαοχτώ και η μόνη λέξη που επιθυμούν έμψυχα να υποστηρίξουν οι φωνητικές μου χορδές είναι "φοβάμαι !"...

Ίσως φαίνομαι ανόητη. Προσωπικά διακατέχομαι από έλλειψη εμπνεύσεως. Πάντως σίγουρα είμαι ειλικρινής (χμ, την προαναφερθείσα μπουγάδα δεν την φτάνω για ένα μέτρο και κάτι...)

Καλή σας εβδομάδα...

_______________________________________________________________

P.S.1... Αν με πλήρωναν για να γράφω στην εφημερίδα, θα με είχαν απολύσει... Ελεεινό άρθρο...

P.S.2... Βρήκα θέμα για την επόμενη φορά πάντως...

P.S.3 (for mom)... Γυρνούσα απ' τη σχολή, με τα πόδια, (περπατάω 4 χλμ. για να μην πάρω ένα αστικό), και κάπου στο χάος της Βασιλίσσης Όλγας πέτυχα το highlight της ημέρας, just there in front of my eyes...

Μπαμπούλας Α.Ε. (click it, δεν υπάρχει...)

Ξημέρωμα της 17ης

2009-11-17T20:04:00.011+02:00

(Γνώμη - 16.11.2009)

Πάνε 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν έχω σκοπό να εξιστορήσω τα γεγονότα για να αναβιώσω μνήμες, υπάρχουν άλλοι που θα μπορούσαν να το κάνουν καλύτερα. Δεν τα έζησα εκείνα τα χρόνια άλλωστε. Απλώς θέλω να χρησιμοποιήσω την αυριανή επέτειο ως αφορμή για να παραθέσω κάποιες σκέψεις...
Υπήρξαν άνθρωποι, σε κάθε περίοδο της Ελληνικής ιστορίας, που αγωνίστηκαν, ακόμη και με αντίτιμο τη ζωή τους, απέναντι στο άδικο και την εκμετάλλευση, ενάντια σε ανελεύθερα καθεστώτα και κατακτητές. Για να υπερασπιστούν αξίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες. Ελευθερία, Παιδεία, Ειρήνη, Αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους, Δημοκρατία. Υπήρξαν άνθρωποι που θυσιάστηκαν για τις επόμενες γενιές, για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον σε όλους μας. Δεν ξέρω κατά πόσο θα επιθυμούσαν να γίνουν μία ακόμη αργία του δημοσίου και μια ακόμη σχολική γιορτή. Νομίζω πως περισσότερο επιδίωξαν να παραμείνουν πιστοί στα ιδανικά τους και να τα διατηρήσουν ψηλά, γιατί αυτό ήταν το χρέος τους απέναντι στον εαυτό τους και τους υπόλοιπους, αυτό ήταν το κληροδότημα τους σε εμάς. Εμείς άραγε δεν έχουμε χρέος προς εκείνους ?
«Εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο, ούτε τη δικτατορία... Μήπως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δεν νιώθω ελευθερία ?»
Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαμε τόσο ελεύθεροι και τόσο πολιορκημένοι. Τα όνειρα σχετίζονται με μηδενικά και η ευτυχία δανείζεται με επιτόκιο. Η παιδεία ακριβοπληρωμένη κι όμως φτωχή. Η υγεία πεντακοσάρικο στη τσέπη μεγαλογιατρού. Η ανθρωπιά τοξικομανής που αγοράζει τους εφιάλτες του σε δόσεις. Η «προστασία του πολίτη» συνέταιρος της χρυσής αυγής και δολοφονημένο δεκαεξάχρονο παιδί. Το φιλότιμο συνώνυμο της ανοησίας και αντώνυμο του συμφέροντος. Η δημοκρατία καραμέλα στο στόμα του φασίστα. Οι επαναστάτες ξέχασαν τις αιτίες τους. Η ελπίδα μας μεσσιανικός πλανητάρχης. Η στάση μας σιωπή συνενοχής και μολότοφ που εκρήγνυται σε κενό αέρος. Η αθωότητα φωτογραφία ελευθέρων ηθών δεκατετράχρονης στο facebook. Το «είναι» ευθαρσώς αγνοημένο από το «φαίνεσθαι». Η διαφορετικότητα κατακριτέα παραξενιά και ιδιοτροπία. Η ψυχαγωγία συνδεδεμένη άρρηκτα με τη βία και την ελευθεριότητα. Η ανθρώπινη επαφή δώρο τυλιγμένο με πλαστικό σελοφάν από υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης. Η ενημέρωση κατευθυνόμενη και χρωματισμένη. Η βουλή ποτισμένη ξύλινα λόγια. Ο συμβιβασμός είναι το νόημα της ζωής και το βόλεμα ο σκοπός της. Η επανάσταση της δικής μας γενιάς γίνεται μέσα από ακριβά ρούχα, λεφτά, αμάξια και Λαζόπουλο. Τα πρότυπα ευτελή και αρνητικά, αμάσητα κι αβίαστα δεχόμαστε κάθε τι που μας πασάρουν. Η παράδοση δείγμα οπισθοδρομικότητας και συντηρητισμού. Ο εθνικισμός υπερέχει κατά πολύ του πατριωτισμού κι ο ρατσισμός θεριεύει με τον καιρό αντί να εξαλείφεται...
Θα μπορούσα να συνεχίσω, μα περιγράφω μια πραγματικότητα που όλοι λίγο πολύ ξέρουμε και ζούμε. Απλά αναρωτιέμαι... Αν ήξεραν τον τρόπο που αξιοποιήσαμε τελικά την ελευθερία που μας κληροδότησαν, θα αγωνίζονταν με τόσο πάθος γι’ αυτήν ? Θα στέκονταν μπροστά στην πύλη υπό την απειλή του τανκ ? Πιστεύω πως θα το έκαναν. Γιατί δεν ήταν όπως εμείς... Μα ντρέπομαι να αναλογιστώ πως θα ένιωθαν αν μπορούσαν να αντικρίσουν τον τρόπο με τον οποίο διαχειριστήκαμε όλα αυτά που μας προσέφεραν και τα αποτελέσματα του...
«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη» έγραψε ο Μίλαν Κουντέρα. Γεγονότα σαν αυτό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δεν πρέπει να μετουσιώνονται απλά σε μια επέτειο, σε μια ετήσια θύμηση, αλλά σε καθημερινή υπενθύμιση και εφαρμογή των ιδανικών που οι προηγούμενοι διαφύλαξαν για εμάς. Ας μην τα διαγράφουμε μόνοι μας...

Μες στις Ινδίες μεσα στην πόλη της Καλκούτας,

φράξαν το δρόμο σ'έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ'αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ'άστρα είναι μακρυα
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ'άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
είναι ενας άνθρωπος που τον αλλυσοδένουνε.

Ν. Χικμέτ - Μικρόκοσμος

Update...

Μερικές φορές με τρομάζει
όταν κοιτώ στο παρελθόν
και βλέπω το μέλλον...

Σαν σήμερα...:17.11.1985 Δολοφονία Καλτεζά

(Μέρος Πρώτο)
(Μέρος Δεύτερο)
(Μέρος Τρίτο)
(Μέρος Τέταρτο)
(Μέρος Πέμπτο)

...We're just two lost souls,
swimming in a fish bowl, year after year...

...Running over the same old ground...

...What have you found..?

...The same old fears...

...Wish you were here...

Nevermindland productions proudly presents...

2009-11-12T19:08:00.009+02:00

Ήταν αρχές πρώτης λυκείου όταν γνώρισα τον Γιάννη (Elem J). Ήρθε στο φροντιστήριο που πήγαινα και ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα που εγώ και η Λία αναρωτιόμασταν "Ρε αυτός έχει μείνει ? Τι κάνει εδώ ?"
Τελικά δεν είχε μείνει τάξη, απλώς μεγαλοέδειχνε...
Σιγά σιγά μου φανέρωσε τα ταλέντα του, κι όταν λέμε σιγά εννοούμε μετά από δυο χρόνια... Διάβαζε τους στίχους μου, με δούλευε, μου έβγαλε τ' όνομα, και μετά μου αποκάλυψε ότι είναι σχεδόν μια απ' τα ίδια...

Ένα βράδυ τυχαία έπεσα πάνω σε μια εικόνα η οποία μου θύμισε ακριβώς ένα απ' τα τραγούδια του και έφτιαξα το wallpaper με τον άγγελο. Ξετρελάθηκε όταν την είδε. Μετά είχα αϋπνίες και του έφτιαξα ολόκληρο video για το "Ο θρήνος των αγγέλων". Του άρεσε κι αυτό, παρότι ήταν το πρώτο μου και ήταν λίγο μούφα.

Τις "Μαύρες Σελίδες" τις δούλεψα λίγο παραπάνω και είναι απ' τα πιο ωραία του κομμάτια...

Ιδού...

Στίχοι και ερμηνεία του Elem J ηχογραφημένη πάνω στο Sing for the moment του Eminem όπως λέει εκείνος, ή στο Dream On των Aerosmith όπως επιμένω εγώ...

Τώρα ο μπάτσος είναι γείτονας μας κι αριστούχος...

2009-11-09T13:10:00.007+02:00

Περπατάς στο δρόμο... Εγώ, εσύ, οποιοσδήποτε... Αν πάρει το μάτι σου κανέναν αστυνομικό κοντά σου, νιώθεις παράξενα... Κάτι η στολή, κάτι το όπλο, κάτι η μνήμη που όλο και κάποιο "ατύχημα", κάποιο "μεμονωμένο περιστατικό" (αλλά, κατά περίεργο τρόπο, όχι μοναδικό) ή έναν "εξοστρακισμό σφαίρας σε τυχαία διερχόμενο U.F.O. και κατάληξη της στην καρδιά ενός παιδιού" σου φέρνει στο υποσυνείδητο... Νιώθεις ένα συναίσθημα ενδόμυχα σαν φόβο, ακόμα

κι αν δεν έχεις κάνει κάτι "κακό"...

Μα η αλήθεια είναι ότι τούτο το σκιάξιμο δεν σου το προκαλεί ο αστυνομικός που τυχαίνει εκείνη την ώρα να συναντήσεις, αλλά ο μπάτσος... Αυτός που έβαζε τους Πακιστανούς να χτυπά ο ένας τον άλλο ενώ τους κατέγραφε με το κινητό, που σε διάφορα βίντεο έχεις δει να παρενοχλεί τοξικομανείς, κοπέλες ή παιδιά, που συνεργάζεται με την χρυσή αυγή εναντίον των μεταναστών. Εκείνος (ο επίσης γνωστός σαν «ζαρντινιέρα») που χτύπησε τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη και πετούσε ληγμένα δακρυγόνα. Που δολοφόνησε το '85 τον δεκαπεντάχρονο Μιχάλη Καλτεζά, το 2003 τον εικοσιδυάχρονο Ηρακλή Μαραγκάκη στην Κρήτη, και τον δεκαεξάχρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο πέρσι στα Εξάρχεια... Αυτά είναι «λίγα» από τα όσα έχουν, ή δεν έχουν, γίνει γνωστά κατά καιρούς...
Και όπως έλεγαν οι FF.C σε ένα τραγούδι τους, «δεν μιλώ για την εξαίρεση παρά μονάχα για τον κανόνα», έτσι κι εδώ δεν γράφω για τους αστυνομικούς αλλά για τους μπάτσους... Γιατί τις διαχωρίζω αυτές τις δυο ομάδες...
Αναφέρομαι στη μερίδα εκείνη των σωμάτων καταστολής και ασφαλείας που έχει αποθρασυνθεί εντελώς. Τα άτομα αυτά που τοποθετούν το γόητρο τους πιο πάνω κι από ανθρώπινες ζωές. Που φέρονται όπως φέρονται γιατί όταν πρέπει να αντιδράσουμε εσύ κι εγώ, σκύβουμε το κεφάλι κι ανεχόμαστε...
Ναι ο Αλέξανδρος δεν ήταν το πρώτο θύμα, και μάλλον ούτε το τελευταίο αν συνεχίσουμε έτσι... Οπότε δεν πρόκειται για κανένα "μεμονωμένο" περιστατικό, πρόκειται για επικίνδυνα απωθημένα, για έλλειψη παιδείας, ελέγχου και αξιολόγησης. Σήμερα, για να γίνεις αστυνομικός, αρκεί να ελέγξουν αν έχεις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις μέσω πανελληνίων, κι αν έχεις καλή φυσική κατάσταση μέσω των αθλημάτων... Αν όμως εσύ θες να ακολουθήσεις αυτό το επάγγελμα, όχι επειδή το λέει η καρδιά σου, αλλά για τα 500 ευρώ που θα παίρνεις κάθε μήνα στη σχολή, μέσα στην οποία θα τρως και θα κοιμάσαι, γιατί σε ελκύει το "ψάρωμα" που θα προκαλείς στους υπόλοιπους, η ευκαιρία να προβάλλεις τον δήθεν ανδρισμό σου και η εξουσία που θα αποκτήσεις, τότε ποιος θα ελέγξει ότι αύριο μεθαύριο δεν θα εκφράζεις όλα σου τα κόμπλεξ κάνοντας κατάχρηση της δύναμης σου, κι ότι από αστυνομικός δεν θα καταλήξεις να είσαι άλλος ένας μπάτσος, άλλος ένας ψυχοπαθής με όπλο ?
Κι έπειτα απ' τη μια άκρη να φτάνουμε στην άλλη. Με ένα ψευτοϊδεολογικό υπόβαθρο, δήθεν αναρχικό, δήθεν επαναστατικό, πυροβολούμε αστυνομικούς σε μια προσπάθεια να αλλάξουμε την κοινωνία. Το πλέον πρόσφατο συμβάν στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής, στο όνομα υποτίθεται λαϊκών συμφερόντων... Ή μόλις ένα μήνα μετά το θάνατο του Γρηγορόπουλου, ο Δημήτρης Μαντζούνης, 21 ετών, να χαροπαλεύει στην εντατική μετά από τρομοκρατική επίθεση (αντίποινα για τον Αλέξανδρο) στα Εξάρχεια.
Μια κοινωνία είναι δύσκολο να αλλάξει. Όχι ακατόρθωτο, αλλά δύσκολο. Κι αυτό έπεται στη νοοτροπία των ανθρώπων που την απαρτίζουν. Άκουσα από πολλούς πως μόνη διαμαρτυρία είναι η ψήφος μας και είναι και το μόνο ουσιαστικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε. Αλίμονο αν θυμόμασταν κάθε 4 χρόνια ότι είμαστε πολίτες αυτής της χώρας ! Και στην τελική, όπως είπε η Μάινχοφ, «Διαμαρτυρία είναι όταν λέω πως αυτό κι αυτό δεν μου αρέσει. Αντίσταση είναι όταν φροντίζω αυτό που δεν μου αρέσει να μην συνεχίζεται». Αλλά το θέμα είναι και πως φροντίζω γι' αυτό κι αν φροντίζω ουσιαστικά.
Θυμάμαι εκείνες τις μέρες... Ψυχές που έβραζαν για μια δικαίωση... Θυμό, οργή, αγανάκτηση... Βγήκαμε στους δρόμους, φωνάξαμε, τα σπάσαμε, εκτονωθήκαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, αντιδράσαμε... Πιάσαμε το φονιά, τον δικάσαμε, τον βάλαμε φυλακή, τούτο ήταν το χρέος μας άλλωστε... Και το βράδυ κοιμηθήκαμε ήρεμοι, νανουρίζοντας τη συνείδηση μας... Ονειρευτήκαμε κιόλας, ναι ! Ονειρευτήκαμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο δίκαιο, ότι πράξαμε το σωστό, αλίμονο...
Κι εκείνα τα δυο μάτια που μας κοιτούσαν από ψηλά παραπονεμένα ? Εκείνα που δεν κατάφεραν να ονειρευτούν ξανά μετά απ' αυτή τη νύχτα ? Δεν ήταν ώρα τους να κλείσουν, είχαν κι αυτά μπόλικα ονείρατα να πλάσουν ακόμα... Μα τους τα σπάσαμε μαζί με τις βιτρίνες και τα αμάξια, τους τα κάψαμε όπως το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τους τα σκοτώσαμε... Γιατί όποιος πεθαίνει με τέτοιο τρόπο, πρέπει να πεθαίνει τρεις φορές ? Το παιδί το σκοτώσαμε με τη σφαίρα ενός πλάσματος που θέλει να λέγεται άνθρωπος και μάλιστα αστυνομικός, θα τον ξανασκοτώσουμε όταν τον διαγράψει η μνήμη μας κι ο δήθεν πόνος ξεχαστεί, θα τον δολοφονήσουμε πάλι όταν τα γεγονότα επαναληφθούν, όταν χαθεί έτσι άλλη μια ψυχή εξαιτίας της δικής μας έλλειψης συνείδησης... Ή μήπως δεν ήταν αυτό το πρώτο θύμα ?
Ούτε οι σπασμένες βιτρίνες και τα καμένα αυτοκίνητα, ούτε οι βρισιές στην αστυνομία είναι αντίσταση. Αυτά είναι απλά τα αποτελέσματα της οργής μας. Δεν είναι κακό που εξοργιστήκαμε, θα ήταν ανησυχητικό αν δεν το κάναμε. Το θλιβερό είναι ότι μια εφηβεία 16 χρόνων σκορπίστηκε σε ένα πεζοδρόμιο των Εξαρχείων και το μόνο που προσφέραμε ήταν οργή, ξεχνώντας μερικές φορές κάθε σεβασμό προς το παιδί. Όμως θα λησμονηθεί κι αυτό, ο θυμός θα στερέψει, οι επόμενοι ίσως δεν το μάθουν καν. Το παρελθόν άλλωστε αποτελεί απόδειξη. Ειδικά οι μικρότερες ηλικίες μείναμε με το στόμα ανοιχτό όταν μάθαμε για το θάνατο του Αλέξη. Δεν ξέραμε για τον Καλτεζά... Τον έλεγαν Μιχάλη κι ήταν δεκαπέντε χρονών. Δολοφονήθηκε από αστυνομικό στις 17 Νοεμβρίου 1985, επέτειος του πολυτεχνείου. 24 χρόνια πριν. Ο "αστυνομικός" ισχυρίστηκε ότι ήταν σε άμυνα. Τώρα τι άμυνα είναι αυτή που πυροβολείς στο κεφάλι ένα παιδί το οποίο βρίσκεται 20 μέτρα μακριά σου και τρέχει να απομακρυνθεί, μάλλον δεν είμαι αρκετά έξυπνη για να καταλάβω. Ή ίσως αρκετά ηλίθια για να πιστέψω...
Όλα αυτά προκάλεσαν και προκαλούν αγανάκτηση. Ακούω συνεχώς ότι θα γίνει δεύτερος Δεκέμβρης. Επετειακός. Κάποιοι ανησυχούν για τις περιουσίες τους. Σεβαστό. Ο καθένας κλεισμένος στο μικρόκοσμο του, δεν μπορεί να βιώσει τον πόνο του άλλου. Μα αν το δικό τους παιδί ήταν το θύμα, θα τους ένοιαζε τόσο η περιουσία τους άραγε ? Δεν φταίει το μικρομάγαζο ή ο απλός άνθρωπος που του έκαψαν το αμάξι. Δεν φταίει ? Μέρος του συνόλου δεν είναι ? Της κοινωνίας που τα ανέχεται όλα αυτά σιωπηρά και όσο πάει σαπίζει ? Όλοι δεν έχουμε υποχρέωση απέναντι στον Αλέξη και στον κάθε Αλέξη που έχει υπάρξει ?
Tο λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε με αυτό το τέλος είναι να το μετουσιώσουμε σε μια νέα αρχή, να γινόταν αυτός ο θάνατος το εφαλτήριο για την ολοκληρωτική αλλαγή του κόσμου και του εαυτού μας. Αντί να κρατούσαμε ενός λεπτού σιωπή, ας ήταν ενός λεπτού οργή. Κι ας σωπαίναμε μετά. Μα όχι με τη σιωπή της ανέχειας τούτη τη φορά, μα με τη σιωπή που χρειάζεται για να αναλογιστούμε το τι συμβαίνει γύρω μας και ποιο είναι το δικό μας χρέος απέναντι στα τεκταινόμενα. Και μετά ας πράτταμε ουσιαστικά κι όχι προσωρινά και αλόγιστα. Γιατί είμαστε οι επιλογές που κάνουμε. Κι αν δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, σίγουρα υπάρχει τρόπος να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Κι από εκεί ξεκινούν όλα. Απ' τον καθένα μας ξεχωριστά...

* Ο τίτλος του άρθρου είναι και τίτλος ενός τραγουδιού που γράφτηκε για τον Αλέξανδρο από τον Κόμη Χ και πραγματικά αξίζει μια ακρόαση... Μόνο και μόνο για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σου προκαλεί...

"Είναι άγριος καιρός..."

2009-11-03T20:46:00.006+02:00

Θυμάμαι, όταν πήγαινα δημοτικό, μας είχαν μοιράσει κάτι βιβλία που πραγματεύονταν σε κάθε κεφάλαιο διάφορα κοινωνικού ενδιαφέροντος ζητήματα, τα οποία μελετούσαμε αραιά και που στην ευέλικτη ζώνη... Συνήθως τα ξεφύλλιζα στον ελεύθερο χρόνο μου, προσπαθώντας να καταλάβω τα θέματα για τα οποία ο δάσκαλος απέφευγε να μας μιλήσει ή δεν εμβάθυνε και πολύ, τοποθετώντας τα στο παιδικό μυαλό σαν ταμπού... Ένα απ' αυτά συνοδευόταν από φράσεις όπως «ψεύτικος παράδεισος», «πλασματική ευτυχία», και ψυχεδελική εικονογράφηση με πεταλούδες, ανθρωπάκια και τα συναφή, που μου έβγαζαν ένα αίσθημα αλλόκοτου παραμυθιού... Ήταν το κεφάλαιο των ναρκωτικών...

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε καταλάβει και πολλά για τούτο το παραμύθι... Είχαμε κολλήσει πάνω του την ταμπέλα του περιθωριακού, του παρακμιακού, του κακού πράγματος απ' το οποίο θα πρέπει να μένουμε μακριά... Κι όταν πάνω στα παιδικά παιχνίδια ανακαλύπταμε κάποια σύριγγα κοντά στα κάγκελα του προαυλίου, γινόταν το έκθεμα της ημέρας, οι σκέψεις μας ποτίζονταν με την ανησυχία του αβέβαιου και το φόβο του άγνωστου, οι φήμες οργίαζαν... Το γεγονός έφτανε μέχρι τα αυτιά των εκπαιδευτικών μας και εκείνοι κουνούσαν αποθαρρυντικά και κάπως απογοητευμένα το κεφάλι...

Με τα χρόνια κατάλαβα όπως και οι περισσότεροι ότι δεν πρόκειται περί ψεύτικου παραδείσου αλλά αληθινής κόλασης... Όλο και κάποιο συμβάν ακουγόταν κατά καιρούς... Το πρόβλημα με τα ναρκωτικά, ειδικά στην περιοχή μας, ήταν και είναι μεγάλο...

Πριν λίγες μέρες, η φίλη μου εδώ στη Θεσσαλονίκη, μου διηγήθηκε ένα περιστατικό που τρομοκράτησε εκείνη αρχικά, κι εμένα έπειτα, όταν το έμαθα... Ήταν μέρα μεσημέρι και γυρνούσε απ' τη σχολή της, πέρασε μέσα από ένα πάρκο για να κόψει δρόμο κι αντίκρισε έναν άντρα στο τσιμέντο να κάνει χρήση ναρκωτικών... Αυτό θα μπορούσε να μας είχε στενοχωρήσει σαν εικόνα, δεν είναι λίγο να βλέπεις μπροστά σου ένα άτομο να ρουφά τον ίδιο του τον θάνατο, κι ας είναι σύνηθες στις μεγάλες πόλεις, κι ας είναι ένα απ' τα πολλά θύματα του λευκού θανάτου... Αλλά μας τρομοκράτησε... Γιατί εκείνη την ώρα δεν περνούσε μόνο η φίλη μου απ' το πάρκο αλλά και παιδάκια του νηπιαγωγείου, πέντε έξι χρονών, με τις τσάντες στους ώμους, κρατώντας το χέρι της μαμάς τους και αντιμετωπίζοντας το όλο θέαμα σαν κάτι καθημερινό, σχεδόν φυσιολογικό...

Τούτο τον κόσμο άραγε ονειρεύονταν αυτές οι μητέρες να αντικρίζουν τα παιδιά τους ?
Έτσι απαθείς να περνάμε όλοι δίπλα από σκορπισμένες ζωές ?
Η μόνη διαμαρτυρία μας για όλη αυτή την κατάσταση να είναι απέναντι στα ίδια τα κέντρα απεξάρτησης, όταν και αν αυτά καταφέρουν να λειτουργήσουν, γιατί με περίσσεια υποκρισία θεωρούμε πως η παρουσία τους κοντά μας συνεπάγεται αύξηση της εγκληματικότητας και υποβάθμιση της περιοχής μας ?

Οι ναρκομανείς είναι απλά σημεία μιας καμπύλης που χρόνο με το χρόνο κατευθύνεται στο συν άπειρο, μια θλιβερή στατιστική που αγνοούμε οι περισσότεροι κλεισμένοι μέσα στον μικρόκοσμο
μας... Τα παραρτήματα του Ο.ΚΑ.ΝΑ., στα οποία το υπουργείο υγείας χρωστάει γύρω στα 13 εκατομμύρια ευρώ, υπολειτουργούν... Άνθρωποι στην αφάνεια, ενήλικοι και έφηβοι, που χρειάζονται βοήθεια, χάνονται κάθε χρόνο στο αλισβερίσι τους με το θάνατο, αφού έχουν συναντήσει μακροσκελείς καταλόγους αναμονής, κλειστές πόρτες και αδιαφορία... Η ευθυνοφοβία μας δεν έχει όρια, να ξορκίσουμε το «κακό» μακριά από εμάς κι ότι θέλει ας γίνει ...
Άντε τώρα, πάμε να εξεγερθούμε για τα stage, και τη δυσκολία μας να βολευτούμε στο δημόσιο από την πίσω πόρτα...
Είναι πιο σημαντικό άλλωστε...

*Ήμουν 7 χρονών όταν βγήκε αυτό το τραγούδι και το λάτρεψα...
Μπορεί τότε να μην κατανοούσα το νόημα του επακριβώς,
αλλά μέχρι σήμερα είναι απ' τα αγαπημένα μου...
Το θυμήθηκα καθώς έγραφα αυτό το άρθρο...

Το πρώτο μου άρθροοοο...

2009-10-26T18:06:00.008+02:00

Για την εφημερίδα "ΓΝΩΜΗ"

Πέρσι τέτοια εποχή θυμάμαι διάβαζα κι εγώ για τις πανελλήνιες... Δύσκολες μέρες που, τώρα στη φοιτητική ζωή, σπανίως αναπολώ... Κι όταν το κάνω, αναρωτιέμαι αν άξιζαν τελικά αυτοί οι εννιά μήνες -κάτι σαν εγκυμοσύνη το λέγαμε- ψυχοφθόρου άγχους, αρχικά, και υπέρογκου διαβάσματος, έπειτα...

Γράφοντας αυτά, το ποιος είναι ο νέος υπουργός παιδείας είναι το τελευταίο που σκέφτομαι... Η Διαμαντοπούλου έμαθα... Καλορίζικη μας...
Αυτό όμως που ήρθε πρώτα στο μυαλό μου είναι πόσα παιδιά άραγε βρίσκονται τώρα, πρωί Κυριακής, καθισμένα σε ένα θρανίο φροντιστηρίου και γράφουν το καθιερωμένο διαγώνισμα... Πόσα παιδιά θα ξυπνήσουν αύριο να πάνε στο σχολείο-πρώην καπνοβιομηχανία-πρώην σπίτι-πρώην κοτέτσι κτλ., θα καθίσουν στο χιλιομουτζουρωμένο τους θρανίο και σιωπηλά θα ανεχθούν τα κρύα -υποτιθέμενα- αστεία του φυσικού τους, που παριστάνει πως κάνει μάθημα, και τις -χμ, καθόλου σάπιες και κοινότυπες- ιδέες της φιλολόγου στην έκθεση...
Γιατί έτσι τα έχουν μάθει... Πως ο καθηγητής του σχολείου δεν είναι πλάι σου αλλά απέναντι σου... Πως για να πάρεις αυτό που αξίζεις και δικαιούσαι δωρεάν συνταγματικά, πρέπει να πληρώσεις έξτρα φροντιστήρια ή και ιδιαίτερα... Πως για να μπεις στο Α.Ε.Ι. ή στο Τ.Ε.Ι που θες, πρέπει να χτυπάς εφτάωρο στο σχολείο, τετράωρο -στην καλύτερη των περιπτώσεων- στο φροντιστήριο, και άλλο τόσο και παραπάνω διάβασμα στο σπίτι...
Φτάνεις να ξοδεύεις τα πιο τρυφερά χρόνια σου πάνω από κακογραμμένα σχολικά βιβλία και ακριβοπληρωμένα βοηθήματα, μέσα σε σχολεία ερείπια και μουντές τάξεις. Για να μάθεις τριτόκλιτα, φυσικούς νόμους, οικονομικές θεωρίες... Και επί τη ευκαιρία σε ποιο κεφάλαιο διδάσκουν τον σεβασμό ? Την ηθική ? Τις αξίες ? Την αποδοχή της διαφορετικότητας ? Τι απ' όλα αυτά αποκτά κανείς στο σχολικό περιβάλλον ? Τίποτα...
Και πες το όλο σκηνικό λανθασμένα να το ανεχτείς στις τελευταίες τάξεις του λυκείου... Όμως το φαινόμενο αγγίζει μέχρι και τα παιδιά του δημοτικού, τα οποία χρειάζονται επιπλέον εξωσχολική στήριξη έτσι ώστε να αποκτήσουν γερές βάσεις για το μέλλον... Αφού πια πολλοί λίγοι γίνονται δάσκαλοι επειδή αγαπούν τα παιδιά, επειδή θεωρούν το επάγγελμα τους λειτούργημα ή γιατί θέλουν πραγματικά να μεταλαμπαδεύσουν γνώσεις και αξίες, και όχι λόγω της μονιμότητας του δημοσίου και ενός σταθερού μισθού...
Δεν υπάρχει σεβασμός προς τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα, τις αντοχές και τις ικανότητες του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Η μάθηση έχει μετουσιωθεί σε μια καταναγκαστική διαδικασία μηχανιστικής αποστήθισης στείρων και παρωχημένων γνώσεων. Η ελληνική εκπαίδευση κατάντησε να είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής μυαλών που δεν έχουν μάθει να σκέφτονται και παραμένουν μπλεγμένα στα δίχτυα της μαζικοποίησης...
Έτσι έχει η κατάσταση κι έτσι θα συνεχίσει για πολύ ακόμα να είναι... Γιατί το "η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τα αγαθά φέρει" έχει επιλεκτικώς αγνοηθεί... Γιατί ίσως φοβόμαστε να αντιδράσουμε, μπορεί και το όλο κλίμα να μας βολεύει... Γιατί "δεν θα αλλάξουμε εμείς τον κόσμο"... Γιατί το κατεστημένο έχει ήδη εμφυσήσει μέσα μας την μίζερη νοοτροπία της ανέχειας που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των Ελλήνων...
Τι μπορεί να αλλάξει σε οποιονδήποτε τομέα αν δεν αλλάξουν όλα τα μέρη που τον απαρτίζουν ?
Γιατί όταν λέμε την λέξη κράτος δεν την εξισώνουμε πλέον με τον εαυτό μας, αλλά απλά τη χρησιμοποιούμε για να φορτώσουμε σε αυτό όλα τα κακά της μοίρας μας ?
Γιατί δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι εδώ, δεν παίρνεις πλέον αυτό που σου αξίζει, μα αυτό που θα διεκδικήσεις ?
Γιατί δεν είμαστε πλέον πολίτες αλλά παθητικοί αποδέκτες γεγονότων...
Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί πως τίποτα δεν μπορούμε να περιμένουμε από κανέναν "νέο υπουργό παιδείας"...
Ποια παιδεία ? Ποια μάθηση ? Ποιες αξίες ? Πόσα ακόμη ερωτηματικά ?

Εμπειρία Νο 326: Γ@μώ την τύχη μου...

2009-08-12T23:27:00.005+03:00

-"..."
-" Εσύ τι νέα ?"
-"Τίποτα μωρέ τα ίδια... Α τσίμπησε τις προάλλες σκορπιός την αδερφή μου..." (εγώ, με μια απάθεια...)
-"Τι ? Πως ? Είναι καλά τώρα ?" (ο συνομιλητής, με άγχος κι ανησυχία...)
-"Όχι ρε, δυστυχώς ψόφησε..." (με την προϋπάρχουσα απάθεια...)
-"..." (με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια έξω...)
-"... ο σκορπιός".

Θα 'χει περάσει κανένας χρόνος απ' τον παραπάνω διάλογο... Και θα τον είχα ξεχάσει κι εγώ... Αν δεν περνούσα ένα υπέροχο μεσημέρι στα επείγοντα του νοσοκομείου χθες...

Ήταν γύρω στις μία όταν βασανιζόμουν με το εξής σαιξπηρικό "Να σιδερώσει κανείς ή να κάνει ποδήλατο ?", και σαν καλό παιδί που είμαι, επέλεξα το πρώτο. Πρώτα ξεχωρίζουμε τα ρούχα, τα διπλώνουμε και μετά τα σιδερώνουμε... Η στοίβα του μπαμπά εδώ, της μαμάς εκεί, τα δικά μου παραπέρα και πάει λέγοντας... Ξαφνικά νιώθω λίγο πάνω απ' το γόνατο κάτι σαν μαχαιριά... Τι διάολο, δεν το είχα αισθανθεί ξανά αυτό. Ο πόνος ήταν τόσο οξύς που σε λίγα δευτερόλεπτα είχα κουλουριαστεί κάτω. Οι αδερφές μου σαστισμένες να παίρνουν το ένα τηλέφωνο μετά το άλλο, εγώ τα ίδια να προσπαθώ να καταλάβω τι έχω, αφού πάνω στο δέρμα τίποτα δεν φαινόταν αλλά υπέφερα... Περνούν έτσι 10 λεπτά και μου λέει η μεσαία "μπορεί να σε έχει τσιμπήσει σκορπιός". Της λέω ότι γαλλικό μου έρχεται στο μυαλό για τις μπούρδες που πετάει. Μετά από λίγο σηκώνομαι, ψάχνω να βρω πιο ρούχο κρατούσα τελευταίο, ένα μαύρο μου παντελόνι... Το τινάζω και πετάγεται από πάνω το άθλιο το ζώδιο μου...
Δεν είχα χάσει ποτέ, μα ποτέ, την ψυχραιμία μου ξανά... Το παραλήρημα κρατά 10 δευτερόλεπτα με εμένα να φωνάζω μετά δακρύων "σκορπιός ήταν" Χ 3, για να το εμπεδώσουμε κιόλας, και να αναρωτιέμαι σιωπηλά αν μπορείς να πεθάνεις απ' αυτό, γιατί δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα μου ρε γαμώτο (τελικά συνήθως δεν πεθαίνεις). Βαθιές ανάσες, ψάχνω να βρω κάτι να σταματήσω την κυκλοφορία του αίματος, κλάματα και απίστευτος πόνος.
Μετά από λίγο στα επείγοντα, να ψάχνω ένα κρεββάτι και κρεββάτι να μην βρίσκω.

-"τι έχεις ?"
-"με τσίμπησε σκορπιός"
-"ααα..."

Ο παραπάνω διάλογος έγινε με όοολους τους νοσοκόμους σε στυλ "ντάξει μωρέ και τί έγινε..."
Μετά από κανά τέταρτο λευτεριά σε ένα φορείο και με βολεύουν κι εμένα το φτωχό... Η ξανθιά νοσοκόμα μου περνάει ενδοφλέβια ορό, αφού έχυσε τον μισό πάνω στις πυτζάμες μου, και μετά από λίγο κορτιζόνη. Με ρωτούν 10 διαφορετικοί νοσοκόμοι πάλι πως με λένε, αν περνάει ο πόνος, τι ώρα είναι, πότε βγαίνει το επόμενο Χάρυ Πότερ κ.τ.λ. Εγώ να προσπαθήσω να συγκρατήσω τα νεύρα μου απέναντι στον έναν που μου λέει "Γιατί το έδεσες έτσι το πόδι σου καλή μου, δεν σε τσίμπησε και κροταλίας, βγάλε τη ζώνη...". (Καλή μου άμα σε κρεμάσω ανάποδα με την ζώνη θα σου πω γιατί...) και στον άλλο που μου χτυπάει το πόδι και μου λέει χαμογελώντας "Φοβάσαι ?" (Όχι μλκ πονάωωω...)

Μετρούν συνεχώς τους σφυγμούς με ένα πραγματάκι στον δείκτη του χεριού, μιας και βαριούνται να κάνουν καρδιογράφημα. Το ηρεμιστικό άρχισε να επιδρά μέσα μου και ένιωθα σαν φυτό. Με άφησαν στην ησυχία μου για λίγο και παρατηρούσα τριγύρω.
Πραγματικά είναι περίεργο συναίσθημα να είσαι μόνος πάνω σε ένα νοσοκομειακό κρεββάτι, με τις λευκές κουρτίνες μισόκλειστες, κι ένα σωρό ουσίες να περνούν από ένα σωληνάκι στις φλέβες σου...
Ήρθαν οι γονείς μου, ο γιατρός μου έγραψε χάπια που δεν πήρα ποτέ, ήταν σαν να είχα πέσει σε χειμερία νάρκη... Οι νευροτοξίνες να προκαλούν πόνο ανυποχώρητο και πάραυτα το πόδι μου άθικτο, δεν φανέρωνε ούτε καν ίχνος κοκκινίλας.
Στο γυρισμό προς το σπίτι να σκέφτομαι τρόπο εξόντωσης του τέρατος.
Να το τηγανίσω ή να του ρίξω οινόπνευμα και να του βάλω φωτιά μέχρι να αυτοδηλητηριαστεί ?
Μου τα χάλασε η μάνα μου, χαρίζοντας του ένα άδοξο και δίχως πόνο τέλος, απλά πατώντας τον... :(